Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., II GSK 333/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., II GSK 333/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 481/15 w sprawie ze skargi A. Sp. j. w G. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze na rzecz A. Sp. j. w G. 1.800 (jeden tysiąc) osiemset złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 481/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi A. Sp. j. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], a także zasądził na rzecz skarżącej częściowy zwrot kosztów postępowania.

3 Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. ustalił kwotę nienależnie pobranych przez A. Sp. j. płatności przyznanych decyzjami z dnia [...] stycznia 2012 r. i [...] lutego 2013 r. z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego na rok 2011 i 2012 w wysokości 172.077,68 zł. W uzasadnieniu organ podkreślił, że wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie strony w dniach [...] listopada 2013 r. kontroli na miejscu stwierdzono uchybienia w przestrzeganiu wymogów dla poszczególnych pakietów i ich wariantów, tym samym powstała nienależnie pobrana kwota środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej kwocie przyznanej w 2011 r. oraz 2012 r. płatności dla działek rolnych, na których stwierdzono uchybienia. Organ podkreślił, że zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 25, str. 8 ze zm.), zgodnie z którym pomoc objęta wnioskiem ulega zmniejszeniu lub nie jest przyznawana, jeżeli nie spełniono wskazanych w nim obowiązków i kryteriów, przy czym w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych.

4 Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, podnosząc, że w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego była poddawana kontrolom także w latach poprzednich, a w ich wyniku nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w realizacji programu.

5 Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że ze względu na fakt, iż zobowiązanie strony jest zobowiązaniem wieloletnim, zastosowanie znajduje art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011. Organ podkreślił, że nie jest sporne w sprawie, iż strona kontynuowała wieloletnie zobowiązanie w latach 2011 i 2012, jednak na skutek przeprowadzonej w 2013 r. kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące niespełnienia wymogów w zakresie deklarowanych wariantów 3.1.2 oraz 5.1. W konsekwencji, z chwilą gdy w gospodarstwie zostały stwierdzone nieprawidłowości, nastąpiła zmiana zasad realizacji podjętego zobowiązania wieloletniego w ten sposób, że jego dotrzymanie stało się niemożliwe, a sytuacja, w jakiej znalazł się producent rolny, powinna wzbudzić wątpliwości co do zasadności otrzymanych już wcześniej płatności.

6 Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 39 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, jeżeli rolnik nie realizuje całego zobowiązania rolnośrodowiskowego, w szczególności w związku z nieprzestrzeganiem planu działalności rolnośrodowiskowej albo sporządzeniem go niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej określonych w rozporządzeniu. Zdaniem organu, w razie zmiany warunków realizacji przyjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego, bez poinformowania Kierownika BP ARiMR o przyczynach tego stanu, istnieje - co do zasady - podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość kwoty pobranych płatności przypadających do zwrotu.

7 A. Sp. j. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który wyrokiem z dnia 15 października 2015 r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

8 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 nie może być wykładany i stosowany w oderwaniu od ust. 2 tego artykułu, który stanowi, że państwo członkowskie odzyskuje wsparcie lub nie przyznaje go lub określa kwotę zmniejszenia pomocy, w szczególności na podstawie rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonej niezgodności. Rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niespełnione kryteria. Zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji. To, czy niezgodność jest trwała, zależy w szczególności od długości okresu, w którym występują jej skutki, lub od możliwości wyeliminowania tych skutków za pomocą racjonalnych środków. Zdaniem Sądu I instancji, art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 stanowi normę o charakterze kompetencyjnym, upoważniającą państwo członkowskie do szczegółowej regulacji przesłanek czy też przypadków zwrotu płatności rolnośrodowiskowej, która powinna uwzględniać rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności, czyli kryteria zdefiniowane w tym przepisie. W zakres tej normy kompetencyjnej wchodzi również możliwość określenia przez państwo członkowskie, za jaki okres wcześniejszy dane państwo będzie miało możliwość domagania się zwrotu wypłaconych środków.

9 W ocenie Sądu I instancji, organy powinny rozważyć kwestię zwrotu przyznanej płatności na podstawie § 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. Tymczasem organy faktycznie rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę w oparciu o § 38 rozporządzenia, który dotyczy zmniejszeń. Sankcja przewidziana w tym przepisie ma jednak zastosowanie jedynie do tego roku, w którym nieprawidłowość została stwierdzona. Sąd I instancji uznał, że ograniczenie sankcji jedynie do danego roku znajduje swoje umocowanie w normie kompetencyjnej zawartej w art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011.

