Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., II GZ 133/05

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., II GZ 133/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III SAB/Lu 7/04 w przedmiocie dopuszczalności zażalenia na zarządzenie przewodniczącego o charakterze informacyjnym w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina i Rady Gminy Lublin w przedmiocie cofnięcia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie składowiska w Rokitnie p o s t a n a w i a: - oddalić zażalenie - UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie J. G. na zarządzenie przewodniczącego z dnia 29 września 2005 r. informujące skarżącego o uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 19 kwietnia 2005 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina i Rady Gminy Lublin. Sąd wskazał, iż nie zachodzą przesłanki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. - umożliwiające wniesienie środka odwoławczego od wyżej wymienionego zarządzenia. Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie. Z treści zażalenia wynika jedynie, iż skarżący uznał, że zarządzenie z dnia 29 września 2005 r. dotyczy innego, późniejszego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – postanowienia z dnia 19 maja 2005 r. o odrzuceniu wniosku skarżącego z dnia 5 maja 2005 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od tego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, które zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt II GZ 78/05. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za prawidłowy. Zażalenie Jana Grzywaczewskiego na zarządzenie informujące o uprawomocnieniu się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2005 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeśli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy z działu IV p.p.s.a. Zgodnie z art. 194 § 1 cytowanej ustawy, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie. Zażalenie na zarządzenia przewodniczącego przysługuje jedynie w dwóch sytuacjach: gdy przedmiot zarządzenia dotyczy pozostawienia pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie, bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.) lub kosztów sądowych, jeżeli strona nie złożyła środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 p.p.s.a.). Podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznane, gdyż nie dotyczą istoty sprawy. Z tych względów należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Uzasadnienie

P O S T A N O W I E N I E

2 Dnia 13 grudnia 2005 r.

3 Naczelny Sąd Administracyjny

4 w składzie:

5 Sędzia NSA Jan Bała

6 po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r.

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

8 zażalenia J. G.

9 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

10 z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III SAB/Lu 7/04

11 w przedmiocie dopuszczalności zażalenia na zarządzenie przewodniczącego o charakterze informacyjnym

12 w sprawie ze skargi J.G. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina i Rady Gminy Lublin

13 w przedmiocie cofnięcia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie składowiska w Rokitnie

14 p o s t a n a w i a:

15 - oddalić zażalenie -

UZASADNIENIE

16 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie J. G. na zarządzenie przewodniczącego z dnia 29 września 2005 r. informujące skarżącego o uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 19 kwietnia 2005 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina i Rady Gminy Lublin. Sąd wskazał, iż nie zachodzą przesłanki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. - umożliwiające wniesienie środka odwoławczego od wyżej wymienionego zarządzenia.

17 Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie. Z treści zażalenia wynika jedynie, iż skarżący uznał, że zarządzenie z dnia 29 września 2005 r. dotyczy innego, późniejszego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – postanowienia z dnia 19 maja 2005 r. o odrzuceniu wniosku skarżącego z dnia 5 maja 2005 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od tego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, które zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt II GZ 78/05.

18 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

20 Naczelny Sąd Administracyjny uznał pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za prawidłowy. Zażalenie J. G. na zarządzenie informujące o uprawomocnieniu się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2005 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeśli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy z działu IV p.p.s.a. Zgodnie z art. 194 § 1 cytowanej ustawy, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie. Zażalenie na zarządzenia przewodniczącego przysługuje jedynie w dwóch sytuacjach: gdy przedmiot zarządzenia dotyczy pozostawienia pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie, bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.) lub kosztów sądowych, jeżeli strona nie złożyła środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 p.p.s.a.).

21 Podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznane, gdyż nie dotyczą istoty sprawy.

22 Z tych względów należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.