Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r., II OSK 1457/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r., II OSK 1457/16

Sentencja

1 Dnia 19 kwietnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 967/15 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza U.z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz B. S. kwotę 710 (siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 967/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

3 Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

4 Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2010 r. B. S. zwrócił się do Burmistrza U. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku rekreacji indywidualnej, na działce nr [...] w [...], obejmującej legalizacją samowoli budowlanej. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednakże rozstrzygnięcie to, wskutek odwołania wniesionego przez inwestora, zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r.

5 Uwzględniając wskazania organu odwoławczego, w dniu 18 lipca 2011 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku we wskazanym w piśmie zakresie. Na powyższe wezwanie skarżący udzielił odpowiedzi pismem z dnia 27 lipca 2011 r., dołączając dwa "szkice dzierżawy".

6 Zdaniem organu udzielonej odpowiedzi nie sposób uznać było za uzupełnienie braków złożonego wniosku, jako że skarżący nie przedłożył kopii mapy zasadniczej obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, a ponadto "nie określił na tej mapie granic terenu", wobec czego pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r. organ zawiadomił go o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

7 Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało wniesione przez B. S. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji za zasadne i wyznaczyło Burmistrzowi dodatkowy termin załatwienia sprawy, uznając, iż w przypadku wystąpienia, tak jak w niniejszej sprawie, braków materialno-prawnych wniosku, powinna być wydana decyzja administracyjna kończąca postępowanie, w odróżnieniu od wad formalnych wniosku, kiedy to organ powinien wezwać o uzupełnienie braków formalnych w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

8 Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Burmistrz U. odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji.

9 Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania B. S. od w/w decyzji, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach wskazano, że wnioskodawca nie uzupełnił treści wniosku o wymagane przepisami prawa dokumenty, zatem organ nie mógł wydać decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, a zobligowany był do wydania decyzji odmownej z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych złożonego wniosku. Wnioskodawca pomimo wezwania nie przedłożył bowiem wymaganej art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. - dalej u.p.z.p.), kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, wraz z określeniem granic terenu objętego wnioskiem.

10 Rozpoznając skargę na w/w decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że słusznie organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku poprzez określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii odpowiedniej mapy oraz wskazanie na załączniku graficznym położenia istniejącego obiektu - budynku letniskowego. Podstawą takiego działania była treść art. 52 ust. 2 u.p.z.p., który określa niezbędne wymagania merytoryczne wniosku. Nie ulega, w ocenie Sądu, wątpliwości, że skarżący żądanych dokumentów nie przedłożył, pomimo skierowanego wezwania, a zatem prawidłowe było wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Sąd podzielił tym samym pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażony w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. wydanym na skutek rozpatrzenia zażalenia skarżącego na bezczynność Burmistrza U., zgodnie z którym w przypadku braków materialno-prawnych wniosku powinna być wydana decyzja administracyjna kończąca postępowanie, w odróżnieniu od braków formalno-prawnych, co do których stosuje się tryb z art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

11 W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że skarżący był wzywany do uzupełnienia wniosku pismem z dnia 18 lipca 2011 r., po czym wobec jego nieuzupełnienia, pismem z 5 sierpnia 2011 r. został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Niezasadne są w tym zakresie zarzuty skarżącego dotyczące faktu uzupełnienia wniosku. Nie ulega wątpliwości, że nie dołączył on wymaganych w art. 52 ust. 2 pkt 1 informacji (naznaczenie granic terenu objętego wnioskiem na mapie), żądając, by stosownych naniesień na mapę dokonał organ, co jest niemożliwe w świetle wskazanych na wstępie uwag dotyczących wniosku i związania nim organu.

12 Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł B. S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

13 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie sprawy w całości, nieodniesienie się do zarzutów skarżącego i wydanie wyroku wybiórczego względem skargi i akt sprawy,

14 2) rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez zaakceptowanie i uznanie za zgodne z prawem uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

15 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. poprzez akceptację uznania za udowodnione okoliczności, co do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się,

16 4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 K.p.a., gdyż wniosek skarżącego nie został załatwiony zgodnie z zasadami praworządności, poprzez nie podejmowanie z urzędu i na wniosek stron czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, aspektów formalnych złożonego wniosku oraz nie załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela,

17 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przeprowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władzy publicznej,

18 6) rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez akceptację nienależytego i niewyczerpującego informowania skarżącego przez organ w toku postępowania administracyjnego w okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

19 Na zasadzie ostrożności procesowej, skarżący kasacyjnie zarzucił nadto naruszenie prawa materialnego, tj.:

20 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

21 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności zaakceptowanie błędnego poglądu wyrażonego przez organy obydwu instancji, iż wniosek skarżącego nie spełniał wymogów przewidzianych przepisami,

22 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z wprowadzoną z dniem 28 czerwca 2015 r. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) pkt 2 a do ust. 1, art. 29, z którego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o pow. zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać 1 na każde 500 m powierzchni działki, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (brak uwzględnienia).

