Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., II OZ 197/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., II OZ 197/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 551/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia (...) października 2009 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej I. D. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia (...) października 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy nie może ograniczać się jedynie do samych twierdzeń strony. Zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącą zarzuty, że niepozostawiono w skrzynce awiza informującego o złożeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję w placówce pocztowej są niewystarczające, w sytuacji gdy z przesyłki wynika, że była awizowana dwukrotnie: w dniu 6 listopada 2009 r. i powtórnie w dniu 16 listopada 2009 r., a zwrot przesyłki nastąpił w dniu 24 listopada 2009 r. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczona jest informacja, że adresat przesyłki był nieobecny pod wskazanym adresem i z powodu niemożności doręczenia przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata informację o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym C. (...). Brak woli strony przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu ograniczyła się jedynie do kwestionowania prawidłowości doręczenia, ale w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w żaden sposób tych twierdzeń nie uprawdopodobniła.

3 W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 października 2010 r. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wskazując, że nie dokonała czynności w terminie, ponieważ nie otrzymała awiza. Skarżąca w czasie gdy miała być jej dostarczona decyzja organu administracji przebywała poza granicami kraju. W tym czasie korespondencję odbierała jej córka M. K., która swoje obowiązki w tym zakresie wykonywała starannie. Zarówno M. K., jak i skarżąca po powrocie do kraju, mimo regularnego sprawdzania skrzynki pocztowej nie znalazły w niej awiza. O decyzji z dnia (...) października 2009 r. skarżąca dowiedziała się dopiero od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. W terminie 7 dni od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie miała możliwości zareklamowania usługi pocztowej, ponieważ trudno wykazać brak awiza, zwłaszcza w okresie jesiennym. Skarżąca dopuszcza także możliwość, że awizo zabrał sąsiad, z którym jest skonfliktowana.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

6 Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Brak winy należy rozumieć jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności wymaganej przy dokonywaniu czynności procesowej.

7 W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Jakkolwiek strona może podnosić zarzut, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z doręczeniem, w szczególności wykazywać brak swojej winy w tym, że nie zostało doręczone jej pismo, to podane przez skarżącą okoliczności mające wskazywać na niedoręczenie wezwania nie są wystarczające. Skarżąca upatruje brak swojej winy w tym, iż w czasie gdy miała być jej dostarczona decyzja organu administracji przebywała poza granicami kraju, a córka skarżącej, która odbierała jej korespondencję nie znalazła w skrzynce pocztowej żadnego awiza. Z tego względu skarżąca twierdzi, że nie miała świadomości, iż doręczono jej decyzję z dnia (...) października 2009 r. Twierdzenia skarżącej, że przebywała za granica oraz że nie otrzymała żadnego awiza nie zostało w istocie niczym uprawdopodobnione, a opierają się jedynie na jej oświadczeniu. Skarżąca nie wskazała nawet, czy podjęła jakąkolwiek próbę wyjaśnienia w urzędzie pocztowym kwestii braku awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Skarżąca podniosła jedynie, że nie składała reklamacji na poczcie, ponieważ trudno jest wykazać brak awiza, zwłaszcza w okresie jesiennym, gdy awiza często giną i szybko niszczeją.

8 Mając na uwadze, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wynika z dokumentu, na którym została zamieszczona adnotacja doręczyciela, że awizo zostało pozostawione w skrzynce na korespondencję (w dniu 6 listopad 2009 r. oraz awizo powtórne w dniu 16 listopada 2009 r.), to podważenie tego dowodu, jak to trafnie przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie może być skuteczne, jeżeli przeciwstawia mu się tylko oświadczenie strony.

9 Na zmianę tego stanowiska nie wpływa przypuszczenie skarżącej, które również nie zostało niczym uprawdopodobnione, że to sąsiad, z którym jest skonfliktowana zabrał jej awizo.

10 Ponadto brak zainteresowania kwestią rozstrzygnięcia odwołania przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (skarżąca zwróciła się do organu dopiero w dniu 20 lipca 2010 r.) również nie świadczy o należytej staranności skarżącej we własnej sprawie. Kierując się doświadczeniem życiowym należy przyjąć, że strona, która bierze udziału w postępowaniu administracyjnym, składa odwołanie, powinna jednak wykazać zainteresowanie jego rozpatrzeniem w możliwie najkrótszym terminie. Skarżąca wniosła odwołanie we wrześniu 2009 r. podczas gdy do organów, odnośnie rozstrzygnięcia odwołania zwróciła się dopiero w dniu 20 lipca 2010 r.

11 Mając powyższe względy na uwadze, słusznie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w przekroczeniu terminu.

12 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.