Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2250/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2250/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Pszczew od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 161/18 w sprawie ze skargi Gminy Pszczew na postanowienie Wojewody Lubuskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Go 161/18) po rozpoznaniu skargi Gminy Pszczew (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Wojewody Lubuskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji, oddalił skargę.

3 Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

4 W dniu 2 listopada 2017 r. Gmina Pszczew wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Starosty Międzyrzeckiego nr [...] z [...] lipca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Pszczew pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wodociągu komunalnego [...] rozbudowa sieci wodociągowej rozdzielczej [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - w obrębie [...] [...], gmina [...], poprzez dodanie do sentencji tej decyzji działki nr [...], obręb [...] [...].

5 Postanowieniem z [...] listopada 2017 r., znak: [...], Starosta Międzyrzecki odmówił sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z [...] lipca 2017 r. Zdaniem Starosty sprostowanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób wnioskowany przez skarżącego spowodowałoby zwiększenie zakresu inwestycji, co naruszyłoby art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej jako u.p.b.). Poinformował, że proponowana zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej jest możliwa w innym trybie tj. zgodnie z art. 36a u.p.b.

6 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wskazując na naruszenie przepisów: art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 3 u.p.b., art. 113 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 u.p.b., art. 8 k.p.a., art. 6 k.p.a. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Wojewoda Lubuski utrzymał w mocy postanowienie Starosty Międzyrzeckiego. Organ wskazał, że decyzja Starosty Międzyrzeckiego o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie decyzji Burmistrza Trzciela nr [...] z [...] października 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która swym zakresem nie obejmowała działki nr [...]. Tym samym decyzja Starosty została wydana zgodnie z wnioskiem Gminy Pszczew i decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem - zdaniem Wojewody Lubuskiego - nie zachodzą podstawy do uznania, że pominięcie spornej działki ma charakter oczywistej omyłki. W przedmiotowej sprawie pozytywne rozpatrzenie wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki powodowałoby zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia i rażąco naruszało przepis art. 113 § 1 k.p.a.

7 Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Gmina Pszczew. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla działki nr [...] w obrębie [...] [...] konieczne było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie zarzuciła naruszenie art. 34 ust. 4 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przedstawiony w toku postępowania i zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany nie stanowi jej integralnej części.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 161/18, oddalił skargę Gminy Pszczew. Sąd I instancji podkreślił, że w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., istotną cechą błędu jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że strona skarżąca domaga się sprostowania oczywistej omyłki w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, poprzez dodanie do sentencji decyzji działki nr [...], obręb [...] [...].

9 Sąd I instancji ustalił, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na pierwszej stronie przedłożonego projektu budowlanego nie została wymieniona działka nr [...]. Wskazana działka nie została również wymieniona w opisie lokalizacji inwestycji (s. 7 projektu budowlanego). Została ona wymieniona natomiast w dokumentach znajdujących się w dalszej części projektu budowalnego (m.in. s. 52, 76) i na mapie (rys. 2.16, s. 122 projektu budowalnego). Sąd pokreślił również, że do wniosku nie załączono oświadczenia o posiadanym przez Gminę Pszczew prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działki nr [...] pominiętej w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zostało ono złożone dopiero 15 listopada 2017 r.

10 Następnie Sąd I instancji podkreślił, że sprostowanie służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na sprostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Tutaj natomiast organ nie mógł w sposób natychmiastowy, oczywisty (na pierwszy rzut oka), czyli bez przeprowadzenia wnikliwej analizy całości projektu budowalnego i innych dokumentów, w tym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, wykryć pominięcia spornej działki.

11 Zdaniem Sądu I instancji wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej działki gruntu stanowi merytoryczny element tej decyzji, konkretyzuje bowiem dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć dodania nowej działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki.

