Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., II OZ 633/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., II OZ 633/16

Sentencja

1 Dnia 17 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 457/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję W. L. z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 457/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, jako wniesioną po terminie. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 stycznia 2015 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona do organu w dniu 17 kwietnia 2015 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Ponadto w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 207/16, prawomocnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W trakcie tego postępowania oceniono, że zaskarżoną decyzję prawidłowo zaadresowano na adres wskazany przez skarżącego, tj. ul. [...] w L.. To strona na własne ryzyko i odpowiedzialność wskazała w postępowaniu przed organem administracji do doręczeń adres lokalu, z którego została eksmitowana, zatem tylko ona będzie ponosiła z tego tytułu negatywne konsekwencje. Dlatego dokonane w postępowaniu administracyjnym doręczenie skarżącemu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. uznać należało za skuteczne w trybie art. 44 § 1-5 K.p.a.

3 Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi złożył R. M., kwestionując skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji. W ocenie strony skarżącej doręczenie przesyłki nastąpiło na adres mieszkania, z którego skarżący został eksmitowany w dniu 18 września 2014 r. Dlatego organ powinien zwrócić się do właściwego sądu o ustanowienie dla skarżącego kuratora do doręczeń. Skarżący był bowiem osobą w istocie pozbawioną miejsca zamieszkania. Skarżący wskazał, że po powzięciu wiadomości o nadejściu i zwrocie przesyłki pocztowej i ustaleniu od kogo pochodzi niezwłocznie udał się do organu gdzie odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 16 kwietnia 2015 r. Nikt nie poinformował go, że przesyłkę odebrał po terminie. Założył więc, że dopiero od tej daty biegnie termin do wniesienia skargi.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

6 Sąd I instancji błędnie ocenił, że skarżącemu skutecznie doręczono zaskarżoną decyzję w trybie art. 44 K.p.a., tj. w trybie doręczenia zastępczego. Należy mieć na względzie, że ten rodzaj doręczenia skutek doręczenia wiąże z domniemaniem prawnym (art. 44 § 4 K.p.a.), co jednak wymaga dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że przesyłka była awizowana w dniu 16 stycznia 2015 r., co spełnia wymóg z art. 44 § 2 K.p.a.; natomiast nie wiadomo w jakiej dacie nastąpiło powtórne awizowanie tej przesyłki stosownie do art. 44 § 3 K.p.a. Na przesyłce brak jest bowiem adnotacji operatora pocztowego w tym zakresie. Taki brak uniemożliwia stwierdzenie, że doręczenie przesyłki w trybie art. 44 K.p.a. korzysta z domniemania skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. Dlatego skarżący prawidłowo argumentował, że w okolicznościach tej sprawy termin do wniesienia skargi zaczął biec od dnia, w którym odebrał zaskarżoną decyzję osobiście u Wojewody, tj. w dniu 19 marca 2015 r., co czyni skargę wniesioną osobiście za pośrednictwem organu w dniu 17 kwietnia 2015 r. jako wniesioną z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

7 Oznacza to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

8 W odniesieniu zaś do kwestii zaadresowania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję wskazania wymaga, że w tym zakresie określone konsekwencje wynikają nie tylko z obowiązków organu administracyjnego, lecz wynikają także z przysługujących stronie postępowania praw, w ramach których to strona może wskazać adres do korespondencji (art. 41 K.p.a.), co też w tej sprawie miało miejsce. Jak wynika z akt sprawy nawet pomimo eksmisji, w trakcie trwającego postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego skarżący odbierał przesyłki adresowane na wskazany przez niego adres ul. [...] w L.. Argumentacja zażalenia w tym zakresie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

9 Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.