Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2014 r., II OZ 1039/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2014 r., II OZ 1039/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia małoletnich J.K. i W. K. działających przez przedstawiciela ustawowego K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1102/13 odrzucającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1102/13 odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie z skargi małoletnich J. K. i W. K. działających przez przedstawiciela ustawowego K. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. WSA w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. WSA w Poznaniu odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 26 marca 2014 r. w sprawie ze skargi małoletnich J.K. i W.K. działających przez przedstawiciela ustawowego K. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu wywiedziono, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w terminie braków formalnych zażalenia. Sąd I instancji przyjął skuteczność doręczenia wezwania w trybie art. 73 p.p.s.a. pod do tej pory znanym adresem. Pismo informujące o zmianie adresu dotarło do sądu dopiero dnia 6 czerwca 2014r. , w sytuacji gdy wezwanie do usunięcia braków nadano w placówce pocztowej dnia 28 maja 2014r. W ocenie sądu I instancji nie było możliwe przyjęcie, że skarżąca dochowała wymogom z art. 70 § 1 p.p.s.a.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca i zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 26 maja 2014 r. zostało skutecznie doręczone, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 41 § 2 kpa oraz art. 73 p.p.s.a.

4 Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a nieopłaconych nawet w części.

5 W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca już pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. wskazała, że jej adres do doręczeń ulegnie zmianie i Sąd zostanie powiadomiony o tym najszybciej, jak tylko będzie to możliwe. W związku z okolicznością, iż po dacie wysyłki korespondencji przez Sąd, strona skarżąca nie przebywała już pod dotychczasowym adresem, wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia awizowane zostało po raz pierwszy w dnia 2 czerwca 2014 r. W tym samym dniu strona skarżąca po raz kolejny zawiadomiła Sąd o zmianie swojego adresu do doręczeń. W dniu 6 czerwca 2014 r. zawiadomienie to wpłynęło do WSA w Poznaniu. Data 2 czerwca 2014 r. była jednocześnie najwcześniejszą datą, w której strona skarżąca mogła zawiadomić o zmianie swojego adresu, nadto strona skarżąca już na początku kwietnia uprzedzała Sąd, że jej adres ulegnie zmianie w okresie pomiędzy 28 maja 2014 r. a 24 czerwca 2014 r. (pismo w aktach sprawy). Błędnie zatem Sąd uznał doręczenie pisma dokonane na podstawie art. 73 p.p.s.a. za dokonane ze skutkiem prawnym.

6 Nie można uznać, że wezwanie do uzupełnia braków formalnych zażalenia zostało skutecznie doręczone w dniu 16 czerwca 2014 r.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

8 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

9 W myśl przepisu art. 70 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Zgodnie natomiast z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§4).

10 Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, iż wezwanie do nadesłania odpisu zażalenia należy uznać za doręczone prawidłowo w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 16 czerwca 2014 r., co skutkować musi przyjęciem, że termin do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu, nie rozpoczął biegu.

11 Zarzuty zgłoszone w zażaleniu zasługują w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie. Wezwanie Sądu I instancji zostało przesłane na adres wskazany pierwotnie przez stronę skarżącą, jednakże poczynając od dnia 1 czerwca 2014r. adres ten stał się nieaktualny. O fakcie tym, Sąd I instancji został powiadomiony już pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Choć pismo to nie zawierało informacji szczegółowej odnośnie zmienionego adresu, to jednak wskazano w nim, że w terminie od 28.05.2014 r. do 24.06.2014 r. zmieni się adres dla doręczeń, a gdy tylko strona skarżąca będzie znała nowy adres, poinformuje o tym Sąd. Właściwy adres został wskazany w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. (nadanym w dniu 3 czerwca 2014 r.), które wpłynęło do Sądu w dniu 6 czerwca 2014 r. Wezwanie z żądaniem uzupełnienia braków, przesłane do skarżącej w dniu 28 maja 2014 r. zostało zwrócone do Sądu po powtórnym awizo w dniu 30 czerwca 2014 r. Nie można było uznać zatem wezwania przesłanego na ten adres za doręczone prawidłowo. W świetle analizy zapisków zwróconego wezwania przez pocztę, informacja o nowym adresie prowadziła do wniosku, że skarżąca już w chwili pierwszego awizo nie zamieszkiwała pod adresem na jaki skierowana została przesyłka wzywająca do uzupełnienia braków.

12 W orzecznictwie zaś przyjmuje się, że: "wykluczone jest przyjęcie skuteczności doręczenia przy powzięciu informacji o innym, znanym sądowi miejscu zamieszkania strony." (zob., postanowienie NSA z 27.3.2009 r., II FSK 1910/07).

13 W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że skarżąca nie dochowała wymogów określonych w art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., skutkiem czego wadliwie uznano skuteczność doręczenia wezwania, skierowanego do niej w oparciu o art. 73 p.p.s.a. Skarżąca wobec niedoręczenia jej wezwanie nie mogła w tej sytuacji uchybić terminowi do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

14 Nie było podstaw więc, by z tej przyczyny odrzucić zażalenie.

15 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.

16 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 tej ustawy przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach, o czym stanowi art. 209 ustawy.