Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r., II OSK 1861/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r., II OSK 1861/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Po 98/17 w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia niezgodności wykazanych w protokole pokontrolnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu na rzecz "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Po 98/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia niezgodności wykazanych w protokole pokontrolnym oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Grodzisku Wlkp. z [...] września 2016 r. nr [...].

3 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił naruszenie:

4 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. tj. innych przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami danej sprawy, tj. rozstrzygnięcie o braku możliwości nakazania stronie deklarowania pierwiastków śladowych jako składników analitycznych, w sytuacji w której organy nie objęły swoimi rozstrzygnięciami takiego nakazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał bowiem, że organy wydały decyzje z naruszeniem art. 17 ust. 1 lit. f w zw. z załącznikiem VI rozdział II ust. 2 rozporządzenia nr WE 767/2009, w sytuacji gdy treścią rozstrzygnięcia organów nie były obowiązki wynikające z ww. przepisów i które to obowiązki nie znajdowały w sprawie żadnego zastosowania.

5 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a., tj. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację i niezastosowanie:

6 a) art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o paszach poprzez błędne przyjęcie braku umocowania organu pierwszej instancji do stosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z 29 kwietnia 2004r, w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165,1 ze zmianami), w zakresie zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr 882/2004, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 999/2001, rozporządzenia nr 767/2009 oraz w przepisach wydanych w trybie tych rozporządzeń;

7 b) art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.2002.31.1, ze zm.), poprzez błędną interpretację i niezastosowanie;

8 c) art. 11 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113 /WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE, w zw. z częścią B załącznika IV do rozporządzenia WE 767/2009 poprzez błędną interpretację i niezastosowanie.

9 W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi "[...]" sp. z o.o. w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

10 W odpowiedzi na skargę kasacyjną "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

13 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

14 Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, tj. innych przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami sprawy nie jest zasadny

15 Granice sprawy sądowej zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub bezczynność kwestionowane w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05). Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] r., w przedmiocie usunięcia niezgodności wykazanych w protokole pokontrolnym, orzekł w granicach sprawy. Orzekanie to obejmowało zbadanie, czy zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Grodzisku Wielkopolskim z dnia [...] września 2016 r., nr [...], były zgodne z prawem, tzn. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. z 2014 r. poz. 398 ze zm.), a co za tym idzie, z przepisami, których uwzględnienie jest konieczne w trakcie stosowania tych przepisów. Uwzględnienie w tym procesie przepisu art. 17 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009, z dnia 13 lipca 2009 r., jest zagadnieniem z dziedziny prawidłowości materialnej rozstrzygnięcia. Nie stanowi natomiast wykroczenia poza granice sprawy.

16 Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację i niezastosowanie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o paszach poprzez błędne przyjęcie braku umocowania organu pierwszej instancji do stosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z 29 kwietnia 2004 r., w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1 ze zm.), w zakresie zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr 882/2004, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 999/2001, rozporządzenia nr 767/2009 oraz w przepisach wydanych w trybie tych rozporządzeń;

17 Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował kompetencji organu do stosowania środków przewidzianych w art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004. Uznał natomiast, że nie zachodzą okoliczności wyczerpujące materialnoprawne przesłanki do stosowania tych środków.

18 Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, z 28 stycznia 2002 r., ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.2002.31.1, ze zm.), poprzez błędną interpretację i niezastosowanie. Sąd przyjął, że zgodna z prawem treść etykiety w zakresie dodatków nie wprowadza w błąd, w rozumieniu art. 16 rozporządzenia. Nie wyraził stanowiska, według którego, dopuszczalna jest taka treść etykiety w zakresie ilości dodatków, która może wprowadzać w błąd.

19 Nie można także podzielić tezy o naruszeniu art. 11 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywę Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE, w zw. z częścią B załącznika IV do rozporządzenia WE 767/2009, poprzez błędną interpretację i niezastosowanie.

20 Sad pierwszej instancji trafnie przyjął, że treść informacji zawartej na etykiecie mieszanki paszowej powinna być wywodzona z przepisu art. 15 lit. f rozporządzenia nr 767, z uwzględnieniem art. 17 ust. 1 lit. f tego rozporządzenia. Z przepisów tych wynika, że zastosowanie przez producenta mieszanki obowiązku określonego w Załączniku VI Rozdział I, pkt 1, tj. podania informacji o wyszczególnieniu dodatków z podaniem dodanej ilości dodatku nie może abstrahować od definicji dodatku paszowego wskazanej w art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1831 w związku z art. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia nr 767.

21 Całkowita ilość pierwiastków śladowych musi być podana w przypadku przyjęcia obowiązku podania składników analitycznych (Załącznik VI Rozdział 1 ust. 2 rozporządzenia nr 767).

22 Z samej definicji dodatku paszowego wynika zaś, że dodatki paszowe są to substancje, drobnoustroje lub preparaty, inne niż prefiksy. W konsekwencji, pierwiastki śladowe znajdujące się w prefiksach nie mogą być uznane za dodatki paszowe, w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1831.

23 Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, wymogu obowiązkowego podawania na etykiecie pierwiastków śladowych jako składników analitycznych nie można wyprowadzać z treści załącznika IV do rozporządzenia nr 767. Przepisy załącznika IV określają dopuszczalne tolerancje w odniesieniu do etykietowania składu materiałów paszowych lub mieszanek paszowych, o których mowa w art. 11 ust. 5. Nie ustanawiają wymogów co do obowiązkowej treści etykiet, ale tolerancje pomiarowe.

24 Niezależnie od takiego rozumienia treści art. 11 ust. 5, konieczne jest odnotowanie, że wykładni przepisów załącznika IV Części B ust. 2 i 3, nie można dokonywać w oderwaniu od przepisu załącznika IV Części B ust. 1 zdanie drugie. Przepis ten stanowi zaś, że stosują się one, tj. tolerancje określone w niniejszej części, do dodatków paszowych wymienionych w wykazie dodatków paszowych i w wykazie składników analitycznych. W myśl zaś przepisu załącznika IV Części B ust. 1 zdanie trzecie, co się tyczy dodatków paszowych wymienionych jako składniki analityczne, tolerancje te stosują się do całkowitej ilości podanej na etykiecie jako ilość gwarantowana na końcu minimalnej długości okresu przechowywania paszy.

25 Powtórzyć zatem należy, że z unormowań art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 767 oraz z przepisów załącznika IV do tego rozporządzenia nie wynika obowiązek podawania na etykiecie ilości pierwiastków śladowych jako składników analitycznych mieszanki paszowej. Podanie ilości tych pierwiastków jako dodatków dodanych, bez uwzględnienia ich zawartości w prefiksie, nie stanowi wprowadzenia w błąd.

26 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 2 P.p.s.a.

27 .