Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., II OZ 172/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., II OZ 172/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2005r. sygn. akt II SA/Gl 521/05 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. N. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2005r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: - oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2005r., sygn. akt II SA/Gl 521/05 został oddalony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego ustalającego opłatę legalizacyjną za samowolnie wybudowany zespół jednostanowiskowych boksów garażowych na działce nr [...] przy ul. [...] w Bielsku-Białej na kwotę 5859,37 zł.

3 Oceniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu, uzależniona jest od stwierdzenia przesłanek w postaci obawy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zostały wykazane. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.

4 Na powyższe postanowienie Sądu zażalenie złożyła skarżąca H. N., podnosząc, że zrealizowana inwestycja nie stanowiła samowoli budowlanej. Wskazała na naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym i stwierdzili, że "wysokość ustalonej i podlegającej egzekucji przymusowej opłaty legalizacyjnej jest rażąco niewspółmierna do wartości budowli (jest jej równa) i istotnie zagraża podstawowym interesom życiowym skarżącego oraz pozostającej na jego utrzymaniu rodziny".

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

8 Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.

9 Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.