Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., II GSK 773/08

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., II GSK 773/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędziowie Rafał Batorowicz NSA Zofia Borowicz Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 94/08 w sprawie ze skargi S.O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 94/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.O., prowadzącego działalność gospodarczą jako C., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, zaś w pozostałej części skargę oddalił.

3 Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

4 W dniu [...] lutego 2007 r. w W. na ul. J. skontrolowano należący do S.O. autobus marki Mercedes, kierowany przez P.J., którym wykonywany był przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej Lublin - Warszawa. W wyniku kontroli stwierdzono, że pojazd jest wyposażony w posiadający ważne badanie okresowe tachograf, w którym nie ma jednak wykresówki. Kierowca oświadczył, że na polecenie pracodawcy nie stosuje wykresówek, okazał jednak wykaz obowiązków i harmonogram pracy kierowcy. Zgodnie z okazanym przez kierowcę rozkładem jazdy pojazd mógł zatrzymywać się wyłącznie na dwóch przystankach w Lublinie i jednym w Warszawie (Al. J.). Kontrolujący na podstawie dokumentacji filmowej stwierdzili jednak, że kierowca zatrzymywał się poza wskazanymi w rozkładzie przystankami, a mianowicie na przystanku autobusowym R. Okoliczności te zostały potwierdzone przez kierowcę, który jednak odmówił podpisania protokołu kontroli.

5 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) dalej powoływanej też jako: u.t.d., przywołując także art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.7 i lp. 2.2 ust. 3 załącznika do tej ustawy nałożył na skarżącego kary pieniężne w wysokości: 500 zł (za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty) oraz 3000 zł (za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków).

6 Organ stwierdził, że skoro kontrolowany pojazd był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf) posiadające ważne badanie okresowe, to powinna znajdować się w nim wykresówka (zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku), którą kierowca zobowiązany jest okazać na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, stosownie do treści art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 8-21; polska wersja językowa - Dz. Urz. UE Wydanie specjalne Rozdział 7, tom 1, str. 227-240); dalej przytaczane jako rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85) w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 1-7; polska wersja językowa - Dz. Urz. UE Wydanie specjalne Rozdział 5, Tom 1, str. 319-325), przytaczane dalej jako rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85). Niewyposażenie kierowcy w wykresówkę skutkowało nałożeniem kary w wysokości określonej w lp. 1.7 załącznika do u.t.d.

7 Ponadto organ I instancji wskazał, że kierowca naruszył określone w zezwoleniu warunki dotyczące ustalonej trasy przejazdu, bowiem podczas kontrolowanego przewozu zatrzymał się poza wyznaczonymi w rozkładzie jazdy przystankami. Skutkowało to nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w lp. 2.2 ust. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

8 W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w dacie kontroli nie miał obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy za pomocą wykresówki. Obowiązek okazywania wykresówek w przypadku instalacji w pojeździe tachografu zaistniał dopiero od dnia 11 kwietnia 2007 r., tj. od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG)-Deklaracja (Dz. U UE Nr L 102, z 11 kwietnia 2006 r. str. 1-14); dalej przywoływanego jako: rozporządzenie (WE) nr 561/2006).

9 Skarżący podał ponadto, że wysadzanie pasażerów poza wyznaczonymi w rozkładzie jazdy przystankami było wynikiem nie tylko stanu wyższej konieczności, ale i uwzględnianiem słusznego interesu obywateli.

10 Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że określony w art. 14 ust. 1 - 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 oraz w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 wyjątek od reguły ewidencjonowania czasu pracy kierowców odnosi się do sytuacji, gdy tachografy nie są zainstalowane w pojazdach. Zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w związku z treścią art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, fakt instalacji tachografu powodował obowiązek jego stosowania, co miało służyć zapewnieniu kontroli czasu pracy kierowców i innych parametrów jazdy ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy (film i zeznanie kierowcy) nie potwierdził, iż zatrzymanie pojazdu na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy podyktowane było stanem wyższej konieczności rozumianym np. jako zagrożenie życia lub zdrowia pasażerów.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. S.O. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez zastosowanie przepisów rozporządzenia, gdy przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 nie stosuje się do przewoźników wykonujących regularne przewozy osób" których droga przebiegu przekracza 50 km".

12 Twierdził też, że kierowca nie miał obowiązku używać tachografu i okazać tzw. wykresówki tylko dlatego, że urządzenie to było w pojeździe zainstalowane. Wskazał, że art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zwolnił z obowiązku instalacji i używania urządzeń rejestrujących do końca 2007 r. Używanie takich urządzeń, także gdy zostały zamontowane fabrycznie, jest uprawnieniem a nie obowiązkiem przedsiębiorców wykonujących regularne krajowe usługi przewozu osób. Podał ponadto, że zatrzymywanie się poza wyznaczonymi przystankami miało miejsce na wyraźne prośby pasażerów i nie powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej kary pieniężnej za brak wykresówki, zaś w pozostałej części jest nieuzasadniona.

