Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., II OZ 441/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., II OZ 441/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1507/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Wiśniewo z dnia 29 września 2015 r., nr XI/49/15 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1507/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) odrzucił skargę M. K. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Gminy Wiśniewo z dnia 29 września 2015 r., nr XI/49/15, wydaną w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zwrócił skarżącemu 300 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

3 W uzasadnieniu WSA stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Skarżący dwukrotnie wezwał Radę Gminy Wiśniewo do usunięcia naruszenia prawa. Pierwsze wezwanie miało miejsce 23 grudnia 2015 r. Tym samym, już w dniu wniesienia wezwania rozpoczął się bieg sześćdziesięciodniowego terminu do zaskarżenia Rady Gminy Wiśniewo z 29 września 2015 r., nr XI/49/15. Termin do wniesienia skargi upływał w okresie od dnia 24 grudnia 2015 r. do 22 lutego 2016 r. Skarżący nie wniósł jednak w tym okresie skargi do sądu administracyjnego. Pierwsza skarga do WSA wpłynęła 25 lutego 2016 r., a więc już z uchybieniem terminu. Jak wskazano wyżej, skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 753/16. Co prawda 6 maja 2016 r. skarżący ponownie wezwał Radę Gminy Wiśniewo do usunięcia naruszenia prawa zawartego w zaskarżonej uchwale, jednak było ono bezskuteczne. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bowiem czynnością prawną, która jednokrotnie przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności. Ponieważ skarżący składał dwukrotnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące tej samej uchwały, tj. wezwanie z dnia 23 grudnia 2015 r. i wezwanie datowane na dzień 6 maja 2016 r., a pisma te zawierały to samo żądanie, tym samym nie można uznać ww. pisma z 6 maja 2016 r. za wezwanie, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej u.s.g.).

4 W zażaleniu z 27 lutego 2017 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie postanowienia z 31 stycznia 2017 r. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący dwukrotnie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i uchybił terminowi do złożenia skargi na uchwałę Rady Gminy Wiśniewo i tym samym zaszły okoliczności uzasadniające jej odrzucenie, podczas gdy wezwanie, od którego WSA błędnie liczy termin na złożenie skargi dotyczyło działek o innych numerach ewidencyjnych niż ta, która jest przedmiotem niniejszego postępowania.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Prawidłowe wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonania czynności procesowej. Następstwem niedopełnienia tych wymagań, które zostały szczegółowo uregulowane w p.p.s.a. jest odrzucenie skargi, nie dochodzi bowiem w ogóle do skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym do poddania zaskarżonego przejawu działania albo zaniechania administracji publicznej kontroli sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

7 Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga na akt prawa miejscowego może zostać wniesiona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Do skargi wnoszonej na tej podstawie, zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a. (uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Naczelny Sąd Administracyjny podziela przyjęty przez WSA pogląd dotyczący jednokrotnej możliwości złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do tego samego aktu. Jak zostało to wyjaśnione w orzecznictwie sądowym, nie można instytucji wezwania traktować, jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego i byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów (wyrok NSA z 29 listopada 2012 r., I OSK 2737/12, Lex nr 1239443).

8 W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarżący dwukrotnie skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do tego samego aktu prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Gminy Wiśniewo z 29 września 2015 r. Odrzucenie pierwszej skargi na tę uchwałę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia w żaden sposób nie spowodowało przywrócenia możliwości powtórnego wniesienia wezwania. Poza tym, wskazanie w każdym z wezwań naruszenia interesu prawnego w odniesieniu do działki nr [...]w pełni uprawniało WSA do tego, ażeby uznać, że treść wezwań była tożsama. Przede wszystkim jednak ich tożsamość wynikała z odniesienia wezwań do tego samego aktu prawa miejscowego oraz przedstawienia zbliżonej argumentacji na ich potwierdzenie. Przyjęcie poglądu przeciwnego, umożliwiającego powtórne wniesienie wezwania za każdym razem, gdy wskazana w nim została inna działka ewidencyjna, prowadziłoby w rzeczy samej do obejścia zasady jednokrotnej możliwości składania tego rodzaju środka prawnego, co byłoby sprzeczne z przedstawionymi powyżej wartościami i celami tej instytucji prawnej.

9 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.