Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2007 r., II OSK 916/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2007 r., II OSK 916/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 614/05 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] Osiedle O. w B.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że decydującą okolicznością w sprawie jest dobrowolne opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu, bez dopełnienia czynności meldunkowych. Zdaniem sądu meriti organy administracji, w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego określonych w art. 80 k.p.a., prawidłowo uznały, iż ukrywanie się przez M. S. przed poszukującą go Policją jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu, którego dotyczyła zaskarżona decyzja. Okoliczność ta została potwierdzona w toku prowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego. M. S. ukrywał się przed Policją aż do jego zatrzymania na Osiedlu O. i osadzenia w zakładzie karnym. To że w tym czasie skarżący odbierał korespondencję kierowaną na adres, z którego wymeldowanie orzekły organy administracyjne, nie jest równoznaczne z jego przebywaniem w tym lokalu. Sąd meriti uznał za niedopuszczalne przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów na okoliczność tendencyjnego prowadzenia postępowania administracyjnego.

4 Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik z urzędu M. S., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie od organu wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej.

5 Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bezpodstawne uznanie, iż organ administracji prawidłowo ustalił, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego wniosku wyprowadzić się nie da. Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarżący zamieszkiwał przedmiotowy lokal. Przychodził do niego nocą na co wskazuje odbieranie przez niego korespondencji.

6 Zatrzymanie skarżącego przez Policję w dniu 2 października 2004 r. nie może być uważane za dobrowolne opuszczenie lokalu.

7 Powyższe wskazuje, iż wyrok sądu meriti zapadł z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

10 Do orzeczenia o wymeldowaniu z urzędu, z uwagi na rejestrowy charakter meldunku, wystarczy, iż organ administracji ustali, że dana osoba nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu przez odpowiednio długi czas i nie dopełniła, ciążącego na niej z mocy ustawy, obowiązku wymeldowania się albo zameldowała się w innym lokalu, w którym faktycznie przebywa.

11 Rejestrowy charakter zameldowania potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego jak i sądów administracyjnych.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo wykazał, iż skarżący dobrowolnie opuścił lokal, z którego następnie został wymeldowany. Ukrywanie się skarżącego przed organami ścigania i w związku z tym nie przebywanie w przedmiotowym lokalu zasadnie uznane zostało za dobrowolne opuszczenie lokalu. Potwierdzają to pismo Policji a także zeznania gospodarza bloku - H. M. To iż skarżący odbierał korespondencję adresowaną na adres, z którego został wymeldowany, nie oznacza, iż pod tym adresem przebywał. Korespondencję taką mogła mu dostarczyć każda zaufana osoba.

13 Na marginesie zauważyć należy, iż w sprawie zapadł prawomocny wyrok eksmitujący skarżącego z przedmiotowego lokalu. Zarzuty skargi kasacyjnej są gołosłowne i praktycznie sprowadzają się do polemiki z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Okoliczność, iż skarżący pozostawił w przedmiotowym lokalu swoje rzeczy, które zresztą najemczyni lokalu spakowała w worki w celu zabezpieczenia ich w pomieszczeniu gospodarczym, nie może wskazywać na zamieszkiwanie skarżącego w lokalu [...] na Osiedlu O. w B. Rzeczy o większych gabarytach jak fotele, pufy, radiomagnetofon skarżący wyniósł przed opuszczeniem lokalu, a co do innych przedmiotów wyposażenia mieszkania może dochodzić ich zwrotu.

14 Słusznie zaznaczył sąd meriti, iż skarżący nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed Policją. Skoro skarżący ukrywając się przed organami ścigania opuścił przedmiotowy lokal, to opuszczenie należy traktować jako dobrowolne. W tej sytuacji zatrzymanie skarżącego przez Policję w dniu 2 października 2004 r. i osadzenie go w areszcie nie może być traktowane na równi z sytuacją, w której skarżący nie opuszcza dobrowolnie przedmiotowego lokalu a opuszczenie lokalu wiąże się z jego osadzeniem w areszcie.

15 Wreszcie zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wykonania wyroku eksmisyjnego przez najemczynię lokalu Mariolę Kraska.

16 Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.