Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., II GSK 476/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., II GSK 476/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie Cezary Pryca (spr.) NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 662/08 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz nałożenie sankcji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 662/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę H. K. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ŚOR ARiMR) w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (BP ARiMR) w Kielcach z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz nałożenia sankcji.

3 Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.

4 W dniu 8 maja 2007 r. H. K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na rok 2007 w postaci płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Do płatności z tytułu ONW wnioskodawca zadeklarował dwanaście działek rolnych oznaczonych literami A, B, C, E, F, G, H, I, J, K, L i Ł o łącznej powierzchni 11,51 ha, położonych na czternastu działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym W. M. i trzech działkach ewidencyjnych w obrębie S., gmina S.-N. (powiat k., województwo ś.).

5 W raporcie kontroli nr dok. [...] przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym H. K. w dniu 18 października 2007 r., inspektorzy terenowi stwierdzili, że na zgłoszonych działkach rolnych E, H, I i J nie była prowadzona działalność rolnicza, działki rolne oznaczona literami A, B, C i G nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, w przypadku działki rolnej K z zadeklarowanej powierzchni 3,00 ha stwierdzono powierzchnię 0,89 ha., a w przypadku działki rolnej L, zadeklarowano powierzchnię 0,40 ha., a stwierdzono 0,32 ha.

6 Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR w K. odmówił H. K. przyznania płatności ONW do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu ONW – Nizinne strefa II – 2007 na rok 2007 oraz nałożył sankcję w wysokości 2325,84 zł, która będzie potrącana z przyznanej płatności, do której rolnik będzie uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

7 Pismem z dnia 16 czerwca 2008 r. H. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

8 Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], Dyrektor ŚOR ARiMR w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

9 Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 18 października 2007 r. wraz z dołączonymi zdjęciami oraz szkicami gruntów rolnych jednoznacznie potwierdzają, że faktyczna powierzchnia działek rolnych deklarowanych przez stronę w 2007 r. wynosiła 2,70 ha. Organ podniósł przy tym, że do powierzchni uprawnionej do płatności nie można zaliczyć powierzchni nieużytkowanych rolniczo, dlatego z płatności wykluczone zostały działki rolne oznaczone literami E, H, I i J.

10 W odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący braku powiadomienia o terminie przeprowadzenia kontroli, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE Nr L 141 z 2004 r., s. 18 ze zm.) kontrole na miejscu są przeprowadzane bez uprzedzenia, a tylko jeżeli nie zagrażałoby to celowi kontroli można o niej zawiadomić z wyprzedzeniem ograniczonym do koniecznego minimum.

11 Organ stwierdził nadto, że w niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a stwierdzoną w wyniku kontroli wynosiła 8,81 ha., to jest 326,30 % powierzchni zatwierdzonej, co w myśl przepisu art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE. Nr L 345 z 2004 r., s. 1), powodowało odmowę przyznania płatności na 2007 rok i nałożenie sankcji w wysokości 2.325,84 zł (8,81 ha x stawka ONW-Nizinne strefa II 264,00 zł/ha). Organ zauważył też, że nie zastosowano wobec producenta rolnego dotkliwszej sankcji określonej w art. 138 ust. 2 rozporządzenia nr 1973/2004, związanej z celowym działaniem rolnika.

12 Pismem z dnia 24 września 2008 r. H. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora ŚOR ARiMR w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Strona skarżąca zakwestionowała powyższą decyzję w całości, wskazując na brak powiadomienia o kontrolach oraz nieprawidłowości w sposobie ich przeprowadzenia.

13 W odpowiedzi na skargę Dyrektor ŚOR ARiMR w K. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

14 W uzupełnieniu skargi pismem z dnia 20 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, zarzucając naruszenie: art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.); przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 57, poz. 383 ze zm.); przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2007 r. Nr 46, poz. 306 ze zm.).

15 Na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego wycofał zarzuty dotyczące braku kwalifikacji osób przeprowadzających kontrolę w dniu 18 października 2007 r. przyznając, że skarżący nie widział osób wykonujących kontrolę.

16 Oddalając skargę H. K. WSA w K. stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w sporządzonej przez niego skardze, żadne ze zgłoszonych zarzutów, z wyjątkiem tego, który dotyczył przeprowadzenia kontroli bez powiadomienia go o niej i bez jego udziału – nie były zgłaszane w czasie toczącego się postępowania administracyjnego. Sąd zauważył nadto, iż odnośnie stwierdzonego w czasie kontroli na miejscu z dnia 18 października 2007 r. braku rolniczego użytkowania działek oznaczonych literami: E, H, I i J oraz braku utrzymania działek oznaczonych literami A, B, C i G w dobrej kulturze rolnej – skarżący nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów. W szczególności brak było twierdzenia strony kwestionującego ustalenia kontroli. Zdaniem Sądu zarzuty formułowane w ten sposób nie mogły spowodować odmiennej oceny stanu zagospodarowania tych działek, niż ocena wynikająca ze zgromadzonych w aktach sprawy wiarygodnych dowodów, tj. zdjęć fotograficznych i szkiców kontrolowanych działek z zaznaczeniem miejsc, z których zdjęcia wykonano. Skoro bowiem skarżący mając możliwość zweryfikowania udostępnionej mu dokumentacji raportu z kontroli, nie sformułował zarzutów co do sposobu użytkowania tych działek, a tylko wyrażał pełną niejasnych domysłów wątpliwość co do tego, czy działki te były właściwie i w całości pomierzone, to nie można uznać takich zarzutów za zasadne.