12 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca Gmina Pszczew, która zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia, a ponadto postanowienia Wojewody Lubuskiego z [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Międzyrzeckiego z [...] listopada 2018 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

13 Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

14 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie dotyczące sprostowania decyzji, pomimo iż organ administracji publicznej w sposób nierzetelny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów przeprowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające, a w konsekwencji dokonał błędnej subsumpcji istniejącego stanu faktycznego pod mającą w sprawie zastosowanie normę materialnoprawną (art. 113 § 1 k.p.a.), co powinno było doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

15 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy ze stanowiących podstawę orzekania dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika - co Sąd wskazuje w uzasadnieniu wyroku - oczywistość omyłki pisarskiej, zatem stanowić powinno podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;

16 3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. poprzez przekroczenie granic rozpatrywanej sprawy i błędne zastosowanie w/w przepisów w sprawie polegające na odniesieniu się do prawidłowości postępowania organu administracji architektoniczno - budowlanej, w tym kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, co doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy przedmiotem postępowania sądowego było postępowanie rektyfikacyjne, w ramach którego ocenie i porównaniu podlega konkretna decyzja administracyjna, wraz z jej wszystkimi elementami, z aktami administracyjnymi sprawy, zaś poprawność pierwotnego postępowania jest w tym zakresie indyferentna dla zastosowania art. 113 § 1 k.p.a., która to ocena powinna doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

17 4. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niewykazanie w uzasadnieniu wyroku, że postępowanie Wojewody Lubuskiego, w tym zastosowana przez niego wykładnia art 113 § 1 k.p.a. oraz dokonana subsumpcja istniejącego stanu faktycznego pod ustaloną normę prawną, nie są obarczone wadą, która obligowałaby sąd do zastosowania art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowiłoby podstawę oddalenia skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a.; Sąd poprzestał na przedstawieniu swojej własnej oceny istniejącego stanu faktycznego sprawy, jednym zdaniem tylko wskazując, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem;

18 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że dla przyjęcia oczywistości omyłki pisarskiej w oparciu o porównanie rektyfikowanej decyzji z aktami administracyjnymi sprawy, znaczenie ma umiejscowienie prawidłowej informacji na początkowych kartach tych akt, podczas gdy w istocie, chodzi o porównanie wydanego orzeczenia z całokształtem akt administracyjnych, w tym zwłaszcza z tymi dokumentami, które odnoszą się do prostowanego elementu, co w niniejszej sprawie, z uwagi na umiejscowienie poprawnej informacji w aktach administracyjnych, powinno doprowadzić do wniosku, że z owego porównania wynika rzeczona oczywistość omyłki pisarskiej i w konsekwencji skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;

19 6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nigdy nie jest możliwe sprostowanie oznaczenia numeru działki zawartego w decyzji, bowiem każdocześnie wiąże się to z jej merytoryczną zmianą, podczas gdy nie każda taka zmiana wiąże się z merytoryczną zmianą treści rozstrzygnięcia decyzji, a ponadto w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, taka zmiana jest dopuszczalna, jeżeli prowadzi jedynie do wyeliminowania oczywistych rozbieżności w jej treści, zaś przesłanki takiej właśnie zmiany zachodziły w niniejszej sprawie, co powinno było skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.;

20 7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 4 u.p.b. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dla oceny oczywistości omyłki pisarskiej ma znaczenie kolejny numer strony na której pojawia się sporna (prostowana) informacja, podczas gdy przedstawiony w toku postępowania i zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany stanowi integralną część tej decyzji i akt administracyjnych sprawy, a każda jego część (każda jego strona) jest jednakowo istotna z punktu widzenia prawa, a tym samym, na gruncie kontrolowanej przez WSA sprawy zachodziła niezgodność pomiędzy rozstrzygnięciem, a pozostałą częścią decyzji (i jednocześnie dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy), a zatem zachodziła oczywistość omyłki pisarskiej, co powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

21 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina podniosła m. in., że wskazana we wniosku o sprostowanie działka nr [...], obręb [...] [...] została uwzględniona jako obszar objęty inwestycją. Organ nie dostrzegł, że zarówno z dokumentacji projektowej załączonej do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że pominięta działka stanowi obszar realizacji inwestycji. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany, to zatwierdzony projekt stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Między decyzją o pozwoleniu na budowę, a projektem budowlanym nie mogą występować rozbieżności. W ocenie skarżącego kasacyjnie organ zatwierdzając przedłożoną dokumentację, zatwierdził inwestycję w całości, wraz z pominiętą w sentencji działką nr [...], obręb [...] [...]. W tej sytuacji nie powinno budzić wątpliwości, że skoro przedmiotowa działka został wskazana w dokumentacji projektowej, to jest objęta przedmiotową inwestycją, a tym samym powinna być objęta pozwoleniem na budowę.

