Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r., II OSK 547/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r., II OSK 547/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1680/08 w sprawie ze skargi R. K. na uchwałę Rady Gminy Raszyn z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. o sygn. akt . IV SA /Wa 1680/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Gminy Raszyn z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddalił skargę.

3 Przedstawiając stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż pismem z 25 września 2003 r. R. K. wniósł wspólnie z innymi mieszkańcami Gminy Raszyn zarzut, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Janki, Falenty, Falenty Duże, Falenty Nowe, Podolszyn Nowy i Laszczki w Gminie Raszyn zarzucając mu rażące naruszenie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

4 Uchwałą z 12 marca 2008 r. Nr XIX/302/08 Rada Gminy Raszyn, po rozpoznaniu zarzutu złożonego do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi: Janki, Falenty, Falenty Duże, Falenty Nowe, Podolszyn Nowy i Laszczki w Gminie Raszyn" odrzuciła zarzuty zawarte w zbiorowym piśmie mieszkańców z dnia 25 września 2003 r., oznaczone pkt 1-4,6, 10, 12, 16, 17, 19, w części w pkt 5 z wyjątkiem zmniejszenia poszerzenia Al. Krakowskiej. W pozostałej części w zakresie pkt 7-9, 11, 13-15 i 18 oraz w części pkt 5 w zakresie zmniejszenia poszerzenia Al. Krakowskiej zarzuty zostały uwzględnione przez Wójta Gminy Raszyn.

5 Skargę na powyższą uchwałę, w części dotyczącej odniesienia się do zarzutów oznaczonych pkt 3, 5 i 19, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K.. Uchwale tej zarzucił brak uwzględnienia słusznego interesu mieszkańców gminy którzy posiadają nieruchomości przy Al. Krakowskiej, poprzez odrzucenie zarzutów dotyczących planowanego poszerzenia Al. Krakowskiej do 22,5 m od osi drogi, drogi serwisowej oraz montażu ekranów dźwiękochłonnych.

6 Skarżący wskazał, iż projekt planu miejscowego przewiduje ingerencję w teren działki, rozstrzygając o sposobie wykorzystania pasa działki o szer. ok. 2,5 m, który przeznaczony zostanie na drogę serwisową wzdłuż Al. Krakowskiej na całej szerokości działki. W pasie tym znajduje się obecnie parking na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, a bliskość drogi serwisowej w stosunku do istniejącego budynku usługowo-handlowego na działce spowoduje utrudnienia i skomplikuje komunikację. Ponadto skarżący wskazał, iż należący do niego budynek handlowo-usługowy w całości przeznaczony jest na wynajem. Pozbawienie najemców miejsc parkingowych skutkować będzie zerwaniem umów. Postulowane w projekcie planu miejscowego stosowanie ekranów dźwiękochłonnych w granicach uciążliwości Al. Karkowskiej, skutecznie zasłonią witryny obiektów usługowo-handlowych oraz reklamy umieszczone na działce wzdłuż Al. Krakowskiej, co jest sprzeczne z interesem obywateli.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ uchwała z 12 marca 2008 r. Nr XIX/302/08 Rady Gminy Raszyn w zaskarżonej części nie narusza prawa w sposób dający podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

8 Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003r sygn. akt III RN 26/02, wyroki NSA z dnia 14 grudnia 1998r, Sygn akt IV SA 1046/98, z dnia 18 lutego 2002r sygn akt II SA/Kr3050/01) uchwała odrzucająca zarzut powinna być szczegółowo uzasadniona, z powołaniem się zarówno na przepisy prawa, jak i wyniki badań stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionym zarzutem do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu.

9 W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały w ocenie Sądu czynią zadość tym wymaganiom. Sąd I instancji wskazał, iż jakkolwiek projektowane zamierzenia planistyczne mogą oddziaływać na sposób wykonywania praw do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego, czego efektem mogą być różne skutki o charakterze gospodarczym i społecznym, to jednak sam skutek tych zamierzeń nie może być podstawą do zakwestionowania zaskarżonej uchwały, która w ocenie Sądu - spełnia wymogi określone w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

10 Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną R. K., wniesioną przez zawodowego pełnomocnika na mocy art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm). Wnosząc skargę kasacyjną skarżący zarzucił wskazanemu wyrokowi obrazę art. 145 § 1 ust. 1 pkt. "c" ppsa w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) przez brak wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności przebiegu drogi, która jest przedmiotem zaskarżonej Uchwały, art. 35 ust. 3 powołanej wyżej ustawy w związku z art. 145 § l ust. 1 lit. c ppsa przez zmianę decyzji o warunkach zabudowy mimo, że w konsekwencji tej decyzji wydano pozwolenie na budowę, które zostało zrealizowane. Uchybienia te według skarżącego miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż uniemożliwiały prawidłową ocenę zarówno materiału dowodowego jak i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego.

11 Kasator zarzucił również naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), art. 133 ppsa przez oparcie ustaleń na dowodach zaistniałych po uchwaleniu zaskarżonej Uchwały Rady Gminy i art. 141 § 4 ppsa przez pominięcie przy ocenie materiału dowodowego w zaskarżonej Uchwale dowodów w postaci pisma Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad Krajowych z dnia 5 maja 2006r. dotyczącego zmiany rodzaju i charakteru drogi, która jest przedmiotem zaskarżonej Uchwały, co również miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

12 Na mocy więc art. 174 ust. 1 ppsa zarzucił obrazę art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ppsa w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie tych przepisów, co spowodowało nieuwzględnienie wszystkich okoliczności dotyczących ograniczenia prawa własności skarżącego i art. 35 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuwzględnienie praw nabytych przez skarżącego. Powołując się na art. 185 § l ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

13 Pismem, które do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło w dniu 8 lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

16 Skarżący może więc rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.

17 Powyższe przypadki nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie, brak jest również przesłanek do przyjęcia, iż zachodzi jakikolwiek przypadek nieważności postępowania o jakim mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie.

18 Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.