Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009 r., II OZ 181/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009 r., II OZ 181/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. i R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1683/07 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi W. i R. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1683/07, odrzucił wniosek W. i R. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych ich skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 czerwca 2008 r. odmówił skarżącym przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W wyniku wniesionego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OZ 1093/08, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w uzasadnieniu wskazując, że Sąd I instancji kwestię terminu do wniesienia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu potraktował, jako element merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co nie jest dopuszczalne w świetle art. 87 § 1 w związku z art. 88 ppsa. Rozpoznając zatem ponownie sprawę Sąd I instancji uznał, że o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący dowiedzieli się w dniu 25 marca 2008 r., kiedy to doręczono im postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r. o odrzuceniu ich skargi. Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wpłynął do Sądu w dniu 23 kwietnia 2008 r., a więc po upływie terminu do jego złożenia.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli W. i R. S. wnosząc o ponowne rozpatrzenie ich wniosku i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 Stosownie do art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 85 ppsa czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek ten powinien być złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). Termin ten jest zatem terminem, który z mocy ustawy nie podlega przywróceniu.

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodzić się bowiem należy z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, że skarżący o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedzieli się z postanowienia odrzucającego ich skargę. Postanowienie to zostało doręczone skarżącym w dniu 25 marca 2008 r., a zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 1 kwietnia 2008 r. Uznać zatem należało, że wniosek skarżących datowany na dzień 21 kwietnia 2008 r., a nadany na poczcie w dniu 23 kwietnia 2008 r., został złożony po upływie terminu do jego złożenia, a zatem jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu.

8 Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.