Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 993/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 993/11

Sentencja

1 Dnia 20 maja 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 64/11 odrzucające skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 64/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2010 r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że stosownie do art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny tymczasem skarżący M. S. uczestniczył w postępowaniu administracyjnym wyłącznie jako pełnomocnik swojego brata – A. S., który jest wnioskodawcą i inwestorem. Brak interesu prawnego skarżącego skutkuje więc odrzuceniem skargi.

3 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł M. S. zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 50 § 1 ppsa przez odrzucenie skargi, z uwagi na stwierdzenie braku interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że określenie skarżącego jako M. S. we wstępnej części skargi było wynikiem błędu, który nie powinien skutkować odrzuceniem skargi, z uwagi na brak interesu prawnego.

4 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

5 Stosownie do art. 58 §1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast zgodnie z art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

6 W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez podmiot, który w sprawie nie ma interesu prawnego. Jak bowiem słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, M. S. występował w postępowaniu administracyjnym wyłącznie jako pełnomocnik swojego brata.

7 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było w sprawie niniejszej podstaw do wzywania strony do określenia osoby skarżącego bowiem skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika od którego można oczekiwać umiejętności prawidłowego wskazania skarżącego. Co więcej z załączonego do skargi pełnomocnictwa wynika, że skarżący umocował pełnomocnika do reprezentowania go we własnej sprawie.

8 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.