Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1389/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1389/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Halina Kuśmirek (spr.) Małgorzata Stahl Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 559/06 w sprawie ze skargi H. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

3 13 czerwca 2006 r. – sygn. akt VII SA/Wa 559/06, oddalona została skarga H. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

4 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, iż decydującą kwestią dla decyzji wydanych przez organy administracyjne były orzeczenia lekarskie o braku podstaw do uznania u skarżącej którejkolwiek z chorób ujętych jako choroby zawodowe narządu głosu w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

5 Wyniki badań skarżącej jednoznacznie wykluczały występowanie u niej wymienionych w załączniku do rozporządzenia chorób. Zdjęcia strun głosowych, którymi dysponuje obecnie skarżąca nie zawierają opisu wskazującego aby któraś z wymienionych chorób miała miejsce.

6 Zdaniem Sądu organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich.

7 Skargę kasacyjną złożyła H. Ł. reprezentowana przez adwokata A. A.

8 Skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i § 5 ww. ustawy w zw. z art. 227-257 kpc oraz art. 113 § 1 ww. ustawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opisu zdjęć rentgenowskich, przedstawionych przez skarżącą.

9 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż skarżąca przedstawiła zdjęcia rentgenowskie strun głosowych (bez opisu) wykonane w Międzynarodowym Centrum Słuchu i Mowy w dniu 25.01.2006 r. (po wydaniu orzeczeń lekarskich) podnosząc, iż jej stan zdrowia w rzeczywistości odbiega od wyników badań będących podstawą orzeczeń lekarskich. Zatem w sprawie występowały istotne wątpliwości powodujące konieczność przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego przez dokonanie analizy zdjęć, uzyskanie stosownego opisu uwidocznionego na nim obrazu. Sprawa została przez Sąd uznana za dostatecznie wyjaśnioną, co świadczy o naruszeniu przepisów procesowych.

10 Po wydaniu wyroku skarżąca we własnym zakresie uzyskała opis zdjęć krtani i w opisie tym stwierdzono niedomykalność fonacyjną głośni (szpara fonacyjna w odcinku tylnym) i niedowład mięśni fałdów głosowych, powodujący zaburzenie synchroniczności drgań fałdów głosowych, powodujący zaburzenia synchroniczności drgań fałdów i zwiększenie amplitudy ich drgań – rozpoznanie odpowiada chorobom wymienionym pod poz. 15.3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów i stanowi kontrdowód podważający orzeczenia lekarskie.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

13 Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno ono umożliwić sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej decyzją (wyrok NSA z dnia 7.02.2001 r. V SA 671/00, wyrok NSA z dnia 1.03.2001 r. V SA 2746/00).

14 Art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez Sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów. Do takich dowodów nie należy powołanie biegłego w celu opisania zdjęć rentgenowskich strun głosowych skarżącej wykonanych w dniu 25.01.2006 r., a załączonych dopiero do akt sądowych.

15 Już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dnia 25.09.2000 r. FSA 1/00 wypowiedział pogląd, iż brak jest podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentów, który w istocie ma charakter opinii biegłego. Tym bardziej brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia takiego dowodu przed Sądem I instancji, bowiem opinia biegłego nie mieści się w charakterze "uzupełniającego dowodu z dokumentów" wymienionych w art. 106 § 3 ww. ustawy.

16 Zauważyć natomiast trzeba, że stosownie do § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz.1115) tylko wskazane tam jednostki są uprawnione do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdjęcia rentgenowskie wykonane przez Międzynarodowe Centrum Słuchu i Mowy w Warszawie z dnia 25.01.2006 r. opisane przez lekarza otolaryngologa dopiero na etapie postępowania kasacyjnego stanowić mogą tylko dowód w sprawie, ale nie spełniały one żadnych wymogów formalnych do uznania choroby zawodowej. Taki dowód nie może stanowić podstawy kwestionowania dwóch opinii podmiotów uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej – Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku i Instytutu Medycy Pracy w Łodzi.

17 W świetle powyższego nie mógł być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a.

18 Zważywszy zatem, iż skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.