Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2015 r., II GZ 252/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2015 r., II GZ 252/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2600/13 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 2600/13 na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. odrzucił wniosek J. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej.

3 Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 2386/14 (publik. CBOSA) oddalił skargę kasacyjną J. P. od postanowienia WSA w W. z dnia 10 stycznia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2600/13 odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora z dnia [...] września 2013. z powodu nieuzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi polegającego na niepodaniu wartości przedmiotu zaskarżenia.

4 Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braku formalnego skargi. Jak stwierdził, termin siedmiu dni do złożenia wniosku rozpoczął bieg w dniu doręczenia postanowienia NSA z dnia 15 października 2014 r. Argumentując na rzecz przywrócenia terminu wyjaśnił, że w korespondencji z WSA otrzymał jedynie wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, a nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braku skargi.

5 W tych okolicznościach Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony. Uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 15 kwietnia 2014 r. kiedy to pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy, ponieważ to od tej daty pełnomocnik mógł działać na rzecz swojego mocodawcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zdaniem Sądu możliwość działania pełnomocnika od tej daty potwierdza fakt wniesienia, w dniu 19 kwietnia 2014 r., skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 10 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak stwierdził Sąd, wraz ze skargą kasacyjną i wspomnianym wnioskiem pełnomocnik powinien równocześnie złożyć też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

6 W zażaleniu do NSA J. P. domagał się zmiany postanowienia Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. i uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi lub uchylenia tego postanowienia. Ponownie wskazał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia NSA z dnia 15 października 2014 r. i uznał, że Sąd niezasadnie zastosował art. 88 zdanie 1 p.p.s.a., nie precyzując, czy wniosek był spóźniony, czy niedopuszczalny. Zwrócił też uwagę na wadliwie sporządzoną komparycję skarżonego postanowienia.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8 Zażalenie nie jest zasadne, ponieważ objęte zażaleniem postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

9 W ocenie NSA Sąd I instancji prawidłowo przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 88 p.p.s.a., stosownie do treści którego spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Niemniej jednak Sąd błędnie uznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi za spóźniony, czego wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sprecyzował, a co jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia kontrolowanego postanowienia.

10 Zdaniem NSA wniosek skarżącego w tym przedmiocie nie był spóźniony, tylko z mocy ustawy niedopuszczalny. Użyty w art. 88 p.p.s.a., w odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu zwrot normatywny "z mocy ustawy niedopuszczalny" dotyczy m.in. sytuacji gdy z uwagi na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu jest z mocy ustawy niedopuszczalny, gdy przywrócenie terminu z uwagi na stan sprawy stało się nieaktualne (por. A Wiktorowska, Komentarz do art. 88 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie zmienione i uzupełnione, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 478). Okoliczność ta wystąpiła w niniejszej sprawie, bo skarga J. P. na decyzję Dyrektora z dnia [...] września 2013 r. została prawomocnie odrzucona (zob. postanowienie sądu kasacyjnego z dnia 15 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 2386/14, oddalające skargę kasacyjną strony od postanowienia WSA z dnia 10 stycznia 2014 r.). Stan sprawy uczynił więc rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nieaktualnym.

11 Wobec tego, w ocenie NSA, Sąd nie powinien się wikłać w ustalenia kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu ani ustalać kiedy upłynął termin siedmiu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, lecz wiedząc, że w aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie WSA z dnia 10 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi, Sąd powinien ten wniosek odrzucić jako niedopuszczalny. Powyższy pogląd znalazł odzwierciedlenie w judykaturze (por. na przykład postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2008 r. o sygn. akt II OZ 753/08, publik. LEX nr 493651).

12 Wskazać jeszcze należy, że słusznie podniesiono w zażaleniu, iż komparycja kontrolowanego postanowienia nie jest precyzyjna, niemniej uchybienie Sądu w tym zakresie nie miało żadnego znaczenia dla prawidłowości podjętego orzeczenia.

13 Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.