Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2010 r., II OSK 289/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2010 r., II OSK 289/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz /spr./ Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 646/07 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 II OSK 289/09 U z a s a d n i e n i e

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 646/07 po rozpoznaniu skargi W. W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2007 r. uchylającą decyzję Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2007 r. stwierdzającą, że kontrolowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja z dnia [...] marca 2005 r. o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na budowę budynku magazynowo-biurowo-handlowego została wydana z naruszeniem prawa jednakże odstępującą od uchylenia jej gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, uchylenie to motywując wskazaniem niepełnej podstawy prawnej w decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie stwierdził, że kontrolowana decyzja została wydana bez udziału W. W. jako strony postępowania, nie uchylił jednak tej decyzji gdyż mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowe - uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że organy obu instancji orzekały po wznowieniu postępowania postanowieniem ze względu na złożenie wniosku przez podmiot, który nie brał udziału w sprawie bez swej winy /art. 145 ( 1 kpa/, jednakże przyjęły, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie ma charakteru uciążliwego, a takie obiekty dopuszczone są na danym terenie w zabudowie mieszkaniowej. Nie dopuszcza się jedynie obiektów uciążliwych ściśle wskazanych w planie.

4 Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wniósł W. W. /właściciel działki sąsiedniej/ zarzucając, iż pozwolono na budowę hurtowni materiałów budowlanych z dużym magazynem i placem składowym z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za zasadną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego natomiast przedmiotowa inwestycja, przeznaczona pod działalność gospodarczą ze względu na wielkość budynku oraz znaczną powierzchnię składową /skład materiałów budowlanych/ nie może być kwalifikowana jako usługi nieuciążliwe towarzyszące okolicznej zabudowie mieszkaniowej.

6 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. W. /inwestor/ podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 174 ( 2 w zw. z art. 46 ppsa w zw. z art. 57 ppsa twierdząc, że skarga zawierała takie braki, które kwalifikowały ją do odrzucenia. Ponadto skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 174 ( 2 ppsa w zw. z art. 106 ( 3 i 4, oraz art. 145 ( 1 ust. 1 lit. c ppsa a także art. 1 ( 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ ze względu na sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego sprawy, błędnego przyjęcia, że na przedmiotowym terenie prowadzona jest hurtownia materiałów budowlanych z dużym magazynem i placem składowym, mająca charakter uciążliwy, podczas gdy nie wynika to z akt sprawy i nie zostało poparte żadnymi dowodami. Podniesiony został także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 174 ( 1 ppsa w zw. z ( 45 ust. 3 uchwały Rady Miasta Pruszcz Gdański z dnia 25 sierpnia 2004 r. Nr XXIII/231/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pruszcz Gdański "Osiedle Mickiewicza" dot. wskazanego terenu, ze względu na przyjęcie, iż usługi świadczone w przedmiotowym obiekcie należą do usług wykluczonych tym przepisem oraz że zawarty w nim katalog ma charakter otwarty.

7 W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie była prawidłowo sformułowana, nie zawierała osnowy, nie określała w czym skarżący upatruje naruszenie swojego prawa lub interesu prawnego /jest właścicielem sąsiedniej działki niezabudowanej/. Sąd przyjął, że obiekt ma charakter uciążliwy co stanowi o sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalającego możliwość korzystania z danego terenu dla funkcji podstawowej - zabudowa mieszkaniowa bez możliwości budowy obiektów uciążliwych, gołosłownie stwierdzając, że ma być wykorzystywany jako magazyn i skład materiałów budowlanych. Strona nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, iż katalog zakazanych inwestycji określony w ( 45 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru zamkniętego i przedmiotowa inwestycja się w nim mieści. Według wnoszącego skargę kasacyjną katalog ten, wyliczający zakazane inwestycje jest w istocie katalogiem zamkniętym, przy czym "nie istnieje dowolność interpretacyjna zapisów" tego planu.

8 Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł W. W. wnosząc o jej oddalenie i wskazując, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w pełni prawidłowe.

9 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku poddał sprawę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji szczegółowej analizie i skonstatował na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jak też znajdujących się w aktach sprawy materiałów planistycznych, a zwłaszcza wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, który w tym planie jest przeznaczony pod mieszkalnictwo i usługi. Odrębnie natomiast w planie przewidziano możliwość realizacji magazynów i składów, przeznaczając pod tego rodzaju zainwestowanie inne tereny. Jeżeli więc inwestor zamierza w danym obiekcie budowlanym realizować działalność składowo-magazynową przeznaczając na nią znaczną jego powierzchnię, określając przy tym charakter obiektu jako "magazynowo-handlowo-biurowy", to oczywiście zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że takie przeznaczenie nie pozostaje w zgodności z planem. W pierwszym rzędzie ma to być obiekt magazynowy, na co wskazuje wnioskujący o wydanie decyzji, projektując przy tym dużą powierzchnię pod skład towarów, zaś dopiero w następnej kolejności ma on pełnić funkcję handlową, a więc będą poddawane sprzedaży, a nie tylko magazynowaniu i składowaniu, towary przechowywane w magazynie oraz tam składowane /na placu składowym/. Wskazana w decyzji funkcja biurowa jest w istocie uzupełniająca dla pozostałych funkcji, to jest magazynowej, składowej i handlowej. Zarzut, iż dowolnie Sąd stwierdził, że magazyn i skład będzie przeznaczony pod materiały budowlane, które będą także objęte funkcją handlową jest w pełni niezasadny, bowiem tak, jak to podnosi się w odpowiedzi na skargę, inwestor ubiegał się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy właśnie na obiekt związany z magazynowaniem, składowaniem i handlem materiałami budowlanymi. Nawet jednak, gdyby zmienił ten zamiar, to i tak nadal podstawowym przeznaczeniem obiektu jest magazynowanie i składowanie, a więc sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania terenu stanowiącym jako prawo miejscowe, iż chodzi o teren o podstawowej funkcji mieszkaniowej, której uzupełnieniem są usługi, zaś do usług związanych z funkcją mieszkaniową nie można zaliczyć prowadzenia magazynów i składów. W tym stanie rzeczy bez znaczenia w istocie jest, czy wyliczenie "zakazanych" usług ma charakter przykładowy, czy też enumeratywny, skoro obiekt w ogóle nie mieści się w funkcji, pod którą teren jest przeznaczony, to jest mieszkaniowej i usługowej. Składów i magazynów nie można bowiem zaliczyć do funkcji usługowej, o czym jednoznacznie świadczy treść planu, odrębnie regulującego kwestię przeznaczenia terenów pod tego rodzaju działalność.

11 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa.