Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r., II OZ 625/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r., II OZ 625/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2009 r., II SA/Po 77/09 wzywające B. D. i A. S. działających w ramach Spółki cywilnej [...] do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi B. D. i A. S. działających w ramach Spółki cywilnej [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "ppsa", stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej "rozporządzeniem", zarządzeniem z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 77/09, wezwał B. D. i A. S. do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi B. D. i A. S. działających w ramach Spółki cywilnej [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych.

3 Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła A. S. podnosząc, że Sąd nie rozstrzygnął jeszcze kwestii dotyczącej sprzeciwu B. D. wniesionego od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2009 r. odmawiającego przyznania B. D. prawa pomocy, a zdaniem A. S. przyznanie B. D. prawa pomocy i zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia wpisu spowoduje, że i A. S. nie będzie musiała wpisu tego ponosić skoro skarżące zostały wezwane solidarnie do jego uiszczenia.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 Stosownie do art. 214 § 1 ppsa zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, § 2 tego artykułu stanowi natomiast, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wpis w niniejszej sprawie został ustalony, przez Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązanie A. S. przez Sąd I instancji do uiszczenia wpisu od skargi jest słuszne i zgodne z prawem. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia wpis stały wynosi 500 zł w sprawach skarg z zakresu budownictwa i architektury, zaś skarga w sprawie niniejszej bezsprzecznie jest skargą złożoną w sprawie z zakresu budownictwa i architektury. Zarzut skarżącej, że przyznanie B. D. prawa pomocy i zwolnienie jej z ponoszenia kosztów sądowych skutkować powinno nie wzywaniem A. S. do uiszczenia opłat sądowych, uznać należy za nieuzasadniony. Sąd I instancji wezwał bowiem A. S. do uiszczenia wpisu sądowego, a jej nie zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem niezależnie od B. D. jest ona zobowiązana uiszczać koszty postępowania sądowoadministracyjnego na zasadach ogólnych.

8 Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 oraz 198 ppsa.