Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., II OZ 58/24

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., II OZ 58/24

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 379/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 marca 2023 r., Nr OB-I.621.1.43.2022.EN w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 379/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA), na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. (dalej jako skarżące) na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 marca 2023 r., Nr OB-I.621.1.43.2022.EN w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego i orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.

3 Sąd mając na uwadze art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. określający obowiązek opłacenia skargi i odrzucenia skargi jeśli nie zostanie ona opłacona pomimo wystosowanego do zobowiązanego wezwania stwierdził, że skarga skarżącej podlegała odrzuceniu bowiem powtórne wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego w dniu 18 września 2023 r. a termin na uiszczenie wpisu bezskutecznie upłynął 25 września 2023 r. Zatem uiszczenie wpisu w 26 września 2023 r. było bezskuteczne a nieopłacona w terminie skarga podlegała odrzuceniu. W tej sytuacji uiszczony wpis sądowy podlegał zwrotowi.

4 Skarżące wniosły zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na:

5 a. nieprawidłowym uznaniu, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu 4 września 2023 r. i to od tej daty rozpoczął bieg czternastodniowy termin, o którym mowa w art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego, podczas gdy pierwsze zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącej nastąpiło faktycznie w dniu 5 września 2023 r. i to od tej daty rozpoczął bieg czternastodniowy termin, który upłynął 19 września 2023 r., od której nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Wskazała, że dowodzi tego po pierwsze — treść powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r.. co wskazuje (zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a.), że dniem pierwszego zawiadomienia był 5 września 2023 r. Po drugie, dokonanie powtórnej awizacji w dniu 12 września 2023 r. (przyznaje to sam Sąd), co wskazuje (zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a.), że dokonanie powtórnej awizacji mogło odbyć się nie krócej niż po siedmiu (7) dniach od dokonania pierwszej awizacji – czyli po 7 dniach od 5 września 2023 r.;

6 b. nieprawidłowym uznaniu, że ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 18 września 2023 r., podczas gdy ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 19 września 2023 r. Przesądziła o tym treść powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r.

7 Ponadto naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca upatruje w naruszeniu:

8 a. art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3, art 83 i art. 220 § 3 P.p.s.a. – przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu,

9 b. art. 73 § 1 w zw. z art. 65 i 67 P.p.s.a. – przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem skuteczność zarówno doręczenia właściwego, jak i doręczenia zastępczego sąd administracyjny może poddawać weryfikacji co do zasady tylko w sytuacji, gdy przesyłka jest prawidłowo zaadresowana do właściwego adresata (w przeciwnym razie sąd dopuszcza się naruszenia art. 65 P.p.s.a. – postanowienie NSA z 10.09.2013 r., II GZ 495/13), podczas gdy wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł skierowano jedynie do jednej skarżącej (tj. M. P.) oraz przesyłka nie była prawidłowo zaadresowana.

10 Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z treści powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r. celem ustalenia, że ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił 19 września 2023 r.

11 W uzasadnieniu przedstawiono argumentację mającą potwierdzać zasadność postawionych wyżej zarzutów. Stwierdzono, że skoro na zawiadomieniu o powtórnym awizo wskazana została możliwość odbioru przesyłki do 19 września 2023 r., to pierwsze zawiadomienie o przesyłce nie mogło nastąpić wcześniej niż w dniu 5 września. Skutek prawny doręczenia zastępczego nastąpił zatem 19 września 2023 r. a siedmiodniowy termin na dokonanie wpisu upływał 26 września 2023 r. Skarżąca w tym terminie uiściła wpis, co potwierdził Sąd, a zatem nie doszło do przekroczenia terminu. Ponieważ skarga nie zawierała żadnych braków, jej odrzucenie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. było bezpodstawne tak samo jak postanowienie o zwrocie wpisu.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

13 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

14 W zażaleniu kwestionuje się ustalony w sprawie przez Sąd I instancji stan faktyczny w zakresie doręczenia zastępczego ponownego wezwania skarżącej przez Sąd I instancji do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

15 W ocenie NSA, ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny jest prawidłowy bowiem z adnotacji Urzędu Pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ponownego wezwania do uiszczenia wpisu z 1 września 2023 r. (k. 48 akt verte) oraz adnotacji na kopercie zwróconego wezwania (k. 48 akt) wynika, że pierwsza próba doręczenia korespondencji miała miejsce 4 września 2023 r. (pieczęć pocztowa przy pierwszym awizo na kopercie oraz informacja o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w placówce pocztowej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Wobec tego termin podjęcia przesyłki upływał 18 września 2023 r. stosownie do art. 73 § 3 P.p.s.a. Wezwanie uznać należało za doręczone z upływem 18 września 2023 r. czyli 14 dni od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o przesyłce.

16 Wbrew wnioskowi zażalenia o przeprowadzenie dowodu z powtórnego awizo NSA nie mógł go uznać za istotny dla wyniku sprawy (wydania zaskarżonego postanowienia) albowiem zasadnicze znaczenie dla obliczenia daty doręczenia pisma w trybie doręczenia zastępczego ma data pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru. Powtórne awizo powinno być skierowane w terminie kolejnych 7 dni ale przekroczenie tego terminu nie oznacza, że termin doręczenia zastępczego przy przesunięciu daty powtórnego awizo ulega także przesunięciu. W art. 73 P.p.s.a. znaczenie dla obliczenia terminu doręczenia ma data pierwszego zawiadomienia i od niego liczy się upływ czasu na odebranie przesyłki z placówki pocztowej oraz termin skutecznego doręczenia przesyłki. Niewątpliwie miało to miejsce 4 września 2023 r.

17 Zauważyć należy, że określenie na powtórnym awizo terminu odbioru przesyłki nie dłuższego niż 19 września 2023 r. nie ma żadnego znaczenia dla obliczenia terminu skutecznego doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego.

18 Wobec powyższego zarzut niewłaściwego zastosowania art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3, art. 83 i art. 220 § 3 P.p.s.a. uznać należało za chybiony. W wyniku skutecznego doręczenia ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 18 września 2024 r. termin do dokonania wpisu upływał 25 września 2023 r. Zatem uiszczenie wpisu przez skarżącą 26 września 2023 r. nastąpiło z uchybieniem terminu i jako takie nie rodziło skutków prawnych a skarga jako nieopłacona stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.

19 Wbrew zarzutom zażalenia przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została prawidłowo zaadresowana wyłącznie na adres skarżącej bowiem to ona składała skargę w imieniu własnym i jednocześnie jako przedstawiciel małoletniej córki E. S..

20 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.