Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., II OZ 670/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., II OZ 670/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 245/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. 1

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik strony skarżącej pomimo wezwania do złożenia pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał wymaganego dokumentu do czego był zobowiązany przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony. Zdaniem Sądu ewentualnie powoływanie się w postępowaniu sądowoadministracyjnym na dokument pełnomocnictwa przedłożony w postępowaniu administracyjnym jest nieuprawniony w świetle art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.

4 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości podnosząc naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe odrzucenie skargi.

5 W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że właściwe pełnomocnictwo rodzajowe obejmujące także umocowanie do wykonywania zastępstwa prawnego przed Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało złożone w dniu [...] kwietnia 2014 r. na etapie postępowania administracyjnego. W związku z tym na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego nie powstał obowiązek złożenia pełnomocnictwa, skoro pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podniosła, że kierowanie wezwania do usunięcia braków poprzez złożenie odpowiedniego pełnomocnictwa nie było uzasadnione, bowiem właściwe pełnomocnictwo zostało złożone do akt administracyjnych, zatem nie istniały podstawy do odrzucenia skargi. Ponadto skarżąca wskazała, że w przypadku uznania pełnomocnictwa za nieprawidłowe należy stwierdzić, że wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do usunięcia braków formalnych zostało zrealizowane w sposób prawidłowy poprzez złożenie dodatkowego pełnomocnictwa zawierającego umocowanie pochodzące od M. C. – strony postępowania wraz z potwierdzeniem wszystkich dotychczasowych czynności podjętych przez pełnomocnika w określonych sprawach.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie

8 Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek wynikający z tego przepisu potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Istotnym jest, że gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, należy do niej dołączyć pełnomocnictwo lub jego odpis. Gdyby zatem intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika strony z przedkładania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych, to regulację taką w prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niewątpliwie by zawarł. Tak więc nie wystarczy złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu przed organami administracyjnymi, nawet jeżeli pełnomocnictwo to zawierało w swej treści umocowanie do reprezentacji przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z dyspozycją art. 46 § 3 p.p.s.a. Pogląd ten został potwierdzony m.in. w orzecznictwie m.in. postanowieniu NSA z dnia: 3 czerwca 2011 r., I OSK 871/11, LEX nr 821319; 15 czerwca 2011 r., II FSK 1004/11, LEX nr 821388; 14 lipca 2011 r. Należy zatem odróżnić sprawę administracyjną (czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej) od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli legalności postępowania organu administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej, wnosząc w jej imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie był należycie umocowany. Skarga zatem obarczona była brakiem formalnym i w związku z tym pełnomocnik został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych pisma. Odrzucenie skargi było na tym etapie środkiem uprawnionym i zdecydowanie prawidłowym. Celem strony ustanawiającej pełnomocnika jest realizacja jej prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości i w związku z tym brak jest podstaw by twierdzić, że odrzucenie skargi po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia jej braków formalnych powoduje odmowę korzystania przez stronę z jej konstytucyjnych uprawnień.

9 Ponadto nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącej w kwestii prawidłowego usunięcia braków formalnych poprzez złożenie dodatkowego pełnomocnictwa zawierającego umocowanie pochodzące od M. C. Istotnym jest, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona wyłącznie w imieniu skarżącej E. C. oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skierowane do pełnomocnika skarżącej E.C., a nie M. C. W związku z tym, przedłożenie pełnomocnictwa niepochodzącego od E. C. jest nieprawidłowym wykonaniem zarządzenia Sądu powodujący odrzucenie wniesionej skargi.

10 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

11 -----------------------

12 4

13 2