Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2005 r., II OZ 488/05

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2005 r., II OZ 488/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005r.. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1403/04 o odrzuceniu zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2004r. sygn. akt VII SA/Wa 1403/04 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 sierpnia 2004r. Nr 841/04 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: - oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. P. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jako "odpowiedź" na powyższe postanowienie skarżący złożył pismo zatytułowane "wniosek o interpretację skutków prawnych wypracowanych przez WSA w Warszawie sprzecznych ze sobą wyroków i postanowień". W treści powyższego pisma skarżący domagał się "podania hierarchii i wynikającej z niej gradacji ważności wypracowanych przez kierowanych przez Pana Prezesa WSA postanowień".

3 Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Ustanowiony z urzędu adwokat złożył pismo datowane na dzień 4 marca 2005r. w celu "uzupełnienia zażalenia z dnia 8 stycznia 2005r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 grudnia 2004r.". Wniósł o potraktowanie pisma skarżącego z dnia 8 stycznia 2005r. jako zażalenia na postanowienie z dnia 27 grudnia 2004r.

4 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie jako złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Stwierdził też, że "nie jest możliwa weryfikacja pisma skarżącego z dnia 8 stycznia 2005r. po upływie dwóch miesięcy od jego nadesłania, którego strona nie zakwalifikowała jako zażalenie".

5 Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik skarżącego podnosząc, że skarżący, który nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył pismo oznaczone datą 8 stycznia 2005r. w związku i w odpowiedzi na postanowienie WSA z dnia 27 grudnia 2004r. i to przed upływem terminu do wniesienia zażalenia.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Wbrew twierdzeniom zażalenia skarżący w piśmie z dnia 8 stycznia 2005r. nie polemizuje z postanowieniem Sądu I instancji z dnia 27 grudnia 2004r., a nadto z pisma tego nie wynika, że jest niezadowolony z tego postanowienia. Uniemożliwia to potraktowanie tego pisma jako zażalenia na powyższe postanowienie. Analiza treści przedmiotowego pisma stwierdzić pozwala, iż stanowi on wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2004r., sygn. akt 7/IV SA 1623/03 oraz postanowienia tego Sądu z dnia 8 listopada 2004r., sygn. akt VII SA/Wa 1403/04. Fakt skierowania tego pisma do Prezesa WSA w Warszawie oraz wyrażenie dezaprobaty wobec całokształtu działań Sądu sugeruje nadto, iż stanowi ono sygnalizację podlegającą załatwieniu w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski".

9 W odniesieniu do zarzutów zażalenia wskazać należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie zawiera odpowiednika art. 130 § 1 zd. drugie Kodeksu postępowania cywilnego zgodnie z którym mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Oczywiście nie oznacza to, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguła ta nie ma zastosowania. Tym niemniej w powoływanym przez pełnomocnika skarżącego postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999r., sygn. akt I PZ 33/99, wyrażono pogląd że nie można było potraktować wniosku o wykładnię postanowienia jako zażalenia, gdyż "powód nie polemizował z tym postanowieniem ani nie wyraził sprzeciwu wobec tego rozstrzygnięcia". Pogląd ten podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Także w niniejszej sprawie zabrakło elementu zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2004r., zatem należy uznać, iż zaskarżone postanowienie tego Sądu z dnia 22 marca 2005r. odpowiada prawu.

10 Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.