23 Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

24 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

25 Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

26 Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

27 Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. okazał się zasadny, chociaż z innych powodów niż podniesione w skardze kasacyjnej. Stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które stało się podstawą odmowy wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, opiera się na wadliwej interpretacji przepisu art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zaakceptował błędne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o materialno-prawnym charakterze wymogów wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 - 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., których nieuzpełnienie w terminie na wezwanie organu powinno skutkować wydaniem decyzji odmownej w tym zakresie.

28 Na wstępie należy podkreślić, że art. 63 § 2 i 3 K.p.a. określa minimum wymagań formalnych podania, od których zależy uznanie jego skuteczności prawnej w postaci wskazania osoby, od której ono pochodzi oraz jej podpisu. Jak wskazuje art. 64 § 2 K.p.a., zakres wymagań formalnych podania rozszerzają przepisy szczególne zawarte w odrębnych ustawach, m.in. w odniesieniu do wniosku o wydanie warunków zabudowy formułuje je ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. normuje treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Obligatoryjnie wniosek ten powinien składać się z części graficznej oraz części opisowej. Część graficzna ma przedstawiać granice terenu objętego wnioskiem. Musi zostać sporządzona na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej. Mapy te mają obejmować teren, którego dotyczy wniosek, a ponadto obszar, na który będzie oddziaływać inwestycja. Część opisowa wniosku powinna zawierać charakterystykę inwestycji. Opis powinien określać planowany sposób zagospodarowania terenu, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegających przekształceniu.

29 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w/w wymagania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy mają charakter formalnoprawny. Przepis art. 52 ust. 2 wprowadza bowiem obowiązek dołączenia do wniosku określonej dokumentacji w postaci kopii mapy zasadniczej lub katastralnej oraz charakterystyki inwestycji, która będzie stanowić podstawę do określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Określenie w w/w przepisie wymagań odnośnie przedłożonej dokumentacji, takich jak oznaczenie na niej granic terenu objętego wnioskiem, nie świadczy o jej materialnoprawnym charakterze. Na etapie badania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie określonym w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., organ nie dokonuje bowiem sprawdzenia zgodności wniosku z przepisami prawa materialnego, a jedynie ogranicza się do weryfikacji przedłożonej dokumentacji, uwzględniając zarówno jej kompletności, jak i zawartość. Pogląd o formalnoprawnym charakterze wymogów z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wyrażany jest również w doktrynie (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, str. 431).

30 Art. 64 § 2 K.p.a. reguluje ogólną zasadę rządzącą postępowaniem administracyjnym, nakładającą na organ prowadzący postępowanie obowiązek wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania, określonych w przepisach prawa, w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuzupełnienie tych braków w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro wymogi formalne, o których wspomina art. 64 § 2 K.p.a., formułuje również art. 52 ust. 2 u.p.z.p. niedołączenie do wniosku określonych w art. 52 ust. 2 elementów, w szczególności aktualnego załącznika mapowego, sprawia, że nie spełnia on wymogów formalnych wniosku i uzasadnia wezwanie do uzupełnienia tych braków z w/w rygorem.

31 Nie ulega wątpliwości, że datą wszczęcia postępowania, w tym postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, jest dzień doręczenia organowi kompletnego wniosku. Braki wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., a więc i w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. są tego rodzaju, iż powodują w konsekwencji bezskuteczność złożonego wniosku. To zaś oznacza, że wniosek dotknięty takimi brakami nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyr. NSA z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09, wyr. NSA z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 406/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 stanowi podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek inwestora. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że kompletny wniosek inwestora w tym zakresie wszczyna postępowanie administracyjne, które może zakończyć się wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie warunków zabudowy.

