Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 r., II OSK 2796/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 r., II OSK 2796/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 238/18 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na rzecz Wojewody Pomorskiego kwotę 610 (sześćset dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Uzasadnienie.

3 Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 238/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję.

4 Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

5 W dniu 19 grudnia 2017 r. do Urzędu Miejskiego w Gdańsku wpłynęło zgłoszenie montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną, na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr A/19, obręb [...], przy ul. Cz. [...] w Gdańsku, do którego załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i projekt budowlany antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną.

6 Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. 133 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane", Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia 2 stycznia 2018 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia montażu przedmiotowej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiotelekomunikacyjną [...] na istniejącym budynku GPEC w Gdańsku.

7 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszona inwestycja obejmuje zespół elementów stanowiących całość techniczno-użytkową, a więc nowy i samodzielny obiekt budowlany (budowlę) w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, i nie może stanowić urządzenia, o którym mowa w art. 3 pkt 9 tej ustawy. W ocenie organu inwestycja ta nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

8 W wyniku rozpoznania odwołania Spółki Wojewoda Pomorski, dalej: "Wojewoda", decyzją z dnia z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

9 Wojewoda wskazał, że analiza elementów konstrukcyjnych inwestycji pozwala na uznanie, że jej przedmiotem jest stacja bazowa telefonii komórkowej, która stanowi nowy i samodzielny obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest zaś "urządzeniem" z art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) zamocowanej do ścian obiektu, wraz z urządzeniami antenowymi, nie stanowi instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

10 Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Spółka z o.o. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt. 15 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e, w zw. z art. 3 pkt. 3 i 9 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez bezpodstawne uznanie, że antenowa konstrukcja wsporcza i instalacja radiokomunikacyjna (stanowiąca element sieci telekomunikacyjnych) stanowi budowlę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest możliwa do zrealizowania w trybie zgłoszenia.

11 W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o oddalenie skargi.

12 Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę.

13 Sąd stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały błędnej kwalifikacji spornej inwestycji, czym naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W konsekwencji powyższego, w sprawie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., albowiem w sprawie nie ustalono stanu faktycznego w sposób kompleksowy w zakresie istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreślił, że zakwalifikowanie planowanych robót budowlanych jako instalowania urządzeń, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, nie przesądza ostatecznie o możliwości ich realizacji w trybie zgłoszenia.

14 Zdaniem Sądu, z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

15 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

16 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

17 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

18 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

19 Wniesienie sprzeciwu może zatem nastąpić także odnośnie robót, co do zasady podlegających zgłoszeniu, w przypadku których organ stwierdzi zaistnienie powyższych przesłanek. Ponieważ budowę zaplanowano na terenie zabudowanym domami mieszkalnymi i dotyczy ona masztu o znacznej wysokości (20 m) oraz urządzeń emisyjnych, organ winien rozważyć, czy realizacja inwestycji może spowodować skutki przewidziane w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, w szczególności w punkcie 1 i 4 tego przepisu.

20 Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ uwzględni uwagi i wnioski oraz uzupełni postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wniesienie sprzeciwu z nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W takim bowiem przypadku, wobec zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, organ odwoławczy winien skorygować rozstrzygnięcie, uchylając wydaną decyzję i orzekając o wniesieniu sprzeciwu z nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Orzeczenie takie nie będzie stanowiło rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej, uwzględni ono bowiem zarzut odwołania.

21 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Pomorski. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

22 I. naruszenie prawa materialnego poprzez jego wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na:

23 1) naruszeniu art. 3 pkt 3 i 9 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 133 ze zm.) poprzez uznanie, iż orzekające w sprawie organy naruszyły te przepisy dokonując błędnej kwalifikacji spornej inwestycji i uznając, iż wykonanie na dachu istniejącego budynku stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi budowę obiektu budowlanego (budowli) i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wskazując, iż tego rodzaju inwestycja stanowi jedynie instalację urządzenia, gdy tymczasem zgłaszana inwestycja obejmuje całość techniczno-użytkową, więc nowy i samodzielny obiekt budowlany (budowę) w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie może tym samym - wbrew stanowisku Sądu wyrażonym w skarżonym wyroku - stanowić urządzenia, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, co z kolei prowadzi do wniosku, iż realizacja przedsięwzięcia objętego przedmiotowym zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego;

24 II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny na wynik sprawy, a w szczególności:

25 1) art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez uznanie, iż działanie organów narusza ww przepisy w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w ocenie Sądu organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób kompleksowy w zakresie istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdy tymczasem stan faktyczny został ustalony w oparciu o zgromadzony w sprawie kompletny materiał dowodowy, który nie budził wątpliwości, i który nie był między stronami sporny, ani też kwestionowany;

26 2) alt. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c P.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd niewłaściwie zastosował środek określony w tym przepisie, zamiast w art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowani jej z obrotu prawnego, podczas gdy organ odwoławczy w skarżonym orzeczeniu w oparciu o prawidłowo i kompletnie ustalony stan faktyczny, dokonał właściwej wykładni i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, co prowadzi do wniosku, iż skarga na będącą przedmiotem badania przez Sąd pierwszej instancji decyzja winna zostać oddalona.

