Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r., II GSK 442/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r., II GSK 442/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Maria Myślińska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 984/08 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz S. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 984/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę S. K. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], którą nałożona na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Ponadto Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 737 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organy administracji rozpoznawały sprawę dwukrotnie, bowiem decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił swoją decyzję z dnia [...] maja 2007 r. o nałożeniu na S. K. kary pieniężnej w kwocie 3000 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ I instancji, tj. Naczelnika Urzędu Celnego w K.

3 Sąd pierwszej instancji wskazał w rozstrzygnięciu na ustalenia faktyczne organów administracji, które stwierdziły, że w dniu [...] grudnia 2006 r. w S. Ś. została przeprowadzona kontrola drogowa samochodu ciężarowego należącego do prowadzącego usługi transportowe przedsiębiorcy S. K. Dokonujący kontroli funkcjonariusze Referatu Grup Mobilnych Izby Celnej w K. stwierdzili, że wewnątrz pojazdu nie została naklejona na szybie winieta opłaty drogowej, zaś kierujący pojazdem R. W. oświadczył, że zapomniał o jej naklejeniu. Skoro przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089) w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli określały, że nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, to organy uznały, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w kwocie 3000 zł.

4 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy został naruszony art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej powoływana także jako: u.t.d.), który nakłada na podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, w sytuacji, gdy podmiot taki nabył i posiada ważną kartę opłaty, a jedynie winieta (jedna z części karty opłaty) nie została umieszczona wewnątrz pojazdu w sposób wynikający z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

5 Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dacie kontroli drogowej § 3 ust. 4 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia stanowił, że nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 (tj. wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu). Jednakże między datą kontroli drogowej a datą orzekania przez organy administracji nastąpiła zmiana brzmienia omawianego przepisu. W dniu 15 października 2007 r. Minister Transportu wydał bowiem rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 195, poz. 1412), na mocy którego od dnia 7 listopada 2007 r. § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. zyskał nowe brzmienie: nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty "odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1". Z regulacji tej wynika zatem, że dopiero kumulatywne spełnienie wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek stwarza podstawę do przyjęcia, że opłata za przejazd po drogach krajowych nie została uiszczona.

6 Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy administracji nieprawidłowo przyjęły, że do oceny okoliczności mających stanowić podstawę nałożenia kary pieniężnej winny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli. W rozporządzeniu zmieniającym z dnia 15 października 2007 r. Minister Transportu nie zawarł żadnych przepisów intertemporalnych w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa oznacza to, w ocenie Sądu pierwszej instancji, że ustalając stan faktyczny sprawy należało uwzględnić stan stwierdzony w trakcie dokonywania kontroli, natomiast skutki należało już ocenić biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w czasie orzekania. Orzekając już po zmianie przepisów, organy nie mogły więc przyjąć, że przedsiębiorca nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych, skoro w trakcie kontroli ujawniono, że kierowca dysponował przedziurkowanym odcinkiem kontrolnym i przedziurkowaną winietą samoprzylepną, a jedyne stwierdzone w tym zakresie uchybienie polegało na nieumieszczeniu winiety na przedniej szybie pojazdu. W świetle nowej treści § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że opłata drogowa nie została uiszczona, zaś to stanowiło przeszkodę do prowadzenia postępowania w tym przedmiocie i powinno skutkować umorzeniem tego postępowania przez organ. Tym samym nie było też podstaw do wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary pieniężnej.

7 Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie miała w sprawie odpowiedniego zastosowania, wbrew twierdzeniom organu, wykładnia prawa wynikająca z tezy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06 (ONSAiWSA 2006/3/71), która została podjęta w sprawie, gdy przepisy późniejsze były bardziej surowe i ich zastosowanie było dla strony niekorzystne. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego do sankcji administracyjnych o charakterze represyjnym powinny być stosowane standardy odnoszące się do prawa karnego, na gruncie którego daje się pierwszeństwo zasadzie, że w przypadku zmiany stanu prawnego pomiędzy zaistnieniem czynu a jego osądzeniem należy stosować przepisy względniejsze, tj. korzystniejsze dla sprawcy.

