Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., II GZ 271/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., II GZ 271/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 636/09 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. M. na decyzję D. Z. O. R. A. R. i M. R. w S. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności obszarowych oraz nałożenia sankcji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 636/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił zażalenie A. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 marca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 1 marca 2010 r. odrzucające skargę A. M. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności obszarowych oraz nałożenia sankcji.

3 Sąd I instancji relacjonując stan sprawy podał, że A. M., pismem z dnia [...] lipca 2009 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności na rok 2008.

4 Następnie, wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., postanowieniem z dnia 30 września 2009 r., odmówił A. M. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 17 listopada 2009 r. o sygn. akt II GZ 252/09, oddalił zaś zażalenie skarżącego na orzeczenie Sądu I instancji.

5 Skarżący, ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uiścił należnej kwoty. Wobec tego, postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę A. M.

6 A. M., osobiście sporządzonym przez siebie pismem z dnia [...] marca 2009 r., zatytułowanym "Zażalenie" i skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 1 marca 2010 r.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. o sygn. akt I SA/Sz 636/09, odrzucił skargę kasacyjną skarżącego, z uwagi na sporządzenie jej bez dochowania wymogu wynikającego z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, jego wymogach oraz prawie do złożenia wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika doręczono stronie skarżącej w dniu 31 marca 2010 r.

8 W dniu 2 kwietnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) A. M. wniósł sporządzone przez siebie zażalenie na postanowienie z dnia 24 marca 2010 r.

9 Sąd I instancji odrzucając zażalenie wskazał, powołując art. 194 § 4 i art. 178 p.p.s.a., iż zażalenie skarżącego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne bowiem nie zostało sporządzone przez fachowego pełnomocnika.

10 Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 24 marca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, skarżący wnosił o uwzględnienie wniosku w zakresie ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek ten nie został natomiast rozpoznany, co w ocenie skarżącego pozbawia go prawa do wniesienia skargi kasacyjnej.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, bowiem w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Odpowiednie zastosowanie znajdują przy tym przepisy art. 175 § 2 i 3 powołanej ustawy, przy czym § 2 wymienia podmioty, które z uwagi na zajmowane stanowisko lub stopień naukowy posiadają kwalifikację do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej (w rozpoznawanej sprawie: zażalenia) we własnym imieniu, natomiast § 3 wymienia kategorie spraw, w których skargę kasacyjną (zażalenie) sporządzić mogą doradca podatkowy lub rzecznik patentowy.

14 W rozpoznawanej sprawie w świetle przepisów powołanej ustawy skarżący nie był uprawniony do samodzielnego sporządzenia zażalenia na postanowienie WSA w S. z dnia 24 marca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej strony. Ustawodawca w powoływanym art. 194 § 4 p.p.s.a. wyznaczył tzw. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu ww. środka odwoławczego. Realizując wymogi prawa skarżący powinien był skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego), o czym skarżący został prawidłowo poinformowany w pouczeniu, jakie skierowano do niego wraz z odpisem postanowienia Sądu I instancji z dnia 24 marca 2010 r. Pomimo tego skarżący wniósł zażalenie osobiście, mimo że nie mieści się w kategorii podmiotów określonych w art. 194 § 4 i 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

15 Również podniesiony w uzasadnieniu zażalenia zarzut nierozpoznania przez Sąd I instancji wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sądowych sprawy w zażaleniu z dnia 30 marca 2010 r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego do sprawy o sygn. akt V SA/Wa 26/10, w pkt 3, skarżący wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu do sporządzenia skargi kasacyjnej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, złożony przez skarżącego środek odwoławczy, jak i zawarte w nim ewentualne wnioski, nie dotyczą sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., lecz sprawy, którą A. M. zainicjował przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. Zatem rozstrzygnięcia podejmowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. nie mogły wpłynąć na powoływaną przez skarżącego okoliczność. Zatem zasadnie i zgodnie z prawem Sąd I instancji odrzucił zażalenie skarżącego, które uchybiło wymogom art. 194 § 4 p.p.s.a.

16 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.