27 W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Wojewoda Pomorski wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto organ zrzekł się rozprawy.

28 W piśmie z dnia 23 sierpnia 2018 r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wniósł o rozpatrzenie na rozprawie skargi kasacyjnej z dnia 27 lipca 2018 r., wniesionej przez Wojewodę Pomorskiego od wyroku z dnia 6 czerwca 2018 r., w sprawie II SA/Gd 238/18.

29 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

30 Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 15 marca 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie w terminie 7 dni.

31 W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

32 Odnotować należy, że po ogłoszeniu stanu epidemii stronom umożliwiono przedstawienie na piśmie stanowiska w sprawie, w granicach zarzutów skargi kasacyjnej. Jest oczywiste, że niezależnie od tego strony mają prawo do przedstawiania swojego stanowiska, w granicach skargi kasacyjnej, aż do zakończenia postępowania.

33 Nie można zatem powiedzieć, że na skutek nieprzeprowadzenia rozprawy strony zostały pozbawione możliwości przedstawienia swego stanowiska w sprawie.

34 Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

35 Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

36 Podstawę prawną decyzji o sprzeciwie stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane". Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia sprzeciwu, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

37 Przypomnieć należy, że wskazany w zgłoszeniu zakres robot budowlanych obejmował "montaż antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną". W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określono inwestycję jako budowę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nr [...]) na budynku GPEC na dz. nr A/19 obręb [...] S przy ul. Cz. [...] w Gdańsku. W przedłożonym przez inwestora projekcie uprawniony projektant zatytułował opracowanie: "Antenowa konstrukcja wsporcza wraz z instalacja radiokomunikacyjną. Kategoria obiektu budowlanego VIII. [...] B".

38 Kontrowersja dotyczy tego, czy w dacie rozstrzygania roboty budowlane zgłoszone przez inwestora były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro zdaniem inwestora oraz Sądu pierwszej instancji, zwolnienie to wynikało z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, należy poddać analizie normę w tym przepisie zawartą. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 15, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych.

39 Odnotować można, że ta treść art. 29 ust. 2 pkt 15 została wprowadzona art. 65 pkt 3 lit. b tiret trzecie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), z dniem 17 lipca 2010 r.

40 Jest zaś oczywiste, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 w brzmieniu nadanym art. 5 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815). Według nowego brzmienia, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Obecnie unormowanie to zawarte jest w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego.

41 Wracając do analizy stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o sprzeciwie oraz w zaskarżonej decyzji, zauważyć trzeba najpierw, że wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 15 nie może być oderwana od kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia w odniesieniu do pojęć zdefiniowanych w art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego.

42 W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych, należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

43 Jak z powyższej definicji wynika, charakterystyczną cechą urządzenia budowlanego jest jego funkcjonalny związek z obiektem budowlanym. Urządzenia techniczne niezwiązane funkcjonalnie z obiektem budowlanym, a służące innym celom, nie mogą być uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9. Stanowią one wówczas odrębne obiekty budowlane. Tak więc stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na obiekcie budowlanym (dachu budynku) jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem. Nie stanowi zatem urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1480/12).

44 Próbę pozytywnej kwalifikacji stacji bazowej należy rozpocząć od spostrzeżenia, że niestanowiący enumeratywnego wyliczenia budowli art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zawiera jednak (art. 3 pkt 3 in fine) określenie o charakterze ogólnym – "całość użytkowa".

45 Taki charakter ma stacja bazowa telefonii komórkowej. Stanowi ona całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Należy ją zatem traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Jest oczywiste, że stacja bazowa nie ma cech budynku, a także nie jest obiektem małej architektury.

46 Z uwagi na funkcję stacji bazowej, jako całości użytkowej, a także cechy techniczne takiego obiektu, stacja bazowa należy więc do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

47 Należy zatem zgodzić się z wielokrotnie wyrażonym w orzecznictwie stanowiskiem, według którego, stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (patrz: wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 596/17; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18).

48 W konsekwencji, przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, według stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie, mogły mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej.

49 Rozdzielenie poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części, stanowi obejście prawa. W myśl zasady wyrażonej w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie wyjątkowo, w przypadku inwestycji obejmującej więcej niż jeden obiekt, może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przy kwalifikacji obiektów z punktu widzenia regulacji zwartych w ustawie - Prawo budowlane, należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1013/11).

50 W rezultacie przyjęcia powyższego stanowiska należy uznać, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dopuściły się naruszeń wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, a zatem skarga inwestora podlegała oddaleniu.

51 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 oraz art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

52 Koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 610 zł, w tym 250 zł z tytułu wpisu od skargi kasacyjnej oraz 360 zł z tytułu zastępstwa procesowego, zasądzono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.