Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r., II OZ 1398/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r., II OZ 1398/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 808/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2000 r. znak [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy R. W. (dalej również jako "skarżący") w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej "organ") z dnia [...] listopada 2000 r., w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) mówiący, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Sąd I instancji wyjaśnił, że owa oczywista bezzasadność w niniejszej sprawie wynika z faktu, iż spór między R. W. a Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dotyczący decyzji z dnia [...] listopada 200 r. zakończył się prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2812/01 r. W świetle art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., mówiącego iż, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skarga pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, Sąd I instancji uznał, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. odnośnie do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest w pełni zasadne.

4 Zażalenie na powyższe postanowienie, złożył R. W. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyjaśnił, że jest obłożnie chory, a także podniósł, że w czasie okupacji niemieckiej był w obozie pracy w miejscowości Wiślica w województwie kieleckim, gdzie pracował przy wykopach.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

7 Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

8 O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. post. NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I OZ 128/14).

9 Odrzuceniu będzie niewątpliwie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową (decyzja organu z dnia [...] września 2001 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich) i tożsamość podmiotową (skarżący R. W. i organ Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych) wydany został już prawomocny wyrok (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2812/01).

10 Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.

11 W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.