Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r., II OZ 372/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r., II OZ 372/18

Sentencja

1 Sygn. akt II OZ 372 /18 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 142/18 w zakresie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi M. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 8 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 516/96 postanawia: odrzucić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 8 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 516/96, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody Szczecińskiego z dnia [...] 1996 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki rozbudowanej części budynku rodzinnego w zabudowie szeregowej.

3 Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. M. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej wymienionym, prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 8 maja 1997 r.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę o wznowienie postępowania (k. 117).

5 W uzasadnieniu wskazano, że skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 278 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie pięcioletni okres biegnie od uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 8 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 516/96 i upłynął w dniu 8 maja 2002 r. Zatem skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego po upływie terminu przewidzianego w powyższym przepisie. Ponadto, skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiły okoliczności świadczące o pozbawieniu skarżącego możliwości działania lub wskazujące, że był on nienależycie reprezentowany.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 103 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7 Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. G.

8 W uzasadnieniu wskazał, że niezbędna jest mu pomoc prawna w tej sprawie, ponieważ skarżący nie posiada fachowej wiedzy. Wskazuje, że jest dla niego niezrozumiałe, dlaczego postanowienie z 5 września 1996 r. w sprawie SA/Sz 516/96 r. zostało umorzone, w uzasadnieniu wyroku, w sprawie w której skarżący żąda wznowienia postępowania nie przedstawiono stanu rozbudowy części domu, nie stwierdzono protokołu z dnia 18 września 1995 r., protokół z dnia [...] 1995 r. jest protokołem nie mającym mocy prawnej ze względów na brak podpisów uczestników komisji budowlanej i jest szkicem naniesionym. Wskazywał, że interes strony nie może pozostawać w sprzeczności z jasno brzmiącym przepisem prawa budowlanego. Ponadto podnosił, że ww. wyrok zawiera szereg błędów w ustaleniach stanu faktycznego zawartych w uzasadnieniu, decyzja administracyjna wydana została z rażącym naruszeniem prawa budowlanego oraz czynu zabronionego, zaś w sprawie której żąda wznowienia - był reprezentowany przez adwokata i pomimo tego, nie posiadał fachowej wiedzy, co było powodem nieuwzględniania jego wniosków i skarg.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Wniesione zażalenie podlega odrzuceniu.

11 W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie z dnia 20 lutego 2018 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, co z kolei prowadzi do wniosku, iż stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny (...) postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

12 Sporządzenie i wniesienie przez samego skarżącego zażalenia na postanowienie, od którego przysługuje skarga kasacyjna powoduje, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

13 Na marginesie należy wskazać, że nawet ewentualne potraktowanie zażalenia skarżącego jako skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. doprowadziłoby do odrzucenia tej skargi, gdyż strona nie dopełniła wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez podmiot wymieniony w treści przepisu art. 175 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto w piśmie przewodnim doręczającym odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 21 lutego 2018 r. (k.125) widnieje błędne pouczenie o przysługującym zażaleniu. Nie mniej jednak nie wpływa ono na niedopuszczalność wniesionego zażalenia, a może być brane pod uwagę przy ewentualnym złożeniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od zaskarżonego postanowienia.

14 Z powyższych względów, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.