32 Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, nieuzupełnienie w terminie braków formalnych o których stanowi art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. na wezwanie organu stanowi o konieczności pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. wyr. NSA z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 652/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W literaturze wskazuje się bowiem, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest konsekwencją nieusunięcia braków formalnych zgodnie z art. 64 K.p.a., natomiast dopiero niezgodność wniosku (a więc zamierzenia inwestycyjnego) z przepisami prawa skutkuje wydaniem decyzji odmownej (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, red. Z Niewiadomski, s. 431).

33 W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło błędną argumentację, zgodnie z którą konsekwencją niespełnienia warunków określonych treścią art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powinno być wydanie odmownej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Brak spełnienia określonych tym przepisem warunków formalnych i ich nieuzupełnienie na wezwanie organu oznacza, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy w ogóle nie zostało skutecznie wszczęte i nie może zakończyć się merytoryczną decyzją. W takiej sytuacji, nieuzupełnienie braków określonych w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powinno zakończyć się pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

34 W tym kontekście podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na uzasadnienie swojego stanowiska o konieczności wydania w takiej sytuacji merytorycznej decyzji wadliwie powołało orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosi się ono do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, że art. 64 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania w razie stwierdzenia przez właściwy organ naruszeń we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). W takim bowiem przypadku organ, na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy, nakłada w drodze postanowienia na wnioskodawcę obowiązek usunięcia w określonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Podstawą przyjęcia poglądu o wyłączeniu zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. w tych sprawach jest brzmienie przepisu art. 35 ust. 3 Pr. bud., który stwierdza, że po bezskutecznym upływie terminu określonego w w/w postanowieniu, organ ten wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis ten wyraźnie wprowadza zatem sankcję wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę w przypadku nieusunięcia w terminie wadliwości wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Takiej regulacji nie zawiera ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym nie można przyjąć, że w odniesieniu do braków wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyłączony jest tryb określony przepisem art. 64 § 2 K.p.a. wprowadzający sankcję pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych tego wniosku w terminie. Należy bowiem podkreślić, że art. 35 ust. 1 Pr. bud. wprowadza obowiązek merytorycznej oceny zgodności załączonego do wniosku projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno - budowlanymi, a nieprawidłowości w tym zakresie związane są z wydaniem postanowienia o nałożeniu obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Takiej oceny zgodności z przepisami prawa na etapie badania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pod względem jego kompletności nie wprowadza przepis art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

35 Należy podkreślić, że w/w interpretacja przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. jako formułującego wymogi o charakterze materialnoprawnym ma charakter ograniczający uprawnienia inwestora, bowiem w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie skutkowałoby to koniecznością odmownego załatwienia sprawy w zakresie wydania warunków zabudowy. Przyjęcie natomiast wykładni tego przepisu, która wprowadza formalnoprawny charakter wymagań wniosku o wydanie warunków zabudowy, umożliwia inwestorowi, w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie i pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, złożenie kolejnego, kompletnego wniosku, który mógłby wszcząć postępowanie administracyjne kończące się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ma to szczególne znaczenie w sprawach analogicznych do niniejszej, w której obowiązek uzyskania warunków zabudowy dla inwestycji nałożony został w toku postępowania legalizacyjnego, a negatywne załatwienie sprawy z wniosku o ich ustalenie dla przeprowadzonej inwestycji, ostatecznie wykluczyłoby legalizację samowolnie wykonanych robót budowlanych.

36 Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kluczowe w niniejszej sprawie jest, że organy administracji publicznej błędnie uznały również, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie był kompletny. Przedłożona dokumentacja spełniała bowiem warunki co do jej treści określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności skarżący załączył do wniosku dwie kopie map zasadniczych, które interpretowane łącznie z wypisem z rejestru gruntów pozwalają określić lokalizację działki objętej inwestycją w odniesieniu do pozostałych działek na tym terenie. Granice terenu objętego wnioskiem zostały zatem uwidocznione na załączonych do wniosku dokumentach, zgodnie z wymogiem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

37 Powyższe oznacza, że organy administracji publicznej, ponownie orzekające w sprawie, powinny uwzględnić formalnoprawny charakter wymogów określonych art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także ich spełnienie w odniesieniu do wniosku skarżącego, co skutkuje koniecznością zakończenia postępowania prowadzonego w sprawie decyzją rozstrzygającą istotę sprawy.

38 Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

39 Mając na uwadze powyższe, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.