10 Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze złożył od wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 481/15 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Organ wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

11 Organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011 w zw. z § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., poprzez uznanie, że sankcja administracyjna w przypadku stwierdzenia uchybienia w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach poszczególnych wariantów pakietów, ma zastosowanie tylko do tego roku, w którym nieprawidłowość została stwierdzona, podczas gdy prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011 w zw. z § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. oznacza, że w przypadku stwierdzenia uchybienia w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach poszczególnych wariantów pakietów płatności rolnośrodowiskowej zastosowanie znajdują zmniejszenia określone w załączniku nr 7 do rozporządzenia z dnia 13 marca

12 2013 r., które zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 odzyskuje się w stosunku do kwot wypłaconych już z tytułu zobowiązania rolnośrodowiskowego w latach wcześniejszych, a art. 18 ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011 oznacza, że nie odnosi się on do wymogów dotyczących płatności rolnośrodowiskowej, ale do norm, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm.) oraz do niezgodności związanych z nieprzestrzeganiem norm dobrej kultury rolnej związanej z ochroną środowiska, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434 ze zm.).

13 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że art. 18 ust. 1 rozporządzenia Nr 65/2011 odnosi się do wymogów dotyczących płatności rolnośrodowiskowej, o których mowa w załączniku nr 2 i nr 3 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., a przepis art. 18 ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011 dotyczy rozmiaru, zasięgu i trwałości niezgodności dotyczących minimalnych norm i zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, które zostały implementowane w przepisach rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2010 r. oraz rozporządzenia MRiRW z dnia 1 kwietnia 2010 r. Zdaniem organu, art. 18 ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011 nie znajduje zastosowania w sprawie, bowiem odnosi się do niezgodności innych niż te które zostały stwierdzone w przypadku realizacji płatności rolnośrodowiskowej przez skarżącą.

14 Organ podkreślił, że Sąd I instancji błędnie zinterpretował i zastosował § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w zw. z art. 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011, bowiem "rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności" o których mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 to nie "wymogi w ramach poszczególnych pakietów", o których mowa w art. 18 ust. 1, a w wyniku stwierdzenia których zastosowanie mają zmniejszenia określone w załączniku nr 7 do rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r.

15 W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

16 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

18 Postawiony przez organ w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadza się do kwestii prawidłowej wykładni i zastosowania art. 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 w zw. z § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. Zdaniem organu, art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 mógł stanowić podstawę wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranej płatności.

19 Należy zauważyć, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2011 i 2012, zaś zostało wszczęte na skutek ustalenia przez organ, że w roku 2013 skarżąca, w ramach realizowania wieloletniego zobowiązania rolnośrodowiskowego, nie przestrzegała wymogów dla poszczególnych pakietów i ich wariantów.

20 Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., koniecznymi warunkami przyznania płatności rolnośrodowiskowej, obok wymogów określonych w pkt 1 i 2, jest realizacja przez rolnika 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L z 2005 r. Nr 277, s. 1 ze zm.). Powyższe "zobowiązanie rolnośrodowiskowe", obejmuje wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej (pkt 3) oraz spełnienie warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określonych w rozporządzeniu. Wywiązanie się przez rolnika z obowiązków przyjętych w ramach programu ocenia się w całym okresie 5-letniego zobowiązania, a stwierdzenie uchybień w realizacji tego programu oznacza niedotrzymanie zobowiązania i powoduje obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania.

21 Zasada, zgodnie z którą, beneficjent zobowiązany jest do zwrotu nienależnie dokonanej płatności ustalona została w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011. Przepis ten stanowi, że w przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 2.

22 Natomiast w myśl art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011, pomoc objęta wnioskiem ulega zmniejszeniu lub nie jest przyznawana, jeżeli nie spełniono następujących obowiązków i kryteriów:

23 a) w przypadku środków, o których mowa w art. 36 lit. a) ppkt (iv) i (v) oraz lit. b) ppkt (v) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 - odpowiednich norm obowiązkowych, a także minimalnych wymogów dotyczących stosowania nawozów i środków ochrony roślin, innych odpowiednich wymogów obowiązkowych, o których mowa w art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 oraz art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, oraz zobowiązań wykraczających poza takie normy i wymogi; lub

24 b) kryteriów kwalifikowalności innych niż kryteria związane z wielkością obszaru lub liczbą zwierząt zadeklarowanych.

