Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., II OZ 745/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., II OZ 745/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.G. i K.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 216/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T.G. i K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 T.G. i K.S. (dalej: "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

3 Zarządzeniem z 13 marca 2019 r. pełnomocnik Skarżących został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nie nadesłał brakującego dokumentu pełnomocnictwa.

4 Następnie zarządzeniem z 30 maja 2019 r. ponownie wezwano każdego ze Skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi przez dołączenie dokumentu pełnomocnictwa bądź podpisania skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

5 Postanowieniem z 19 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił złożoną skargę z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

6 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący złożyli zażalenie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu podnieśli, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo umocowujące pełnomocnika do reprezentowania Skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki formalne nie zostały uzupełnione, podlega odrzuceniu przez sąd.

10 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy odnotować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał pełnomocnika Skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu a po bezskutecznym upływie terminu na uzupełnienie braków skargi skierował analogiczne wezwanie do Skarżących, informując ich, że alternatywnie mogą oni osobiście podpisać złożoną skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie działanie Sądu I instancji należało uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami.

11 Odnosząc się do argumentów Skarżących w zakresie skuteczności pełnomocnictwa złożonego do akt administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaznaczyć należy, że problem ten był dotychczas przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1379/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 241/15; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 654/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1373/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 142/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 503/13). W tym miejscu należy wyjaśnić, że postępowanie sądowoadministracyjne jest procedurą odrębną w stosunku do postępowania administracyjnego i nie stanowi jego kontynuacji, a zatem do wskazanych postępowań stosuje się dwie odrębne regulacje ustawowe. W konsekwencji powyższego do każdej indywidualnej sprawy sądowoadministracyjnej należy złożyć osobne pełnomocnictwo nawet w sytuacji, gdy dokument pełnomocnictwa wykazany przed sądem jest tożsamy z dokumentem pełnomocnictwa złożonym w toku postępowania administracyjnego.

12 Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wobec nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi zasadnie ją odrzucił.

13 W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.