Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., II GZ 145/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., II GZ 145/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 641/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 641/10 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 352/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98. 204. 37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych."

4 W ocenie Sądu I instancji, odpowiedź na pytanie, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857) zawiera przepisy techniczne, które winny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji, skoro bezspornym jest, że procedury notyfikacji nie przeprowadzono, jest kluczowym zagadnieniem mającym wpływ na wynik w rozpoznawanej sprawie.

5 Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

6 Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE C 115/47), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w konsekwencji bezzasadne zawieszenie postępowania.

7 W uzasadnieniu zażalenia organ podał, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), była już wielokrotnie przedmiotem rozważań poszczególnych składów wojewódzkich sądów administracyjnych (m.in. w Gorzowie Wielkopolskim, Rzeszowie, Lublinie, Kielcach, Łodzi, Olsztynie), które nie dopatrywały się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. sformułował pytanie prawne. Sądy te nie dostrzegły potrzeby zwrócenia się z pytaniami wstępnymi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącymi konieczności notyfikacji ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE.

8 Zdaniem organu, WSA w G. nie wskazał istoty wpływu ewentualnego orzeczenia Trybunał na rozstrzygnięcie sprawy, jaka jest przedmiotem skargi. Skoro natomiast rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przed WSA w G., to tym bardziej rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie nie zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości toczącego się w związku z pytaniem zadanym przez WSA w G.

9 G. Spółka z o.o. w N. w odpowiedzi na zażalenie wniosła o jego oddalenie wywodząc, że Sąd I instancji słusznie uznał, że przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w analogicznej sprawie uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Spółka wniosła też o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego na podstawie przepisów prawa w zakresie wynagrodzenia za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie nie jest zasadne.

12 Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie.

13 Sąd I instancji zawieszając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, której stan faktyczny i prawny był zbliżony do występującego w sprawie sygn. akt III SA/Gd 352/10, uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (obecna pełna nazwa instytucji) przez WSA w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie.

14 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie.

15 Mając na uwadze, że ponowne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tego samego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw, uznał za trafne postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 352/10. W tych konkretnych okolicznościach należało bowiem uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w tej ostatnio wymienionej sprawie, z istoty rzeczy uwzględniające orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.

16 Nie można też uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.

17 Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.

18 Wobec braku podstaw prawnych do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w tym zakresie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz prof. J.P. Tarno, W-wa 2010, wyd. LexisNexis, s. 511).