Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006 r., II OSK 1271/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006 r., II OSK 1271/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 134/05 w sprawie ze skargi K. i I. L. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania zapewnienia drogi pożarowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 134/05 oddalił skargę K. i I. L. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania zapewnienia drogi pożarowej.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

4 Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. i I. L. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] odmawiającej nakazania zapewnienia drogi pożarowej do budynku administracyjno-produkcyjnego Wytworni Telefonów T. S.A. (obecnie Wytwórnia T. S.A. w upadłości) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 27 marca 2001 r. K. i I. L. -współwłaściciele Przedsiębiorstwa Wytwórczo - Handlowo - Usługowego "K. " w R. wystąpili do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. o zapewnienie drogi pożarowej do budynku administracyjno-produkcyjnego Wytwórni Telefonów "T. " SA. Po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych w dniu 20 kwietnia 2001 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w R. decyzją z dnia 4 czerwca 2001 r. nakazał Prezesowi Zarządu Wytwórni Telefonów "T. " SA. Zapewnienia drogi pożarowej dla budynku administracyjno-produkcyjnego spełniającego odpowiednie parametry techniczne.

5 Następnie, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 4206/02 Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia 4 czerwca 2001 r., nr [...] w sprawie zapewnienia drogi pożarowej do budynku administracyjno-produkcyjnego Wytwórni Telefonów "T. " SA , stwierdzając, iż w/w decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.

6 W związku z powyższym Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w R. przeprowadziła w dniu 10 marca 2004 r. na terenie Wytwórni Telekomunikacyjnej SA czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ustaliła, że istniejący w dniu kontroli układ dróg na działkach 19/18 i 19/20 umożliwia prowadzenie skutecznych działań ratowniczo-gaśniczych w stosunku do obiektu administracyjno-produkcyjnego wytwórni. Wobec wykonania przez w/w podmiot drogi pożarowej i zapewnienia dojazdu do budynku administracyjno-produkcyjnego umożliwiającego prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w R. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], odmówił nakazania zapewnienia drogi pożarowej do budynku administracyjno-produkcyjnego.

7 Mazowiecki Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej po rozpoznaniu odwołania K. i I. L. od tej decyzji, decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

8 Powyższa decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej stała się przedmiotem skargi K. i I. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucili naruszenie art. 79 § 2 kpa i art 12 § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych ( Dz. U. z 2003 r.. Nr 121, poz. 1139).

9 Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

10 Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

11 W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że podnoszona przez skarżących kwestia, iż czynności kontrolno-rozpoznawcze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w R. prowadzone były bez ich udziału, czym dopuszczono się naruszenia art. 79 § 2 kpa nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Ze zgromadzonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że skarżący nie skorzystali z przysługujących im uprawnień do udziału w czynnościach kontrolno-rozpoznawczych. Komendant Miejski PSP w R. pięciokrotnie zawiadamiał K. i I. L. o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych, za każdym razem strona albo nie odbierała w terminie zawiadomienia, albo wnioskowała o zmianę terminu przeprowadzenia wskazanych wyżej czynności.

12 Sąd dodał również, że z protokołu przeprowadzonych w dniu 10 marca 2004 r. na terenie RWT SA czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynika, iż istniejący w dniu kontroli układ dróg na działkach 19/18 i 19/20 umożliwia prowadzenie skutecznych działań ratowniczo-gaśniczych w stosunku do obiektu administracyjno-produkcyjnego RWT, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji nakazującej zapewnienia drogi pożarowej.

13 K. i I. L. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucili:

14 - naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu § 11 pkt 6 i § 12 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych ( Dz. U. nr 121 poz. 1139), co polegało na uznaniu, że mimo niespełniania przez drogę pożarową do budynku administracyjno-produkcyjnego Wytwórni Telefonów "T. " Spółka Akcyjna w R. wymogów wynikających z przepisu § 11 pkt. 6 cyt. Rozporządzenia Sąd uznał, że właściwym do dokonania uzgodnień w zakresie rozwiązań zamiennych jest Miejski Komendant Państwowej Straży Pożarnej w R., podczas gdy z treści § 12 pkt.4 cyt. Rozporządzenia wynika, że jedynym właściwym w tej sprawie jest właściwy miejscowo komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej tj. w niniejszej sprawie Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie,

15 - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na tym, że Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji mimo, że w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji rażąco naruszyły zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym określoną w art. 10 oraz naruszyły przepis art. 79 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

