Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., II GSK 310/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., II GSK 310/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11, oddalił skargę M. O. (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "K. P. T.") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

3 Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. M. O., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – r.pr. [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego "skargę" od powyższego wyroku. Wniósł o uchylenie wyroku i wydanie orzeczenia ad meritum lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pomimo że sporządził uzasadnienie pisma, nie przytoczył podstaw kasacyjnych.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

6 Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego służy skarga kasacyjna, nie zaś "skarga".

7 Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

8 Jeśli chodzi o wymagania dotyczące przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia, oznaczają one obowiązek wykazania przez wnoszącego skargę kasacyjną podstaw kasacyjnych, przez co należy rozumieć wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji.

9 Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno wyjaśnić na czym polegało naruszenie prawa materialnego (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie danego przepisu) i wpływ na wynik sprawy, a nadto czy istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

10 Należy też zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala Sądowi tylko na badanie, czy – oprócz istnienia powodów nieważności – rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów. Sąd kasacyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy w inny sposób korygować (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 października 1997 r., sygn. akt II CKN 4004/97, OSNC nr 4, poz. 59; wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, Monitor Prawniczy z 2004 r. nr 9, s. 392). A zatem, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, które przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania miały doznać naruszenia (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2070/11, postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA z 2004 r. nr 1, poz. 9, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732, postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC z 1997 r. nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

11 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia tych wymogów, a sposób jej skonstruowania wskazuje na niezrozumienie istoty tego środka zaskarżenia.

12 Złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skarga kasacyjna od wyroku WSA w K. z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11, oddalającego skargę M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego w przepisanym prawem terminie 30 dni oraz zawiera oznaczenie zaskarżonego wyroku i poprawnie sformułowane wnioski w rozumieniu art. 176 p.p.s.a. Nie zawiera jednak podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia. Nigdzie w treści skargi kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu prawa (materialnego lub postępowania), który naruszył Sąd pierwszej instancji. W czterech akapitach uzasadnienia również nie podano podstaw kasacyjnych, zaś uzasadnienie to – w braku przytoczonych podstaw kasacyjnych – odnieść należy wyłącznie do wniosków skargi kasacyjnej, co nie jest wystarczające dla spełnienia podstawowego kryterium skargi kasacyjnej, jakim jest, obok przytoczenia podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienie. W sytuacji gdy skarżący kasacyjnie de facto nie postawił wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzutów, uznać trzeba, że wniesiona przez niego skarga kasacyjna już tylko z powodu tego braku formalnego jest prawnie bezskuteczna. Profesjonalny pełnomocnik – nawet wtedy, gdy działa "z urzędu", zobowiązany jest do profesjonalnego wykonywania swoich obowiązków.

13 Bez znaczenia dla zachowania warunków formalnych skargi kasacyjnej pozostaje błędne jej zatytułowanie "skargą", gdyż z treści pisma wynika (vide na przykład oznaczenie zaskarżonego wyroku), że w istocie jest ono skargą kasacyjną.

14 Mając na uwadze wszystko powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.