8 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Celnej w K., zaskarżając to orzeczenie w części. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

9 Zaskarżonemu wyrokowi organ wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

10 - art. 42 ust. 1, art. 42 ust. 7 u.t.d.,

11 - § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

12 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej, powołując się na doktrynę i orzecznictwo, wskazał, że przy interpretacji prawa międzyczasowego obowiązuje zasada, że jeżeli stan faktyczny powodujący powstanie, zmianę lub ustanie stosunku prawnego nastąpił pod rządami dawnej ustawy (odpowiednio w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych), to do oceny jego skutków prawnych stosuje się ustawę dawną, także po wejściu w życie ustawy nowej. Stanowisko to wynika z zasady niedziałania prawa wstecz, stosowanie której stanowi istotny składnik zaufania obywateli do Państwa, zapewniając ochronę bezpieczeństwa prawnego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli.

13 W wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że funkcja represyjna nie jest zasadniczym celem art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zaś kara pieniężna wprowadzona przez ten przepis nie sprowadza się do wyrządzenia osobistej dolegliwości za naruszenie fundamentalnych zasad współżycia ludzi w społeczeństwie, ale ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej i z tego względu kara ta nie mieści się w systemie prawa karnego i nie może być objęta konstytucyjnymi regułami odpowiedzialności karnej. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji oznacza to, że kara z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie ma charakteru sankcji wynikającej z normy prawa karnego, a przy jej nakładaniu brak jest podstaw do stosowania przepisów względniejszych, tzn. korzystniejszych dla strony.

14 W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. K. wniósł o oddalenie tego środka zaskarżenia oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stanął na stanowisku, że nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w sytuacji, gdy przedsiębiorca nabył i posiadał ważną kartę opłaty, kierowca dysponował przedziurkowanym odcinkiem kontrolnym i przedziurkowaną winietą samoprzylepną, a jedyne stwierdzone w tym zakresie uchybienie polegało na nieumieszczeniu winiety na przedniej szybie w sposób wynikający z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Pogląd Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, jednak został wadliwie uzasadniony.

18 Uzasadniając rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wywiódł, że rozważając dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych należało kierować się brzmieniem § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych nadanym rozporządzeniem zmieniającym z dnia 15 października 2007 r., które weszło w życie po dacie dokonania kontroli, a przed wydaniem decyzji obu instancji z dnia [...] kwietnia i [...] czerwca 2008 r. Omawiany przepis, w brzmieniu obowiązującym w chwili kontroli, zawierał regulację, według której nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby. Po nowelizacji, nie stanowiły dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby. Zdaniem Sądu, użycie w znowelizowanym przepisie koniunkcji wyłączało możliwość nałożenia kary za nieuiszczenie opłaty w sytuacji, gdy nie wystąpiły łącznie okoliczności nieprzedziurkowania odcinka kontrolnego i nieprzedziurkowania oraz nieumieszczenia w opisany sposób winiety.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach szeroko uzasadnił pogląd, że do skutków zdarzeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej, przeprowadzonej pod rządami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych w brzmieniu sprzed nowelizacji rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 15 października 2007 r., należało stosować znowelizowane przepisy omawianego rozporządzenia. Ten pogląd Sądu pierwszej instancji jest kwestionowany przez Dyrektora Izby Celnej w K. poprzez przedstawienie zarzutów naruszenia art. 42 ust. 1, art. 42 ust. 7 u.t.d. i § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

20 Do problematyki ewentualności stosowania nowego prawa Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkował się w uzasadnieniu uchwały z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. I OPS 1/06 (ONSAiWSA 2006/3/71), przedstawiając dorobek orzecznictwa odnoszącego się do omawianych zagadnień. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażone wówczas poglądy.

21 W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, tak jak w przypadku nowelizacji omawianego rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2006 r., należy przyjąć, że nowe prawo ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jego wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej jednak trwają dalej – po wejściu w życie nowego prawa. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Przyjęcie więc stanowiska, że mają zastosowanie znowelizowane przepisy prowadzi do naruszenia zasady lex retro non agit.

22 Z naruszeniem zakazu retroaktywności mamy do czynienia wówczas, gdy do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, stosujemy te nowe przepisy. O retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów.