14 Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego wyroku wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia istotą sporu stała się wykładnia art. 14 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, zgodnie z którą przepis ten (regulujący uproszczone formy ewidencji czasu pracy kierowcy) nie ma zastosowania do kierowców pojazdów wyposażonych w urządzenie rejestrujące używane zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

15 Według WSA, sankcja za niewyposażenie kierowcy w wykresówki dotyczy sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym istnieje obowiązek używania tachografu, a zatem konsekwentnie - na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy ciąży obowiązek zaopatrzenia kierowcy w stosowne tarczki.

16 Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 Sąd wskazał, że oficjalna wersja rozporządzenia w j. angielskim, która jest dostępna w bazie internetowej aktów prawnych Unii Europejskiej EUROLEX dotycząca punktu 3 art. 4 przedmiotowego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 zawiera unormowanie, które należy przetłumaczyć na j. polski jako "nie przekracza 50 kilometrów". Wobec powyższego WSA stwierdził, że doszło do nieprawidłowego przekładu aktu prawnego Wspólnot Europejskich na język polski, a uchybieniem ze strony organu było to, iż nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w kierunku wyjaśnienia okoliczności dotyczących błędnego przekładu aktu prawnego.

17 Abstrahując od prawidłowego brzmienia art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 Sąd zgodził się ze skarżącym, że przepis art. 3 ust 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z art. 14 ust 1 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 wyłączał obowiązek instalacji i używania tachografów w pojazdach wykorzystywanych do regularnych krajowych przewozów osób. Również w przypadku gdy tachograf był zamontowany - w świetle powyższych przepisów - pojazdy takie były zwolnione z obowiązku używania urządzenia rejestrującego. Kierowca prowadzący pojazd był także zwolniony z obowiązku używania i okazywania do kontroli wykresówek. Przedsiębiorca mógł prowadzić ewidencję uproszczoną w zakresie przebiegu pracy, w wiec sporządzać rozkład jazdy i wykaz obowiązków kierowców obrazujący przebieg ich pracy, co miało zapewnić przestrzeganie norm czasu pracy kierowców. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organy nie miały podstaw, aby nałożyć na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

18 W ocenie Sądu pierwszej instancji, w pozostałej części skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. WSA wskazał, że przystanek na którym wysiedli pasażerowie, nie został uwzględniony w rozkładzie jazdy, będącym załącznikiem do zezwolenia. Stanowi to naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 3 u.t.d, skutkujące nałożeniem odpowiedniej kary pieniężnej. Sąd podkreślił, że kierowca nie podał z jakich powodów zatrzymał pojazd na przystanku nieprzewidzianym w rozkładzie jazdy. Kierowca nie tłumaczył tego nadzwyczajną okolicznością, a jedynie niespodziewane zdarzenie, niezależnie od kierowcy, mogłoby usprawiedliwiać naruszenie zasad przewozu regularnego. Ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywał na skarżącym, dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a.

19 Sąd uznał również za nietrafny zarzut dotyczący uzyskania dowodu w postaci filmowej. Zgromadzona dokumentacja filmowa służyła utrwaleniu zdarzenia wskazującego na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

20 Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz S.O.

21 Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w części uchylającej zaskarżoną decyzję odnośnie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa prawnego, według norm.

22 Zaskarżonemu wyrokowi GITD zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

23 - art. 14 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w związku z art. 14 ust. 1-6 tegoż rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, iż art. 14 ust 7 rozporządzenia 3820/85 zwalnia od obowiązku używania tachografu i posiadania wykresówek w przypadku, gdy przy wyłączeniu z mocy art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, obowiązku instalowania i używania tachografu, tachograf został jednak w pojeździe zainstalowany i w związku z tym nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec skarżącego art. 92 ust 1 u.t.d oraz lp.1.7 załącznika do u.t.d, podczas gdy zainstalowanie tachografu w pojeździe, pomimo możliwości uproszczonej ewidencji czasu pracy, obliguje do jego prawidłowego używania i tym samym wyposażenia kierowcy w wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu, a za naruszenie tegoż obowiązku przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną.

24 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że nie można zgodzić się z wykładnią art. 14 ust 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którą przepis ten nie wprowadza zasady, że fakt instalacji tachografu nie wyłącza możliwość stosowania rejestracji okresów prowadzenia pojazdów przy pomocy wykazów obowiązków i kopii rozkładów jazdy. Zdaniem organu fakt instalacji tachografu powoduje obowiązek jego używania. Art. 14 ust 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 stanowi bowiem, że jeśli mimo braku obowiązku instalacji tachografu, tachograf został zainstalowany, to nie można stosować przepisów art. 14 ust 1-6 tego rozporządzenia; w takim przypadku należy też wyposażyć kierowców w wykresówki.

25 Pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnił, że wolą organu nie było objęcie zarzutami skargi kasacyjnej naruszenia art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/05.

26 S.O. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w części oddalającej skargę, żądając uchylenia tego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm.

