Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2017 r., II OSK 669/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2017 r., II OSK 669/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wójta Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3374/15 w sprawie ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu niewydania decyzji w terminie oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3374/15, oddalił skargę Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. o wymierzeniu skarżącemu, na podstawie art. 51 ust. 2 i 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu niewydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie.

3 Organy administracji ustaliły, że wniosek o wydanie decyzji został złożony 1 lutego 2012 r., a decyzja wydana [...] kwietnia 2012 r. Postępowanie trwało więc 85 dni, zaś okres zwłoki wyniósł 20 dni. W ocenie organów administracji, nie wystąpiły żadne okresy, które nie podlegałyby wliczeniu do terminu załatwienia sprawy.

4 W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Twierdził, że nie podlegają wliczeniu do terminu załatwienia sprawy terminy wyznaczone na złożenie ewentualnych uwag i wniosków oraz na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla uznawania korespondencji za doręczoną. Stwierdził także, że Minister błędnie przyjął, że odliczeniu nie podlega okres opóźnienia powstały z przyczyn niezależnych od organu, obejmujący czas trwania procedury wyłaniania urbanisty, który miał przygotować projekt decyzji lokalizacyjnej stosownie do "art. 60 u.p.z.p.".

5 Sąd pierwszej instancji oddalając skargę zaakceptował stanowisko organów administracji. Uznał, że czynności polegające na zawiadomieniu stron postępowania o możliwości zgłoszenia ewentualnych uwag w sprawie oraz zawiadomieniu o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, wraz z okresem niezbędnym na doręczenie korespondencji, stanowiły zwykłe czynności procesowe organu prowadzącego postępowanie, które występują każdorazowo w toczącym się postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie można ich uznać za czynności przerywające bieg ustawowego terminu.

6 Oceniając zarzut nieuwzględnienia opóźnienia wynikającego z procedury związanej z pozyskaniem, w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, urbanisty uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji lokalizacyjnej, Sąd stwierdził, że nie może on stanowić usprawiedliwienia niewydania przedmiotowej decyzji w terminie 65 dni.

7 W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 2 i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przyjęciu, że 14-dniowy termin na złożenie ewentualnych uwag i wniosków i 7-dniowy termin wyznaczony na zapoznanie się z aktami sprawy nie są terminami przewidzianymi w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, a czas trwania procedury związanej z pozyskaniem urbanisty uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji lokalizacyjnej nie został zaliczony do okresu opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od organu.

8 We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenia tego wyroku i rozpoznania skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

9 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

10 Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

11 W skardze kasacyjnej przedstawiono stanowisko, według którego art. 51 ust. 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) powinien stanowić podstawę do tego, aby nie wliczyć do terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, terminów wyznaczonych stronom postępowania w związku z wynikającym z art. 10 k.p.a. obowiązkiem zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania na złożenie ewentualnych wyjaśnień i na zapoznanie się z aktami sprawy, a także, aby do tego terminu nie wliczać czasu niezbędnego na korespondencję związaną z tymi czynności.

12 W ocenie NSA stanowisko to nie jest zasadne. Zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do terminu 65 dni, w którym powinna być wydana decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazany przepis może być zatem podstawą obowiązku spoczywającego na organach administracji zawiadomienia stron postępowania administracyjnego o zakończeniu postępowania i wyznaczenia im stosownego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże w przepisie tym ustawodawca nie wskazał żadnego terminu na dokonanie tych czynności. Brak więc podstaw do przyjęcia, aby wyznaczony przez organ administracji termin związany z realizacją obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. był terminem przewidzianym w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

13 Nie można też uznać, aby czas potrzebny na wykonanie czynności związanych z realizacją obowiązku organu administracji wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. stanowił opóźnienie spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Trafnie podnosi się w orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1842/15 i powołane tam inne orzeczenia tego Sądu), że czynności te powinny być podejmowane w każdym postępowaniu i nie można w związku z tym uznać ich za zdarzenie nadzwyczajne i niezależne od organu administracji. Z tych samych powodów nie sposób też uznać, że za opóźnienie spowodowane podjęciem takich czynności odpowiada strona postępowania. Jedynie jeżeli wnioskodawca zmieni w toku postępowania wniosek i z tego powodu organ administracji będzie zobowiązany powtórzyć czynności mające na celu zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu lub ponownie umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań można uznać, że za opóźnienie spowodowane takimi okolicznościami odpowiedzialność ponosi wnioskodawca, a nie organ administracji.

14 Podobnie nie sposób uznać czasu trwania procedury związanej z pozyskaniem urbanisty uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji lokalizacyjnej za opóźnienie w załatwieniu sprawy niezależne od organu administracji lub zawinione przez strony postępowania. To ustawodawca w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji lokalizacyjnej, wprowadził wymóg sporządzania projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W związku z tym Wójt Gminy O., jako kierownik urzędu gminy powinien zapewnić zatrudnienie lub stałą współpracę w innej formie prawnej takiej osoby stosowanie do potrzeb, a więc tak, aby sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego były załatwiane w terminie. W związku z tym brak osoby o odpowiednich uprawnieniach nie może być uznany za zdarzenie nadzwyczajnie i niezależne od organu administracji lub zawinione przez strony.

15 Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w zw. z art. 51 ust. 2 i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie są zatem zasadne.

16 Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.