23 Z retrospektywnością prawa mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia, bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia, które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, taka sytuacja nie zachodzi. Przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, we wszystkich wersjach, w ogóle nie stanowi podstawy prawnej nakładania kar pieniężnych, co było przedmiotem rozstrzygania decyzjami zapadłymi po nowelizacji z 15 października 2006 r. Dawny przepis określał jedynie, jakie okoliczności faktyczne zaistniałe w chwili dokonywania kontroli "nie stanowiły dowodu uiszczenia opłaty". Przepis w nowym brzmieniu odnosi się do okoliczności faktycznych, do jakich dochodzi w trakcie kontroli prowadzonych po nowelizacji.

24 W wyjątkowych okolicznościach dopuszcza się pewne odstępstwa od zasady lex retro non agit, jeżeli przemawia za tym konieczność realizacji innej zasady konstytucyjnej, a jednocześnie realizacja jej nie jest możliwa bez dopuszczenia wstecznego działania prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dopatruje się konieczności takiego odstępstwa w represyjnym charakterze kar pieniężnych, zbliżającym je do środków stosowanych na podstawie prawa karnego. Jak już jednak wyjaśniono, § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych nie stanowi i nie stanowił (w dawnym brzmieniu) podstawy prawnej nakładania kar pieniężnych. Kara pieniężna nie jest wymierzana za nieumieszczenie winiety w określonym przez prawodawcę miejscu w opisany w rozporządzeniu sposób, lecz za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Problematyka uiszczania opłat regulowana jest w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, który to przepis nie został znowelizowany rozporządzeniem zmieniającym z dnia 15 października 2006 r. W tych okolicznościach odwoływanie się do charakterystycznej dla prawa karnego konstrukcji ustawy względniejszej, której stosowanie możnaby rozważać w przypadku zmiany przepisów stanowiących podstawę nakładania kar pieniężnych, nie znajduje uzasadnienia.

25 Mimo przedstawionych zastrzeżeń, w niniejszej sprawie konkluzja Sądu co do niemożności nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jest prawidłowa.

26 Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Jak wynika z art. 92 ust. 4 tejże ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W L.p. 4.1–3 załącznika ustawodawca wymienia trzy delikty i przewiduje różne kary za ich popełnienie. Wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (L.p. 4.1) zagrożone jest karą w wysokości 3000 zł. Dla pozostałych deliktów, to jest wykonywania przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego i wykonywania przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą za przejazd po drogach krajowych, ustawodawca przewidział kary pieniężne w wysokości 1000 zł. Jak z tego wynika, najdotkliwiej karany jest wyraźnie wyodrębniony delikt polegający na naruszeniu określonego w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obowiązku uiszczania za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych. Łagodniej karane jest niezachowanie wymogów związanych z dokumentowaniem uiszczenia opłaty, które jednak nie zostało określone w sposób ogólny, lecz ściśle jako nieprawidłowe wypełnienie karty za przejazd po drogach krajowych.

27 W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że przedsiębiorca wykupił, składającą się z odcinka kontrolnego i winiety, kartę opłaty rocznej za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, o jakiej to opłacie mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

28 Organ administracji publicznej powołuje się na okoliczność, że nie zostały wypełnione obowiązki wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty, zaś dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie.

29 Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, był upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. W zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Taki też zakres regulacji określa § 1 rozporządzenia wykonawczego. Upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przeniesienie regulowanej ustawowo materii zasad postępowania dowodowego do aktu normatywnego rangi podustawowej naruszałoby zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Wobec tego użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do czterech, ściśle określonych przypadków, wykładane w zgodzie z konstytucyjnymi zasadami, jest jedynie podstawą do uznania, że we wskazanych w omawianym rozporządzeniu okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność ustalenia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona.

30 W niniejszej sprawie nie jest sporna okoliczność, że przedsiębiorca uiścił opłatę w sposób określony w § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia i że dokonano czynności (wypełnienia oraz przedziurkowania odcinka kontrolnego i winiety) usuwających wątpliwości co do przypisania uiszczonej opłaty do konkretnego pojazdu. Wobec tego nie można uznać, że opłata nie została uiszczona. Jedynym uchybieniem było zaniechanie umieszczenia winiety w miejscu i w sposób określony w § 3 ust. 2 pkt 1 tegoż rozporządzenia. Tego rodzaju uchybienie nie stanowi jednak deliktu administracyjnego stanowiącego przyczynę nałożenia kary pieniężnej. Ustawodawca nie przewidział kary pieniężnej za nieumieszczenie winiety w miejscu i w sposób określony w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

31 Z wymienionych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

32 O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, tj. zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.