Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r., II OSK 2634/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r., II OSK 2634/11

Sentencja

1 Dnia 13 stycznia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni K. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2011 r., sygn. IV SA/Po 921/11 odrzucającego skargę Spółdzielni K. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 11 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę Spółdzielni K. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia podano, że ponieważ do skargi nie zostało załączone m.in. pełnomocnictwo, Sąd wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zakreślonym terminie nadesłano kserokopię pełnomocnictwa procesowego, nie poświadczoną za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, ani w inny dopuszczony prawem sposób, zatem nie spełnia ustawowego wymogu wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa.

3 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Spółdzielnia K. w O. zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, art. 46 § 3 ppsa oraz art. 37 ppsa.

4 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że stosowne umocowanie zostało dołączone do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a zatem w dniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych znajdowało się ono w aktach sprawy. Ponadto, z pisma przewodniego podpisanego przez dwie osoby upoważnione do reprezentowania strony skarżącej wynika, że wolą strony było udzielenie pełnomocnictwa.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Stosownie do treści art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).

7 Nie zasługuje na uznanie argument, iż w dacie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi stosowne pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy ponieważ stosownie do art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

8 Bezspornym w niniejszej sprawie jest także, że pełnomocnik strony skarżącej składając skargę do Sądu I instancji nie dołączył do niej umocowania do działania w imieniu skarżącej, a na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie przedłożona została jedynie niepoświadczona za zgodność kopia pełnomocnictwa.

9 Jednakże uznanie, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika strony zobowiązywało Sąd I instancji do bezpośredniego skierowania do strony wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie. Wobec niedokonania przez Sąd I instancji tej czynności, zaskarżone orzeczenie należy uznać za przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wykładnia art. 49 § 1 ppsa dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej) prowadzi do konstatacji, iż odrzucenie skargi bez bezpośredniego wezwania strony do jej podpisania w określonym stanie prawnym wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowego z art. 183 § 2 pkt 5 ppsa.

10 Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ppsa.