Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 140/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 140/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 362/08 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi P. O. na decyzję K. S. P. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 362/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił P. O. zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z jego skargi na decyzję K. S. P. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...].

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż w jego ocenie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w związku z wnioskiem skarżącego, w którym wskazał on jako podstawę swojego żądania na okoliczność wniesienia przez Gminę L. do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874 t.j.), w tym przepisu art. 18 ust. 5 tej ustawy stanowiącego materialnoprawną przesłankę nałożenia na niego kary pieniężnej przez K. S. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując na przepisy art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. Nr 61. poz. 284 ze zm.), stwierdził, iż dla rozpoznania niniejszej sprawy, mając na względzie przeciwdziałanie przewlekłości postępowania sądowego, nie jest celowe oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto Sąd I instancji wskazał na możliwość wznowienia postępowania, co jego zdaniem nie będzie zamykać stronie ewentualnie drogi do wzruszenia wydanego orzeczenia.

4 Zażaleniem z dnia 26 maja 2005 r. P. O. zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

5 Skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż zaskarżenie przez Gminę L., wnioskiem, o którym mowa powyżej, ustawy o transporcie drogowym również w zakresie art. 18 ust. 5 tej ustawy oznacza, że przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest przepis ustawy, który stanowi materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej zatem nie ulega wątpliwości w ocenie skarżącego, że rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, co uzasadnia wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący podniósł również, iż dynamika postępowania sądowego, na który to argument powołuje się Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, nie może stać w sprzeczności z nadrzędnym celem postępowania jakim jest wydanie prawidłowego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

7 Zażalenie podlega odrzuceniu.

8 Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu.

9 Przepis art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje stronie postępowania prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Mając zatem na względzie treść tego przepisu wskazać należy, iż nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

10 Zauważyć należy, iż powyżej powołany przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. zawiera katalog przypadków, w których jest dopuszczalne zaskarżenie określonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Zatem, jeżeli ani powyższy przepis, ani inny przepis p.p.s.a. nie przewiduje wprost prawa strony do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowego, oznacza to, że zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne.

11 Mając powyższe na uwadze postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 8 maja 2008 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem w oparciu o przepis art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.