Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., II OZ 1147/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., II OZ 1147/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 580/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek S.J. o przyznanie prawa pomocy.

3 W uzasadnieniu zarządzenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na złożony w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżącej został wysłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia, podpisania oraz zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższą przesyłkę skarżąca odebrała w dniu 29 lipca 2014 r. W piśmie z dnia 5 sierpnia skarżąca oświadczyła, że z uwagi na swój wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza wniosku i wymaganych dokumentów.

4 Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2014 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.

5 W terminie otwartym do złożenia sprzeciwu skarżąca złożyła pismo "zażalenie" zwracając się do Naczelnego Sądu Administracyjnego " o odrzucenie w całości decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r." Powtórzyła ponadto dotychczasowe stanowisko dotyczące przyczyn, dla których nie jest w stanie wypełnić i dostarczyć formularza.

6 Przyjmując do rozpoznania powyższe pismo Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na podniesione w nim argumenty oraz termin jego wniesienia, potraktował je jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 sierpnia 2014 r. Przystępując zatem do rozpoznania tej sprawy Sąd podkreślił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w innej formie niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych. Skoro zatem w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała wezwania Sądu do wypełnienia formularza PPF, to taka postawa skarżącej musiała skutkować pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd w oparciu o dokumenty złożone w tej sprawie oraz w sprawie prowadzonej pod sygn. akt

7 II SA/Wr 343/06 wskazał, że nie istnieją przeszkody uniemożliwiające skarżącej przesłanie do Sądu wymaganego formularza wniosku. Dotychczasowe zaś postępowanie skarżącej wskazuje, iż nie zależy jej na tym, by złożona przez nią skarga była szybko rozpoznana.

8 W zażaleniu na powyższe postanowienie S. J. zakwestionowała powyższe postanowienie wskazując, iż podała już wystarczające powody, dla których nie mogła dopełnić formalności.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

10 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie powyższego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

12 W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty został w piśmie procesowym, jakie wpłynęło do Sądu I instancji i nie został złożony na urzędowym formularzu, skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła wskazanego braku formalnego.

13 Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.

14 Oznacza to, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

15 Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.

16 Jedynie na marginesie wskazać należy, że strona może wnieść o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, w tym także złożyć kolejny wniosek w tym przedmiocie, dochowując wymogów formalnych takiego wniosku, co wynika z treści art. 243 § 1 p.p.s.a..