Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., II OSK 511/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., II OSK 511/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 71/06 o odrzuceniu skargi U. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę U. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] listopada 2005 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że jakkolwiek skarga została złożona w dniu 21 grudnia 2005 r., a na wezwanie Sądu z dnia 14 lutego 2006 r. pełnomocnik skarżącej uiścił wpis od skargi w wyznaczonym terminie (w dniu 22 lutego 2006 r.), to z uwagi na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. niezgodności przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 203 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) z przepisami art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i przepisem art. 2 Konstytucji RP, skargę tę należało odrzucić.

3 W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez przyjęcie, że skarga złożona przed datą opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (SK 11/05), opłacona prawidłowo na wezwanie sądu, winna zostać odrzucona.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Należy przede wszystkim zauważyć, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. został opublikowany w Dzienniku Urzędowym w dniu 17 marca 2006 r. i dopiero od tego dnia przestał obowiązywać przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez pełnomocnika strony był uiszczany, po wezwaniu pełnomocnika do jego uiszczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało wypełnione przez pełnomocnika skarżącej jeszcze przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Skoro Sąd I instancji zastosował przepis rozporządzenia (w czasie jego obowiązywania) i wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi, a zarządzenie to zostało przez pełnomocnika prawidłowo wykonane – zanim Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności w/w przepisu rozporządzenia z art. 2 Konstytucji RP i art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - to nie sposób skargę następnie odrzucić wskazując w uzasadnieniu na niezastosowanie się pełnomocnika do przepisu art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko stanowi bowiem naruszenie kardynalnej w państwie prawnym zasady lex retro non agit, która ma zagwarantować obywatelom bezpieczeństwo prawne i ochronę praw nabytych. Niedopuszczalne jest stwierdzenie, że skarżący nie spełnił obowiązku prawidłowego opłacenia skargi, skoro w dacie dokonywania tej czynności obowiązywał jeszcze przepis stanowiący podstawę wezwania pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu.

6 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.