Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., II OZ 630/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., II OZ 630/16

Sentencja

1 Dnia 17 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 746/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 746/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, wskazując, że skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania skierowanego do niego o uzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi, nie usunął w zakreślonym terminie tego braku formalnego skargi.

3 Zażalenie od powyższego postanowienia złożył Konstanty Leszczyński, reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, podnosząc, że skarżący jest osobą nieporadną, a niewykonanie wezwania Sądu wynikało z niewiedzy i braku doświadczenia skarżącego w załatwianiu spraw administracyjnych. W ocenie strony, Sąd I instancji błędnie uznał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Istniejący brak formalny nie jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie należytego biegu.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

6 Wobec podnoszonej w zażaleniu kwestii braku zaistnienia przesłanki uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie sprawy wskazania wymaga, że stosownie do art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Natomiast osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.).

7 Z powyższych przepisów wynika niewątpliwie, że odpisy złożonego do akt spraw pisma doręcza się zarówno stronom w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., jak również uczestnikom postępowania w rozumieniu art. 33 p.p.s.a., ponieważ ustawa p.p.s.a. przyznaje uczestnikom postępowania prawa strony. Jednym z zasadniczych praw strony postępowania jest prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu, któremu to prawu odpowiada obowiązek sądu do doręczania wszystkim stronom postępowania zarówno pism składanych przez inne strony do akt sprawy w toku tego postępowania, jak również odpisów rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd. Prawa uczestnika postępowania nie zostały w art. 33 p.p.s.a. w żaden sposób ograniczone, a w szczególności nie wynika z treści tego przepisu, że uczestnikom postępowania nie doręcza się odpisów pism procesowych składanych przez inne strony toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W innym wypadku interpretacja ww. przepisów w sposób nieuzasadniony ograniczałaby uprawnienia przysługujące uczestnikom postępowania. Trafnie zatem Sąd I instancji wydał zarządzenie w zakresie wezwania skarżącego do nadesłania jednego odpisu skargi w celu doręczenia go uczestnikowi postępowania. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie można uznać aby istniejący brak formalny nie był brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie należytego biegu.

8 Zarzuty zażalenia opierają się na tym, że zdaniem strony skarżącej owy brak formalny wynika z nieporadności i niewiedzy skarżącego. Tego rodzaju argumentacja nie może jednak służyć próbie wykazania braku zaistnienia przesłanki uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie sprawy. Taka argumentacja ewentualnie może stanowić próbę uzasadnienia z jakich względów nastąpiło niewykonanie wezwania Sądu i w zasadzie potwierdza, że skarżący rzeczywiście nie wykonał wezwania Sądu w zakreślonym terminie.

9 Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu skarżący nie nadesłał 1 odpisu skargi.

10 Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.