27 Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku S.O. cofnął skargę kasacyjną, co skutkowało umorzeniem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skargą tą wszczętego.

28 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

29 Na wstępie zaznaczyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie lecz w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., odnieść należało się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.

30 Rozpatrywaną skargę kasacyjną jej autor oparł tylko na podstawie naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez organy i przyjętych przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji. Poza sporem jest zatem, że skontrolowany pojazd służył do wykonywania krajowego regularnego przewozu osób; pojazd wyposażony był w tachometr, kierowca nie posiadał wykresówek, okazał zaś obowiązujący rozkład jazdy oraz harmonogram pracy kierowcy.

31 Rozważenie zarzutu dokonania przez WSA błędnej wykładni art. 14 ust. 7 w zw. z art. 14 ust. 1-6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 wymaga uwagi, że kasator żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej nie kwestionował, iż w rozpoznawanej sprawie zachodził przypadek wyłączenia obowiązku instalowania tachografów, przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Istota sporu sprowadzała się do kwestii obowiązku używania urządzenia w przypadku gdy został on zainstalowany - mimo braku takiego wymogu.

32 Zgodnie z przywołanym art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 - wykładni i prawidłowości zastosowania którego nie objęto podstawami skargi kasacyjnej - urządzenie rejestrujące jest instalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85.

33 Art. 14 w ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, w zestawieniu z treścią przytoczonego 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, wskazuje zaś, że wyłączeniu ww. obowiązku instalowania i używania tachografu podlegały pojazdy wykorzystywane m.in. (tiret pierwszy) do regularnych krajowych usług przewozu osób - podlegających rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85. W przypadku tego typu przewozów obowiązywały uproszczone zasady ewidencjonowania czasu pracy kierowców, (przewidziane art. 14 ust. 1 - 6 ww. aktu), w szczególności przedsiębiorca zobligowany był do sporządzania rozkładu jazdy i wykazu obowiązków a kierowca zobowiązany był posiadać wyciąg z wykazu obowiązków i kopie rozkładu jazdy, (o czym stanowi ust. 5).

34 Zgodnie z ust. 7 ww. artykułu jego ust. 1 - 6 nie stosuje się do kierowców wyposażonych w urządzenia rejestrujące używane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 .

35 W ocenie składu orzekającego skoro ust. 7 omawianego artykułu 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 wyłącza jego stosowanie wobec kierowców pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące - jednocześnie wyraźnie wskazując, że chodzi o urządzenia używane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 - to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorca ma obowiązek zarówno instalowania jak i używania w pojazdach tachografu. Tymczasem - jak już wcześniej podnoszono - na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/05 w rozpatrywanym przypadku obowiązek zainstalowania i używania tachografu został wyłączony.

36 Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że art. 14 ust. 1 - 6 ww. aktu, regulujący uproszczone zasady ewidencjonowania czasu pracy kierowców, stanowi wyjątek od reguły ewidencjonowania czasu pracy kierowców za pomocą wykresówek tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy adresaci tych norm nie posiadają tachografów. Błędne jest założenie organu, że analizowany art. 14 ust. 7 wyłącza stosowanie uproszczonych zasad ewidencji czasu pracy kierowców (ust. 1 - 6) w sytuacji, gdy pojazd wyposażony został w tachograf.

37 Twierdzenie, że fakt instalacji tachografu jest równoznaczny z obowiązkiem jego prawidłowego używania - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - nie znajduje uzasadnienia.

38 W kwestii wykładni art. 14 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już, m.in. w wyrokach z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt II GSK 75/08, z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II GSK 333/08 czy z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 533/08, wskazując, że z brzmienia interpretowanego przepisu nie można wywieść obowiązku używania tachografów w sytuacji gdy nie istniał obowiązek jego instalacji.

39 Tym samym przedsiębiorąca - korzystając z możliwości, jakie dawał mu art. 14 ust. 1 - 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 - nie miał obowiązku używania urządzenia rejestrującego, mimo że było w pojeździe zainstalowane.

40 W konsekwencji chybione jest też oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie nieuzasadnionej odmowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosowania wobec skarżącego art. 92 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub m.in. z przepisów o czasie pracy kierowców (pkt 2) czy z przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych (pkt 8) - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

41 Powyższe wskazuje jednoznacznie, iż zastosowanie ww. uregulowania - i tym samym nałożenie na wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej - nastąpić może tylko w razie stwierdzenie, że naruszył on spoczywające na nim obowiązki lub warunki przewidziane w przepisach prawa objętych tym unormowaniem.

42 W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedstawionych wyżej okolicznościach rozpoznawanej sprawy - wbrew stanowisku prezentowanemu przez autora skargi kasacyjnej - Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że brak było podstaw prawnych do przyjęcia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż kierowca zobowiązany był mieć i okazać kontrolującym wykresówki.

43 W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu.

44 Z tych względów, działając na podstawie art. 184 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami, orzeczono jak w sentencji wyroku.