Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., II OZ 1182/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., II OZ 1182/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. i R. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2170/09 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. W. i R. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] znak: [...] o odmowie wydania nakazu wstrzymania użytkowania odcinka autostrady A-4 Zgorzelec – Krzyżowa od 00+000 do 51+400 i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. W. oraz R. W. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 Nr [...] o uchyleniu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] o odmowie wydania nakazu wstrzymania użytkowania odcinka autostrady A-4 Zgorzelec – Krzyżowa od 00+000 do 51+400 i umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji.

3 Następnie Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), wezwał skarżących J. W. i R. W., do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych na mocy § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193), wskazując, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.

4 Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli J. W. i R. W.i, którzy domagając się jego uchylenia, podnieśli, iż jest ono niezgodne z art. 214 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżący wskazali, że przedmiotem skargi jest użytkowanie autostrady A-4 na odcinku Zgorzelec – Krzyżowa z naruszeniem przepisów ochrony środowiska, dlatego w myśl § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stały wpis sądowy powinien zostać ustalony na kwotę 200 zł.

5 Ponadto, zwrócili uwagę na fakt, iż są właścicielami nieruchomości, których dotyczy ta sama decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wywodząc stąd swoje materialne współuczestnictwo w sprawie sądowoadministracyjnej. W ich ocenie uprawnienia i obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a zatem skarga powinna podlegać jednej (solidarnej) opłacie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Wynikająca z art. 214 § 2 tej ustawy zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601).

8 W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r.

9 Nr [...]o uchyleniu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] znak: [...] o odmowie wydania nakazu wstrzymania użytkowania odcinka autostrady A-4 Zgorzelec – Krzyżowa od 00+000 do 51+400 i umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji. Należy podkreślić, że J.W. jako właściciel 12 działek, a R. W. jako właściciel 5 działek, posadowionych w sąsiedztwie autostrady A-4 Zgorzelec – Krzyżowa od km 00+000 do km 51+400, zarzucili oparcie w/w decyzji na błędnej podstawie faktycznej oraz niewłaściwe zastosowanie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006, Nr 156, 1118 ze zm.).

10 Jak wynika z akt sprawy wymienione działki nie stanowią jednak ich wspólnej własności. Nieruchomości te są bowiem przedmiotem indywidualnej własności każdego ze skarżących. Prawa i obowiązki skarżących nie są zatem wspólne.

11 W ocenie Sądu taka sytuacja miałaby miejsce jedynie wówczas, gdyby wynikały one z tego samego tytułu prawnego np. z tytułu współwłasności (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. .IV, Warszawa 2010). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, czym innym jest bowiem podobieństwo sytuacji faktycznej i prawnej skarżących, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Jedną opłatę wnosi się wówczas, gdy współuczestnictwo oparte jest na tym samym, a nie takim samym prawie.

12 W związku powyższym wskazać należy, że w niniejszej sprawie po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, jednak ma ono charakter formalny. Taki rodzaj współuczestnictwa nie został objęty regulacją art. 214 § 2 P.p.s.a. dlatego też każdy ze skarżących jest zobowiązany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Nie ma znaczenia bowiem okoliczność, iż skarżący wnieśli skargę w jednym piśmie. Bez względu na to skarga ta powinna być traktowana jako odrębna skarga skarżących pomimo tego, iż służy ich wspólnym celom i odnosi się do tej samej decyzji. Wspólność celów nie jest tożsama ze wspólnością praw lub obowiązków

13 w rozumieniu art. 214 § 2 P.p.s.a. Każdy z właścicieli reprezentuje bowiem, swój własny interes prawny chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego

14 (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2008 r. II OZ 370/08 nr LEX 479096).

15 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego J. W. i R. W., nie zostali zatem prawidłowo wezwani do uiszczenia opłaty wpisu sądowego.

16 W odniesieniu natomiast do podniesionego w zażaleniu naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, iż stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, wpis w sprawach z zakresu budownictwa i architektury, ma charakter stały i wynosi 500 zł. Natomiast o rodzaju wpisu sądowego decyduje w zasadzie charakter sprawy w której wniesiono skargę, a dokładnie przedmiot skargi, a wiec rozstrzygnięcie organu.

17 W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, której rozstrzygnięcie dotyczyło prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 66 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zatem przyjąć, iż niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu budownictwa i architektury, a zaskarżone zarządzenie należy uznać w tym zakresie za prawidłowe.

18 Należy podkreślić, że pomimo, iż w zaskarżonym zarządzeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie błędnie wezwano skarżących do uiszczenia solidarnego wpisu sądowego, jednak nie prowadzi to do uwzględnienia zażalenia z uwagi na ustanowiony w art. 134 § 2 P.p.s.a. zakaz reformationis in peius, czyli zakaz pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do ustalonej w zaskarżonym akcie lub czynności. Zgodnie ze stanowiskiem jakie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt. II OZ 1018/09, w sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił zażalenie na powyższe zarządzenie naruszyłby zakaz reformationis in peius.

19 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 134 § 2 w związku z art. 184, art. 193, 198 i art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.