Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., II OZ 1283/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., II OZ 1283/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 357/13 odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. H. na przewlekłość postępowania Starosty Bialskiego w przedmiocie wniosku z dnia 5 września 2003 r. o przeprowadzenie postępowania dotyczącego scalenia i wymiany gruntów postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu J. H. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

3 Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 2458/14) uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i odrzucił skargę J. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bialskiego. W dniu 13 sierpnia 2016 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata w celu złożenia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r.

4 Odmawiając przyznania prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że art. 247 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) nie nasuwa żadnych wątpliwości, że wniesienie skargi kasacyjnej na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r. byłoby niedopuszczalne. Ustawodawca nie przewidział, bowiem środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także skarga kasacyjna. Ewentualna skarga kasacyjna podlegałaby więc odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. H., wnosząc o jego oddalenie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

8 Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi. Analizowany przepis jest instrumentem służącym ekonomii procesowej, bowiem pozwala zakończyć postępowanie w jak najkrótszym czasie bez potrzeby angażowania procedur sądowych w sytuacji, gdy skarga bez głębszej analizy prawnej jest oczywiście bezzasadna.

9 W okolicznościach niniejszej sprawie taka oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej wystąpiła. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd pierwszej instancji, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, od którego skarżący chce wnieść skargę kasacyjną, domagając się wyznaczenia adwokata do jej sporządzenia, jako prawomocne jest niezaskarżalne. Skarga kasacyjna podlegałaby zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna.

10 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.