Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2022 r., II OZ 359/22

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2022 r., II OZ 359/22

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 49/22 w sprawie ze sprzeciwu J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W piśmie z dnia 22 grudnia 2021 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021, którą, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. ,poz. 753, dalej K.p.a.), uchylono decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 26 lipca 2021 r. znak UA-II.6730.278.2021 o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] ark. [...], obręb [...], położnej w rejonie ul. [...] w P. i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy odpowiedzi na sprzeciw z dnia 17 stycznia 2022 r. wniosło o jego oddalenie.

4 Postanowieniem z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 49/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 oraz art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił sprzeciw J. S.

5 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 stycznia 2022 r. wezwano J. S. do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu z 22 grudnia 2021 r. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania poprzez jego podpisanie. Wezwanie pomimo dwukrotnej awizacji w dniach 28 stycznia 2022 r. i 7 lutego 2022 r. nie zostało podjęte, wobec czego przesyłka została zwrócona na adres Sądu. Przywołując treść art. 73 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że przesyłka została doręczona adresatom w trybie doręczenia zastępczego 11 lutego 2022 r., co oznacza, ze termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upłynął 18 lutego 2022 r. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego sprzeciw podlegał zatem odrzuceniu.

6 J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 73 P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, iż nie jest możliwe by korespondencja z Sądu została awizowana i przez niego nie odebrana, bowiem żalący albo jego syn są co najmniej raz w tygodniu w urzędzie pocztowym i zawsze pytają o pozostawione listy. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań dwóch pracowników urzędu pocztowego właściwego dla jego adresu do doręczeń oraz z zeznań C. S.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wobec czego sprzeciw, w którym Sąd stwierdził braki formalne, które nie zostały uzupełnione w terminie po uprzednim wezwaniu skarżącego na zasadzie art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. do ich uzupełnienia, będzie podlegał odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

9 Niewątpliwie w sprawie J. S. złożył sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021, nie podpisując go własnoręcznie. Zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec tego zasadnie Sąd wezwał J. S. do uzupełnienia braku formalnego tego sprzeciwu w stwierdzonym zakresie.

10 Przedmiotowe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 28 stycznia 2022 r., następnie drugi raz w dniu 7 lutego 2022r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie w dniu 15 lutego 2022r. została ona zwrócona na adres nadawcy tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zgodnie z treścią art. 73 P.p.s.a., z uwagi na niemożność doręczenia wezwania w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a korespondencja została pozostawiona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, o czym żalący był informowany z uwagi na dwukrotną awizację przesyłki. Pomimo powyższego przesyłka nie została podjęta w terminie, a brak formalny nie został uzupełniony do dnia 18 lutego 2022 r. W świetle powyższego należało uznać, że wezwanie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu zostało stronie doręczone skutecznie pod względem prawnym dnia 11 lutego 2022 r.

11 Wobec tego – skoro skarżący nie uzupełnił braku formalnego Sąd słusznie uznał, że wystąpiły przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. do odrzucenia sprzeciwu.

12 Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii braku awizo i doręczeń przesyłek wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogły one uzasadniać odmiennego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896) w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje: a) nadawcy; 2) adresatowi - w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi; ust. 2. Nadawca albo adresat mogą zgłosić reklamację w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą; Ust. 3. Reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki pocztowej.

13 W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że podważenie skuteczności doręczenia powinno być rozstrzygane w trybie postępowania reklamacyjnego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3019/14; dostępne: CBOSA). W świetle powyższego omawiana okoliczność nie mogła być przedmiotem dowodu w niniejszym postępowaniu. Niezależnie do powyższego wskazać należy, że przepisy rozdziału 3a P.p.s.a. nie przewidują możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd w żadnym zakresie. Nadto ustawa ta nie przewiduje możliwości przeprowadzenia przez Sąd dowodu z zeznań świadków zakreślając zakres postępowania dowodowego w art. 106 § 3 (który jednak i tak nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) do dowodów z dokumentów i to tylko o tyle, o ile jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernie przedłużenia postępowania.

14 Dlatego też wniosek J. S. o przeprowadzenie dowodu z zeznań pracowników urzędu pocztowego oraz C. S. nie mógł zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu.

15 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.