Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r., II OZ 475/05

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r., II OZ 475/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2005r. sygn. akt 3 II SA/Wr 167/03 o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 stycznia 2003r. Nr SOM.V.5110-326/02 w przedmiocie odmowy zameldowania postanawia: - oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu L. F. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że możliwości finansowe strony oceniać należy z uwzględnieniem przyczyn takiego stanu majątkowego. Powołując orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1987r., sygn. akt I CZ 26/87, OSNC 1988/7-8/103 podzielił wyrażony w nim pogląd, że jeżeli strona nie wykorzystała swoich możliwości zarobkowych, to należy przyjąć, że stan majątkowy i dochody strony są takie, jakie miałaby ona, gdyby w pełni wykorzystała swoje możliwości zarobkowe. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący pozostaje bez pracy z przyczyn leżących po jego stronie.

3 Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący L.F. podnosząc, że "nie widzi powodu aby podejmować zatrudnienie za wynagrodzenie, które nie rozwiązałoby problemów egzystencjalnych np. uzyskania odpowiedniego mieszkania oraz legalizacji pobytu".

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

7 W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżący pozostaje bez pracy z powodu odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, szkolenia, stażu i przygotowania zawodowego. Ocenie tej nie można zarzucić, że jest niesłuszna, tym bardziej, że w zażaleniu skarżący potwierdza fakt nieprzyjęcia oferty pracy z powodu niesatysfakcjonującego go wynagrodzenia. Stwierdzić należy, że na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek przede wszystkim zaoszczędzenia środków na prowadzenie sprawy przed sądem, a dopiero w sytuacji gdyby uzyskane dochody okazały się niewystarczające, może on zwrócić się o pomoc finansową od Państwa. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie podjął żadnego wysiłku, aby we własnym zakresie takie środki zgromadzić.

8 Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.