17 Odnosząc się do zarzutu braku powiadomienia i nieobecności skarżącego w czasie przeprowadzonej w sprawie kontroli na miejscu, WSA podzielił pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, iż przepis art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., jako zasadę przewiduje przeprowadzanie kontroli bez uprzedzenia. W ocenie Sądu skarżący nie może skutecznie zarzucać braku powiadomienia go o kontroli z dnia 18 października 2007 r. zwłaszcza, że nie wskazał na powody, które uzasadniałyby celowość zawiadomienia go o kontroli z wyprzedzeniem, o jakim mowa w art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004.

18 Sąd I instancji wskazał nadto, iż sformułowane po raz pierwszy w piśmie z dnia 20 lutego 2009 r., a więc już w toku postępowania przed Sądem, niepoparte żadnymi dowodami zarzuty, dotyczące: domniemanego odzwierciedlenia w dokumentacji sporządzonej w czasie kontroli z dnia 18 października 2007 r. innych niż zawnioskowane przez stronę działek, niedokonania oględzin wszystkich zgłoszonych do płatności działek oraz domniemanego utrzymywania działek oznaczonych literami A, B, C i G w dobrej kulturze rolnej zgodnie z minimalnymi normami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm, należy uznać za spóźnione, nieudowodnione i przez to nieskuteczne. Sąd zauważył, że uchylenie zaskarżonej decyzji możliwe jest w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa. Skoro więc organowi administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, żadnego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 nie można zarzucić, to zgłoszone zarzuty nie mogły odnieść skutku.

19 Skargę kasacyjną od wyroku WSA w K. z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 662/08, wniósł H. K. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych w potrójnej wysokości stawki minimalnej.

20 Zaskarżonemu wyrokowi stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

21 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez rozpoznanie sprawy wyłącznie w granicach zaskarżenia uznając, że zarzuty zgłoszone przez stronę w toku postępowania przed WSA były spóźnione i nieskuteczne, a w konsekwencji oddalenie skargi;

22 2. art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie organów administracji publicznej nie było dotknięte wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

23 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej, gdyż nie dostrzegł, że organy administracyjne naruszyły swym rozstrzygnięciem szereg przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, Sąd w sporządzonym uzasadnieniu w ogóle nie poddał wnikliwej analizie zarzutów podniesionych w skardze i jej uzupełnieniu, lecz w bezkrytyczny sposób podzielił stanowisko organu administracyjnego.

24 Kasator wskazał, iż H. K. niezwłocznie po otrzymaniu protokołu pokontrolnego, pomimo formalnego niezgłaszania konkretnych wniosków dowodowych, kwestionował prawdziwość danych zawartych w protokole, a także domagał się weryfikacji wyników kontroli. W ocenie strony nie jest zasadny pogląd Sądu I instancji, iż zarzuty dotyczące sposobu i wyniku kontroli zostały zgłoszone dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym, natomiast nie były podnoszone w postępowaniu przed organem administracyjnym.

25 W skardze kasacyjnej podniesiono nadto, iż jednym z głównych czynników mających decydujące znaczenie dla sprawy była okoliczność, czy działki utrzymane były w dobrej kulturze rolnej. H. K. kategorycznie stwierdził, iż w czerwcu 2007 r. dokonał koszenia traw na zgłoszonych działkach oraz dodatkowo wypasał na nich hodowane przez siebie kozy, cielęta i inną rogaciznę zachowując, tym samym minimalne wymagania dobrej kultury rolnej. Według strony oczywistym jest, iż od momentu ostatnich zabiegów agrotechnicznych tj. czerwca 2007 r. do drugiej połowy października kiedy została przeprowadzona kontrola minął znaczny okres, w ciągu którego wszelka roślinność znajdująca się na zadeklarowanych działkach odrosła.

26 Zdaniem autora skargi kasacyjnej w sporządzonym raporcie z kontroli, jak i wszelkiej pisemnej korespondencji nie wyjaśniono dlaczego zgłoszone przez H. K. działki nie są utrzymane w dobrej kulturze rolnej, jak również na jakiej podstawie niektóre z tych działek całkowicie zostały wykluczone z powodu stwierdzenia przez organ, iż nie są w ogóle użytkowane rolniczo. W szczególności w jaki sposób kontrolerzy stwierdzili, że w miesiącach letnich nie były na tym terenie wypasane zwierzęta.