22 Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

23 Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

24 Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych.

25 W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu ww. podstawach kasacyjnych. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego, to jest: art. 113 § 1 k.p.a. i art. 34 ust. 4 u.p.b. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., jak również przepisów postępowania, to jest:

26 - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.;

27 - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a.;

28 - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b.;

29 - art. 141 § 4 p.p.s.a. (błędnie wskazanego jako art. 144 § 4 p.p.s.a., który nie odnosi się do uzasadnień oraz nie ma jednostek redakcyjnych w postaci §§) w zw. z art. 151 p.p.s.a.

30 Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przepisów procesowych zarzucając niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które – w jego ocenie – w sposób nierzetelny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów przeprowadziły w sprawie postępowanie wyjaśniające, a w konsekwencji dokonały błędnej subsumpcji istniejącego stanu faktycznego pod mającą w sprawie zastosowanie normę materialnoprawną (art. 113 § 1 k.p.a.). Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie zbadał, czy organy swoje postępowanie przeprowadziły w sposób prawidłowy, sam natomiast w miejsce tych organów, dokonał oceny merytorycznej sprawy, czym przekroczył granice swoich kompetencji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji podjął się weryfikacji stanu faktycznego i jako pierwszy dokonał kontroli dokumentacji projektowej, zastępując w tym organy administracji publicznej. Tym samym nie wykazał w zaskarżonym wyroku, aby postępowanie oraz ocena prawna organów administracji była prawidłowa.

31 W ocenie NSA powyższe zarzuty są bezzasadne. Stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. organ w toku postępowania stoi na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest zatem zobligowany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a.

32 Sięgając do rozstrzygnięć organów przypomnieć wypada, iż przedmiotem skargi w sprawie były rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki. Dokonana przez NSA analiza zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, w kontekście podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów, potwierdziła pogląd Sądu I instancji zaprezentowany w kwestionowanym wyroku. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji nie dokonał jako pierwszy kontroli dokumentacji projektowej. Należy wskazać, że organ I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że złożony w sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmował nieruchomości, które zostały szczegółowo opisane w pkt 6 wniosku oraz na formularzu B-4 stanowiącym załącznik do wniosku. Działki tam wymienione jako teren inwestycji nie obejmowały działki nr [...]. Przy czym organ ten wskazał także, że w zatwierdzonym przez organ projekcie budowlanym na podanych przez Gminę we wniosku o sprostowanie stronach, znajdują się informacje o lokalizacji inwestycji również na działce nr [...] obręb [...] [...], co w ocenie Starosty Międzyrzeckiego nie przesądziło faktu, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę prowadzone było zgodnie z wnioskiem i we wskazanym w nim zakresie, który przedmiotowej działki nie uwzględniał. Zatem organ pierwszej instancji dokonał analizy dokumentów projektowych w kontekście niemożności dopisania do decyzji działki nr [...] w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a Sąd I instancji nie zastąpił go w tym obowiązku.

33 Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w związku z art. 113 § 1 k.p.a., którego autor skargi kasacyjnej upatruje w oddaleniu skargi, podczas gdy stanowiące podstawę orzekania dokumenty wskazują na oczywistość omyłki pisarskiej. Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, wydając wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie wszystkich dokumentów akt sprawy, po dokonaniu prawidłowej oceny, że w sprawie brak podstaw do uznania, iż niewymienienie działki nr [..] obręb [...] [...] w decyzji, stanowiło oczywistą omyłkę. Organ II instancji bowiem zakwalifikował tę wadę jako próbę zmiany rozstrzygnięcia merytorycznego, natomiast Starosta jako zwiększenie zakresu inwestycji.

34 Zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., art. 113 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przekroczenie to polegało na weryfikacji, czy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę był kompletny, tymczasem pomiędzy postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę, a postępowaniem o sprostowanie oczywistej omyłki nie ma tożsamości przedmiotowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się do prawidłowości postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, w tym kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, co wykraczało poza granicę sprawy dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki.