16 Wskazując na powyższe naruszenie prawa skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem.

17 W motywach skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że z protokołu oględzin drogi pożarowej z dnia 10 marca 2004 roku jednoznacznie wynika, że droga pożarowa, w szczególności plac manewrowy kończący drogę, nie spełniają wymogów przewidzianych w § 11 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych ( Dz. U. nr 121 poz. 1139), ponieważ wymiary tego placu manewrowego nie są zgodne z wymiarami wskazanymi w cytowanym przepisie, jako minimalne ( 20m x 20m) , podczas gdy plac manewrowy ma wymiary 16mx20m, a w części jego szerokość wynosi 10,5 m. W takim przypadku, zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 pkt. 4 cyt. Rozporządzenia organem uprawnionym do uzgodnienia odstępstw, jedynie w uzasadnionych przypadkach, które nie wiadomo czy zachodzą w niniejszej sprawie, od wymogów przepisu jest właściwy miejscowo komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej tj. w niniejszej sprawie Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie. Tymczasem, uzgodnień tych dokonał Miejski Komendant Państwowej Straży Pożarnej w R., a więc organ niewłaściwy, czego Sąd I instancji nie wziął pod uwagę.

18 Ponadto skarżący zarzucili, że Sąd stwierdzając, iż nie ma znaczenia dla sprawy fakt nie odbierania wezwań w terminie i wnioskowania przez stronę o zmianę terminu przeprowadzenia czynności, jak również fakt, iż strona nie brała udziału w oględzinach i innych czynnościach rozpoznawczych, sankcjonuje rażące naruszenia przepisów postępowania przez organy administracyjne obu instancji. Przede wszystkim skarżący podnieśli, że odbierali wezwania i zawiadomienia, przyznali, że kilkakrotnie zwracali się z wnioskiem o przełożenie terminu dokonania czynności wskazując uzasadnione przyczyny niemożności stawienia się w celu dokonania czynności, co uzasadnione było chorobami. Jest to jednak przyczyna niestawiennictwa uzasadniona okolicznościami niezależnymi od strony, na które strona nie ma żadnego wpływu. W związku z tym organ administracji państwowej, w celu zapewnienia stronie możliwości osobistego udziału w czynnościach (art. 10 i 79 § 1 kpa) winien przesunąć termin przeprowadzenia czynności. Organ pierwszej instancji tego nie uczynił naruszając, w sposób rażący przepisy o postępowaniu administracyjnym. Tym bardziej, że zdaniem skarżących, ich obecność w czasie oględzin umożliwiłaby wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i zwrócenie uwagi na naruszenia warunków jakie muszą spełniać drogi pożarowe. Nieobecność ich w czasie oględzin miała więc istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcie.

19 Po zamknięciu rozprawy przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarżący zgłosili wnioskiem z dnia 30 października 2006 r. żądanie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z akt innej sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - sygn. akt II OSK 1436/05 . W uwzględnieniu tego wniosku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , przeprowadził dowód uzupełniający z tych akt poza rozprawą .

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

21 Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim ( art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

22 Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .

23 W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut .

24 Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika , że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

25 Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w petitum skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) naruszonego w tej sprawie przez Sąd I instancji . Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyłącznie naruszenie przepisów art. 10 i 79 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego odnosząc je wyłącznie do postępowania administracyjnego .

26 Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi , odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego . Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje , że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego . A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego a przede wszystkim odniesiono je do postępowania administracyjnego co czyni ten zarzut nieusprawiedliwionym .

27 Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego to skarga kasacyjna zarzuca niezastosowanie przepisów § 11 pkt. 6 i § 12 pkt. 4 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych ( Dz. U. nr 121 poz. 1139 ). Przepis wskazanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w § 11 pkt. 6 określa parametry placu manewrowego , który kończy drogę pożarową wskazując na wymiary tego placu 20 X 20 m. Natomiast z dyspozycji § 12 pkt. 4 cytowanego rozporządzenia wynika ,że w szczególnie uzasadnionych przypadkach gdy spełnienie wymagań dotyczących drogi pożarowej do obiektu budowlanego nie jest możliwe ze względu na lokalne uwarunkowania , dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych , uzgodnionych z miejscowo właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej , które zapewnią niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej tego obiektu .

28 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten zarzut naruszenia prawa materialnego uczyniony Sądowi I instancji nie jest usprawiedliwiony bowiem przepisy powołanego rozporządzenia nie mogły mieć zastosowania w sprawie.