27 Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku nie poddał analizie zarzutów, nie odniósł się do kryteriów oceny charakteru gruntów podnoszonych przez skarżącego, a ponadto nie zbadał procesu gromadzenia dowodów, ich oceny zgodności z punku widzenia wymagań przepisów prawa materialnego. Zdaniem strony, Sąd I instancji w swych rozważaniach skupił się w głównej mierze na tym, iż zgłoszone przez nią zarzuty były spóźnione i nieprecyzyjne.

28 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

29 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

30 W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

31 Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

32 Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy wyłącznie w granicach zaskarżenia uznając, że zarzuty zgłoszone przez stronę w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach były spóźnione i nieskuteczne, a także wskazała na naruszenie przepisów art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że postępowanie organów administracji publicznej nie było dotknięte wadami.

33 Podkreślić należy, że zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej zmierzają do wykazania, iż Sąd I instancji nie dostrzegając wad postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku postępowania administracyjnego, zaakceptował ustalenia organu administracji publicznej w zakresie odnoszącym się do przyjętego stanu faktycznego. W tym miejscu przypomnieć więc należy, że przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem zawierającym regulację prawną dotyczącą sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej w postępowaniu przed Sądem I instancji, a nie jest przepisem odnoszącym się do sposobu procedowania (postępowania) Sądu przed ustaleniem wyniku toczącego się przed nim postępowania. Oznacza to, że w przypadku oddalenia skargi - z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej - można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to sąd ten nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji.

34 Przywołanie w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w powiązaniu z wymienionym wyżej przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie czyni skargi kasacyjnej zasadną. Podstawowe zadanie sądu administracyjnego polega na dokonaniu oceny (kontroli) działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania (zaniechania) organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu (vide. R. Hauser: Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, PiP 1999, z. 12, s. 22-24).

35 Niewątpliwie sądy administracyjne dokonując oceny działalności administracji publicznej mają obowiązek sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd wskazujący, że sądy administracyjne nie stosują przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, a jedynie oceniają ich stosowanie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stosują i które określają sposób oraz środek i tryb prawny tej oceny. Zatem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może być wskazywane i powoływane w skardze kasacyjnej, ale jeżeli w treści skargi kasacyjnej towarzyszy im zarzut i argumentacja kasacyjna obejmująca adekwatne przepisy p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 21.04.2004 r., FSK181/04, ONSAiWSA 2004/2/36, wyrok NSA z 20.01.2006 r., II FSK 166/05, niepublikowany).

36 Uwzględniając stanowisko zawarte w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 roku, sygnatura akt I OPS 10/09, wskazać należy, że sądy administracyjne powinny jednak brać pod uwagę także przepisy, które znajdują zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej.

37 Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej zasadnie Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy administracji publicznej w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji odniósł się do przedstawionych w skardze zarzutów w sposób wyczerpujący, wskazując przy tym, że w zakresie odnoszącym się do zarzutu braku rolniczego użytkowania działek oznaczonych literami E, H, I, J oraz zarzutu braku utrzymywania działek oznaczonych literami A, B, C, G w dobrej kulturze rolnej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń faktycznych wskazujących, że na działkach oznaczonych literami E, H, I, J nie była prowadzona działalność rolnicza, a działki oznaczone literami A, B, C, G nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Trafnie także Sąd I instancji wykazał, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie zgłaszał żadnych konkretnych zarzutów odnoszących się do sposobu i wyniku przeprowadzonej kontroli. Wyrażanie przez skarżącego ogólnych wątpliwości co do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że skarżący postawił konkretne zarzuty odnoszące się sposobu jej przeprowadzenia. W istocie skarżący przedstawił swoje niezadowolenie z faktu, że nie został powiadomiony o terminie kontroli, a także sugerował możliwość przeprowadzenia "rekontroli". Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odniósł się do treści art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku. W odniesieniu do kontroli dokonywanej na miejscu powołany przepis prawa wprowadzał zasadę, że kontrolę przeprowadza się bez uprzedzenia. Oznacza to, że trafnie Sąd I instancji ocenił zachowanie organu administracji publicznej jako mieszczące się w granicach prawa.

38 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten określa zakres rozpatrywania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, wskazując, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, że Sąd I instancji winien rozpatrzyć sprawę również w zakresie nieobjętym skargą. Jednak formułując zarzut naruszenia tego przepisu, strona winna wskazać, która to w jej ocenie kwestia związana z jej sprawą została przez Sąd I instancji pominięta, a w szczególności strona wnosząca skargę kasacyjną winna wykazać, że wskazywała istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego, które zostały przez sąd administracyjny pominięte. Natomiast w rozpatrywanej sprawie opisana wyżej okoliczność nie miała miejsca. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi związanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

39 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.