35 Odnosząc się do powyższego zarzutu NSA stwierdza, że to co według skarżącego kasacyjnie miało być przekroczeniem granic sprawy, w istocie stanowiło uwzględnienie okoliczności, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie oceniał prawidłowości i legalności postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast obowiązkiem Sądu I instancji była analiza dowodów (w tym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę) zgromadzonych w postępowaniu dotyczących pozwolenia na budowę w kontekście możliwości/braku możliwości sprostowania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaprezentowany tok rozumowania był dopuszczalny, a wręcz stanowił obowiązek Sądu I instancji. Takie działanie nie stanowi zatem przekroczenia granic skargi, gdyż WSA w Gorzowie Wielkopolskim ocenił zgodność z prawem jedynie postępowania dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki, a nie pozwolenia na budowę.

36 Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż przepis ten zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli przez NSA. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie to pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, które doprowadził go do sformułowanej w wyroku oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do uznania, że niemożliwe było zastosowanie w tej sprawie konstrukcji prawnej przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a.

37 Trafnie Sąd I instancji uznał, że sprostowanie decyzji w trybie powołanego przepisu może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka natomiast w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu.

38 Zatem jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki.

39 Kolejnym kryterium jest wpływ sprostowania na treść rozstrzygnięcia. Jest bezspornym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej formie nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby się przyczynić do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (tak NSA w wyroku z dnia 30 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1502/07). Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka. Dodanie bowiem do osnowy decyzji kolejnego numeru działki powodowałby zmianę merytoryczną decyzji poprzez rozszerzenie zakresu terenu inwestycji i objęcie nią kolejnej działki.

40 Całkowicie niezasadny jest zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji rozstrzygając, czy dana omyłka na charakter oczywistej omyłki pisarskiej uznał, że znaczenie ma: "na której stronie decyzji czy akt administracyjnych sprawy znajduje się poprawna informacja, a decydujące znaczenie powinno mieć umiejscowienie na początkowych ich kartach". W ocenie skarżącego kasacyjnie świadczy to także o naruszeniu art. 34 ust. 4 u.p.b. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zatwierdza projekt budowlany jako całość. To z kolei oznacza, w ocenie Gminy, że każdy merytoryczny element tego projektu ma znaczenie prawne.

41 Powyższy zarzut jest bezzasadny. W ocenie NSA, Sąd I instancji wskazując w uzasadnieniu wyroku, że w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na pierwszej stronie przedłożonego projektu budowlanego, nie została wymieniona działka [...], obręb [...] [...], oraz że nie została wymieniona w opisie lokalizacji inwestycji na str. 7 projektu budowlanego, natomiast została wymieniona w dokumentach znajdujących się w dalszej części projektu budowlanego (m. in. str. 52, 76) i na mapie (rys. 2.16, s. 122 projektu), wykazał nieoczywistość omyłki. Skoro bowiem powyższe dokumenty zawierają wskazane rozbieżności, to nie ma możliwości natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości ustalenia, że brak wymienienia spornej działki w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi oczywistą omyłkę, która może zostać sprostowana w trybie art. 113 k.p.a.

42 Należy zgodzić się z zaprezentowanym przez Sąd I instancji poglądem, że wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej działki gruntu stanowi merytoryczny element tej decyzji. Prawidłowo powołano się na orzecznictwo, z którego wynika, że oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót w precyzyjnie oznaczonym miejscu i nie można w decyzji, czy to lokalizacyjnej czy też w pozwoleniu na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako tylko cyfr, które nie niosą za sobą desygnatu w zakresie i przedmiocie inwestycji.

43 Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nigdy nie jest możliwe sprostowanie oznaczenia numeru działki zawartego w decyzji, bowiem każdorazowo wiąże się to z jej merytoryczną zmianą. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy sprostowanie decyzji poprzez dopisanie numeru pominiętej działki nie może być kwalifikowane jako oczywista omyłka w rozumieniu tego przepisu. W zaskarżonym wyroku trafnie oceniono – mając na uwadze dowody złożone w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę - że dodanie numeru działki do decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, skutkowałoby zmianą rozstrzygnięcia co do istoty, a to wykracza poza materię uregulowaną w art. 113 § 3 k.p.a.

44 Z tych wszystkich powodów należy uznać, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.