Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., II OSK 287/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., II OSK 287/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1165/03 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. L. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z ustawowym podatkiem od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2004 r. (sygn.7/IV SA 1165/03 ), po rozpoznaniu sprawy A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę - oddalił skargę,

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że po wyroku NSA z dnia 24 maja 2002 r. (sygn. IV SA 1951/00) Prezydent Miasta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie zakończone własną decyzją nr [...] z dnia [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę zakładu szklarskiego - I etap, o cześć usługową i mieszkalną - w poziomie 1 piętra, w [...] przy ul. [...]. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...], stwierdził, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu i odmówił jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Rozbudowa zakładu szklarskiego nie narusza interesów prawnych właścicieli sąsiedniej nieruchomości nr [...].Ochrona ich interesów nie może pozbawiać inwestora możliwości zabudowy własnej działki. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, uzgodnienia i opinie a przyjęte w projekcie rozwiązania nie naruszają przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4 A. K. wniósł odwołanie, podnosząc ze decyzja jest stronnicza, uniemożliwia racjonalną zabudowę jego działki, obecny budynek nie jest rozbudową bo stary warsztat został rozebrany, wybudowano więcej niż pozwalała decyzja z dnia [...].

5 Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie zostało wznowione zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku NSA, ewentualne zastrzeżenia co do zgodności realizacji inwestycji z wydanym pozwoleniem mogą być rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego a wydana decyzja otwiera drogę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym.

6 W skardze do sądu A. K. ponowił wcześniejsze argumenty odwołania.

7 W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Wyjaśnił, że w odwołaniu było więcej zarzutów i okoliczności niż we wniosku o wznowienie postępowania, ale było one ogólnikowe i nie poparte konkretnymi dowodami. Także w skardze brak zarzutów, które poddawałyby w wątpliwość postępowanie wznowieniowe. Większość zarzutów i stwierdzeń nie może być rozpatrzona w tym postępowaniu bo przekraczają przedmiot postępowania lub z uwagi na ogólny charakter i ocenny charakter nie mogą stanowić odniesienia do innych przesłanek określonych w art. 145 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i decyzja I instancji prawa nie naruszały. Sam fakt niebrania udziału w postępowaniu nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.

8 Pełnomocnik A. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. l i art. 35 ust. l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, że wskazane decyzje nie naruszają prawa w sytuacji gdy zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszaniem wskazanych przepisów, polegającym na wydaniu pozytywnej decyzji mimo braku opinii inspektora sanitarnego co do możliwości rozbudowy zakładu szklarskiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jedną z przyczyn uznania za prawidłową decyzji zezwalającej na rozbudowę zakładu szklarskiego było przedstawienie przez inwestora, wraz z projektem budowlanym, pozytywnej opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] (postanowienie z dnia 16 maja 1996 r., [...]). Postanowienie to było zaskarżone przez H. K. najpierw w drodze odwołania a następnie skargi do sądu administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 23 października 1997 r.(II SA/Lu 1351/96)uchylił postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, stwierdzając że postępowanie związane z wydaniem tych postanowień było przeprowadzone wadliwie. Przytoczona zatem jako podstawa decyzji pozytywna opinia Inspektora Sanitarnego przestała istnieć i nie mogła być skutecznie powołana jako załącznik do złożonego w dniu 29 grudnia 1999 r. wniosku o pozwolenie na rozbudowę.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za słuszny. Zaskarżona decyzja i decyzja I instancji zostały uznane za zgodne z prawem. Podstawą uznania zasadności decyzji o odmowie uchylenia - we wznowionym postępowaniu - decyzji nr [...] z dnia [...] było to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca co do istoty decyzji dotychczasowej. Podstawą takiej oceny było m.in. stwierdzenie że wskazana decyzja spełniała wszelkie wymogi prawem wymagane. O uznaniu zgodności z prawem przedmiotowej decyzji m.in. zadecydowało to, że inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, uzgodnienia i opinie. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynikać jednak może, że jedyną, złożoną przez inwestora, pozytywną opinią Państwowego Inspektora Sanitarnego jest opinia z dnia [...], [...]. Od opinii tej wniesiono odwołanie a postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 1997 r. (II SA/Lu 1351/96). Przedłożenie zatem opinii z dnia 16 maja 1996 r. przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę warsztatu w 1999 r. wymagało zbadania w postępowaniu wznowieniowym, czy w istocie inwestor dochował warunków wynikających ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydania decyzji Dz.U. Nr 89,poz. 414 ze zm., obecnie Dz.U. z 2003 r., Nr 207,poz.2016 ze zm.). Wskazany przepis art. 32 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego stanowią że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim" ...uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.." Z kolei przepis art. 35 ust.l pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na właściwy organ , przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązek sprawdzenia "... posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;".

10 W świetle powołanego wyżej wyroku NSA z dnia 23 października 1997 r. kwestia, czy inwestor w istocie przedłożył w dniu 29 12 1999 r. przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę zakładu szklarskiego tylko wskazaną opinię i czy - w tej sytuacji - dopełnił wymogów niezbędnych dla uznania prawidłowości pozwolenia wymagała zbadania. W tej sytuacji zaskarżony wyrok, uznający, bez odniesienia do powyższej kwestii, zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, naruszał przepisy wskazane w skardze kasacyjnej.

11 Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm. ) , należało orzec jak w sentencji.