Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., II GSK 811/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., II GSK 811/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 1000/12 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy M. P. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie budżetu gminy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 12 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 1000/12 odrzucił skargę [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie budżetu gminy na 2012 r.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) albowiem [...] - dalej: skarżący nie wezwał gminy do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia (bez daty) [...] wezwał Radę Gminy w [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że zostało ono złożone przez niego nie jako obywatela, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone, ale jako organ wykonawczy gminy - Wójta Gminy [...]. Świadczy o tym nagłówek pisma i złożony pod nim podpis opatrzony pieczęcią Wójta Gminy, ale przede wszystkim sama treść pisma - zarzuty sformułowane w stosunku do uchwały i ich uzasadnienie.

4 Zdaniem Sądu I instancji, wójt gminy, której organ stanowiący podjął określoną uchwałę, nie jest uprawniony do wniesienia na tę uchwałę skargi, gdyż - jako organ wykonawczy gminy - nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony prawnej przewidzianej art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Natomiast ze względu na naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia [...] (jako obywatel, nie jako Wójt Gminy [...]) nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

5 [...] wniósł skargę kasacyjną od opisanego postanowienia, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

6 Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona przez Wójta gminy, który jako organ wykonawczy nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony prawnej przewidzianej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Podczas gdy faktycznie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę wniósł [...] jako obywatel.

7 W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, pominął kwestię, iż w niniejszej sprawie [...] (jako obywatel) w dniu [...] grudnia 2012 r., złożył drugie wezwanie Rady Gminy w [...] do usunięcia naruszenia prawa.

8 W ocenia autora skargi kasacyjnej Rada Gminy przekazując skargę do Sądu prawdopodobnie nie przekazała tego drugiego wezwania do naruszenia prawa wniesionego przez skarżącego [...]. Dołączyła do skargi jedynie pierwsze wezwanie do naruszenia prawa podpisane przez [...] jako wójta gminy.

9 Skarżący podniósł, że Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi na drugie wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wniesione przez [...] poprzestając na jednej odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa wniesionej przez Wójta Gminy. Wówczas podniosła, że skarżący [...] jako obywatel nie wezwał Rady Gminy do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego uchwałą z dnia [...] września 2012 roku.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

12 Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

13 Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania w sposób taksatywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Chodzi mianowicie o art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy oraz art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.

14 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty wyznaczają granice kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia. Wniesiony środek odwoławczy spełnia ww. wymagania formalne, a przytoczone w nim podstawy prawne umożliwiały dokonanie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia.

15 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

16 W tej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę. Przyjął, że [...] (jako obywatel) nie wezwał gminy do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia (bez daty) [...] – jako wójt gminy [...] - wezwał Radę Gminy w [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2012 r.. Świadczyć ma o tym treść tego pisma, które jednoznacznie wskazuje, że zostało ono złożone przez skarżącego nie jako obywatela, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone, ale jako organ wykonawczy gminy - Wójta Gminy [...]. Świadczy o tym nagłówek pisma i złożony pod nim podpis opatrzony pieczęcią Wójta Gminy oraz sama treść pisma - zarzuty sformułowane w stosunku do uchwały i ich uzasadnienie.

17 Skarżący zaś przyjmuje, że pismem z [...] grudnia 2012 r., jako [...] (obywatel) wezwał Rade Gminy w [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Wezwanie to nie zostało przez Radę Gminy przekazane – wraz z aktami sprawy – do sądu pierwszej instancji.

18 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa złożenia pisma skarżącego stanowiącego – jego zdaniem - drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - nie została należycie wyjaśniona i oceniona. Sąd ustalił, że skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jako wójt gminy. Pismo to znajduje się tez w aktach administracyjnych. Jednakże [...] przy skardze kasacyjnej wskazuje kserokopię pisma zaadresowanego do Rady Gminy w [...] stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą nr [...]. Pismo to nie jest podpisane, zaś na przedłożonej - również do skargi kasacyjnej - kopii pierwszej strony wezwania do usunięcia naruszenia prawa widnieje - niewyraźna - prezentata z datą wpływu tego pisma na dzień [...] grudnia 2012 r. oraz podpisem pracownika. Powyższe oznacza, że należy dokonać ponownej oceny w kontekście tego czy skarżący przedłożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] grudnia 2012 r., jako pismo warunkujące złożenie skargi w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz czy pismo takie znajduje się w posiadaniu Rady Gminy.

19 Rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie więc zbadanie czy skarżący przedłożył w dniu [...] grudnia 2012 r., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz czy rada gminy przekazała Sądowi I instancji ww. pismo wraz z aktami sprawy, bowiem w przedłożonych aktach administracyjnych takiego pisma brakuje.

20 Skoro skarga kasacyjna trafnie zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie, i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a.

21 W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).