25 W przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych.

26 Z kolei art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że państwo członkowskie odzyskuje wsparcie lub nie przyznaje go lub określa kwotę zmniejszenia pomocy, w szczególności na podstawie rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonej niezgodności. Rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niespełnione kryteria. Zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji. To, czy niezgodność jest trwała, zależy w szczególności od długości okresu, w którym występują jej skutki, lub od możliwości wyeliminowania tych skutków za pomocą racjonalnych środków. Ponadto, jeżeli niezgodność wynika z nieprawidłowości popełnionych umyślnie, beneficjenta wyklucza się z danego środka zarówno na dany rok kalendarzowy, w którym stwierdzono niezgodność, jak i na następny rok kalendarzowy (art. 18 ust. 3 rozporządzenia).

27 Jak jednak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, powyższe regulacje mają charakter kompetencyjny i określają ogólne zasady, które nie są bezpośrednio stosowane do ustalenia nienależnie pobranych płatności, lecz podlegają implementacji do krajowego porządku prawnego, a więc wymagają szczegółowego uregulowania w przepisach krajowych (por. wyroki NSA z dnia 29.08.2017 r., sygn. akt II GSK 1281/17 oraz z dnia 11.05.2017 r., sygn. akt II GSK 2457/15, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

28 Wyrazem ich realizacji są przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.). W art. 1 pkt 2 ustawy wyraźnie stanowi się, że określa ona warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy oraz pomocy technicznej w zakresie nieokreślonym w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Na gruncie tej ustawy obowiązek zwrotu pobranych nienależnie płatności wynika wprost z art. 28 ust. 1, według którego pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, szczegółowe warunki i tryb zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem określa rozporządzenie z dnia 13 marca 2013 r., które w § 39 określa sytuacje, kiedy płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi.

29 Podkreślić należy, że Sąd I instancji nie kwestionował samej możliwości żądania zwrotu płatności przyznanych skarżącej w latach poprzednich, gdyż taka możliwość wyraźnie wynika z przepisu art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011. Sąd stwierdził jedynie, że uchybień w zakresie przestrzegania wymagań w ramach poszczególnych pakietów i wariantów, nie można automatycznie odnosić do lat poprzednich, lecz należy zbadać, czy przepisy krajowe nakazują zwrot beneficjentom płatności i w jakich sytuacjach.

30 Zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa dotycząca tego pakietu przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o tyle procent, ile odpowiada procentowemu stosunkowi powierzchni:

31 1) trwałych użytków zielonych, na których stwierdzono to uchybienie, do powierzchni wszystkich gruntów rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w ramach tego pakietu, lub

32 2) gruntów ornych, na których stwierdzono to uchybienie, do powierzchni wszystkich gruntów ornych, na których powinny być przestrzegane te wymogi w ramach tego pakietu.

33 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis stanowi podstawę zmniejszenia płatności, m.in. jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów, ale jedynie w roku, w którym uchybienie to stwierdzono. Natomiast kwestia uznania płatności za nienależnie pobrane i ich zwrot za lata 2011-1012, podlegać powinna analizie w oparciu o regulację § 39 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., co zasadnie zarzucił Sąd I instancji.

34 Organ powinien poddać analizie, czy naruszenia, jakich dopuściła się spółka w 2013 r. mają wpływ na wykonalność całego pięcioletniego zobowiązania, a jeżeli tak to jaki. Niewystarczające jest tylko wskazanie i zacytowanie przepisów, konieczne bowiem jest ich odniesienie do konkretnej sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie. Jeżeli uwzględni się, że sankcje stosuje się za konkretne naruszenia, to § 39 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku zobowiązań wieloletnich, co do których rolnik "nie spełnia innych warunków płatności" zwrot przyznanych już płatności za lata poprzednie może nastąpić wówczas, gdy stwierdzone naruszenie w danym roku przesądza o niewykonalności całego wieloletniego zobowiązania.

35 Skoro organ w ogóle nie przeprowadził takich rozważań, a świetle art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 jest ono niezbędne, to stanowisko Sądu I instancji co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP ARiMR jest prawidłowe. Wynika z niego, że w przypadku niespełnienia przez rolnika innych warunków płatności szczegółowo wskazanych w planie rolnośrodowiskowym kwota zwrotu płatności powinna uwzględniać w szczególności rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności.

36 Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien zatem rozstrzygnąć, czy przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazują podstawy prawne co do sposobu ustalenia wysokości zwrotu nienależnie pobranych płatności w sytuacji dotyczącej niespełnienia przez skarżącą wymogów poszczególnych wariantów podjętych zobowiązań rolnośrodowiskowych, a jeżeli tak wskazać je i ustalić należność podlegającą zwrotowi.

37 Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

38 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).