Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2017 r., II OZ 586/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2017 r., II OZ 586/17

Sentencja

1 Dnia 7 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie tego Sądu z 6 grudnia 2016 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 18 października 2016 r. odmawiające przyznania skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań.

3 Sąd pierwszej instancji wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje.

4 Skarżące Stowarzyszenie na postanowienie wniosło zażalenie.

5 Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że na postanowienie WSA w Poznaniu z 6 grudnia 2016 r. nie przysługuje zażalenie. Postanowieniem tym rozpoznano bowiem sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 18 października 2016 r., którym odmówiono przyznania skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także o odmowie przyznania prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.

7 W związku z powyższym uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.