29 Przede wszystkim postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało wnioskiem małżonków L. dnia 27 marca 2001 o zapewnienie drogi pożarowej do budynku administracyjno - produkcyjnego Wytwórni Telefonów "T." SA w R. pod rządami obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie pożarowego zaopatrzenia wodnego , ratownictwa technicznego , chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe ( Dz. U. Nr 7 poz. 64 ) , który w § 16 zawierał przepis przejściowy pozwalający na odstąpienie od wskazanych tam warunków wobec istniejących w dniu wejścia w życie tego aktu dróg pożarowych jeżeli zostały wykonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy albo przed dniem wejścia w życie aktu wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę . W toku prowadzonego postępowania w/w rozporządzenie uchylone został ustawą z dnia 27 lutego 2003 r. o zmianie ustaw o ochronie przeciwpożarowej (dz. U. Nr 52 poz. 452) i wprowadzono do obrotu prawnego z dniem 26 lipca 2003 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych wskazywane w skardze kasacyjnej . Aktualnie obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie nie zawierają przepisów intertemporalnych (przejściowych ) .

30 W sytuacji gdy nowa ustawa czy rozporządzenie nie reguluje kwestii intertemporalnych tak jak to jest w niniejszej sprawie " lukę " tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo . W tym zakresie w judykaturze prezentowany jest pogląd , że brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego , jakie należy stosować przepisy do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów nie oznacza istnienia luki w prawie ( uchwała NSA z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt FPK 11/97 , ONSA 1998 , z. nr 1 poz. 10 ), wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 maja 2004 r. sygn. akt SK 39/03 OKT ZU 2004 , nr 5/A poz. 40 ). Rozstrzygniecie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad : po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa ( nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy każde zdarzenie z przeszłości ) ; po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa , zgodnie , zgodnie z którym prawo to , mimo wejścia w życie nowych regulacji , ma zastosowanie zdarzeń które wystąpiły w przeszłości ; po trzecie - zasady wyboru prawa , zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt P 9/04 OTK 2005 nr 1/A poz. 9 ).

31 Bezpośrednie działanie prawa nowego z punktu widzenia porządku publicznego , w praktyce niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa , zasady ochrony praw nabytych czy też zasady nieretroakcji prawa , które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa ( art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ). Tym samym w sytuacji kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych należy przyjąć , że nowa ustawa ( rozporządzenie ) ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie jak również zdarzeń , które miały miejsce wcześniej , lecz trwają dalej po wejściu w życie nowego aktu prawnego .

32 W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się zastosowania aktualnie obowiązującego prawa do obiektów zrealizowanych przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane wyżej wywody uzasadniają przyjęcie stanowiska , że przepisy rozporządzenia wskazane w skardze kasacyjnej nie miały zastosowania w tej sprawie w stosunku do dróg pożarowych istniejących w dniu wejścia w życie w/w aktu .

33 Niespornym jest także , iż podział zakładu [...] Wytwórni Telefonów "T." S.A. w R. przez syndyka masy upadłościowej spowodował grodzenie przejezdności dróg pożarowych stąd też prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zmierzało do ustalenia czy występuje w terenie naruszenie przepisów przeciwpożarowych a w konsekwencji czy zachodzi w związku z tym potrzeba ingerencji uprawnionego komendanta powiatowej ( miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. Nr 88 poz.400 ze zm. ). Przepisy wskazanego w skardze kasacyjne rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie zaopatrzenia przeciwpożarowego w wodę oraz dróg pożarowych niezależnie od podniesionych wyżej wywodów odnoszą się do inwestycji ,które jako nowo realizowane na etapie pozwolenia na budowę winny być uzgodnione w zakresie ochrony przeciwpożarowej . Potwierdza to przepis art. 6 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej ( Dz. U. Nr 147 z 2002 r. poz. 1229 ze zm. ) i wydane na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy rozporządzenie z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej . Podstawę uzgodnienia stanowią dane określone przez projektanta dotyczące ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego w szczególności w zakresie drogi pożarowej ( § 5 pkt 14 tego rozporządzenia ). Natomiast parametry drogi pożarowej określa wskazane w skardze rozporządzenie , które niewątpliwie w okolicznościach tej sprawy nie miało zastosowania . Dlatego też zarzut uczyniony w skardze kasacyjnej w tym właśnie zakresie Sądowi I instancji nie jest skuteczny .

34 Tym samym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzec jak w sentencji wyroku