Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., II OZ 225/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., II OZ 225/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 1146/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. III SA/Łd 1146/15

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę G. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie wymeldowania.

4 Uzasadniając wydane postanowienie, Sąd I instancji wskazał, że w dniu 7 grudnia 2015 r. G. D. zostało doręczone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 listopada 2015 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie, pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. referendarz sądowy pozostawił ww. wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych poprzez wypełnienie formularza PPF i odesłanie go do Sądu.

5 Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału zarządził ponowne doręczenie skarżącemu zarządzenia z dnia 12 listopada 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a. Mając na uwadze, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił odrzucić wniesioną przez skarżącego skargę, której braki fiskalne nie zostały uzupełnione.

6 Odnosząc się do prawidłowości doręczenia skarżącemu zarządzenia, Sąd wyjaśnił, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 15 kwietnia 2016 r., powtórnie zaś w dniu 25 kwietnia 2016 r., a informacja o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym została umieszczona w skrzynce oddawczej. Pismo we wskazanym w zawiadomieniu terminie nie zostało podjęte z urzędu pocztowego. W tych okolicznościach zgodnie z powołanym wyżej przepisem uznać należało je za doręczone po upływie 14 dni od daty pierwszego awizowania, tj. w dniu 28 kwietnia 2016 r. W konsekwencji tego 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął swój bieg w dniu 29 kwietnia 2016 r., a zakończył ten bieg w dniu 5 maja 2016 r.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. D., wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że wypełniony formularz PPF został przez niego odesłany zgodnie z doręczonym mu wezwaniem. Wyjaśnił również, że korespondencji z Sądu dotyczącej wezwania do uiszczenia wpisu nie otrzymał z przyczyn niezależnych od niego, albowiem oba awiza – w jego przekonaniu - nie zostały pozostawione w skrzynce oddawczej. Sprzeciwił się również przyjętemu w zaskarżonym postanowieniu sposobowi obliczania biegu terminu, który skutkował uznaniem, że termin doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 28 kwietnia 2016 r. (zdaniem skarżącego nastąpiło to w dniu następnym, tj. 29 kwietnia 2016 r.).

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zażalenie nie posiada usprawiedliwionej podstawy.

10 Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego, do czego został wezwany zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., powinno skutkować odrzuceniem skargi, zgodnie ze wskazanym w art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkiem niewywiązania się przez stronę skarżącą z ciążącego na niej obowiązku procesowego. Stanowiska tego nie mogły zmienić wskazanie w zażaleniu przyczyny zaniechania uiszczenia wpisu od skargi, albowiem gołosłowne twierdzenie o nieotrzymaniu zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce nie mogło obalić domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.

11 Należy wskazać, że w aktach sądowych (k. 28-29) znajduje się zwrócona do Sądu przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 73 p.p.s.a. Jak wynika z adnotacji doręczyciela zamieszczonych na przesyłce oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru w dniu 15 kwietnia 2016 r. w skrzynce oddawczej pozostawiono zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a powtórne zawiadomienie pozostawiono w dniu 25 kwietnia 2016 r. Z uwagi na nieodebranie przesyłki w wyznaczonym terminie, zwrócono ją do adresata, tj. Sądu, a ten uznał ją za skutecznie doręczoną. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych pism. Oznacza to, że stanowi ono dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to stosowny dowód (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2016 r. sygn. II OZ 1001/16; postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. I OZ 404/16; postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2015 r. sygn. II OZ1234/15). Skoro w złożonym zażaleniu skarżący takiego dowodu nie przedstawił, ograniczając się wyłącznie do ogólnego zaprzeczenia tego, że zawiadomienie zostało pozostawione w jego skrzynce oddawczej, nie ma uzasadnionych podstaw, aby podważyć prawidłowość doręczenia skierowanego do strony wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r.

12 Zgodzić się należy ze sformułowanym w zażaleniu twierdzeniem, że okoliczność, iż pierwsze zawiadomienie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej skarżącego w dniu 15 kwietnia 2016 r. powinno skutkować stwierdzeniem, że termin, o którym mowa w art. 73 § 1 w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a., zakończył bieg w dniu 29 kwietnia 2016 r., a zatem należało przyjąć, że dniem doręczenia przesyłki sądowej był ten dzień, a nie dzień poprzedni (28 kwietnia) błędnie wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Niewątpliwie, przy obliczeniu powyższego terminu znajdowała zastosowanie zasada, zgodnie z którą jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a.). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, skoro niespornym pozostaje, że oceniane działanie procesowe skarżącego nie polegało na uiszczeniu wpisu od skargi w dniu 6 maja 2016 r., co czyniłoby ustalenie Sądu, iż termin zakończył bieg w dniu poprzednim (5 maja 2016 r.), w tym konkretnym przypadku istotnie wadliwym. Z tej przyczyny popełnionemu przez Sąd błędowi należało przypisać wymiar wyłącznie techniczny, nieprowadzący do wydania orzeczenia z naruszeniem art. 220 § 3 p.p.s.a.

13 W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.