Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2018 r., II GSK 2762/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2018 r., II GSK 2762/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2078/15 w sprawie ze skargi [A] S.A. w B. na decyzję Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na stosowaniu defektoskopu rentgenowskiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A] S.A. w B. na rzecz Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 I.

3 Pismem z dnia 18 listopada 2014 r. [A] S.A. (dalej jako Spółka lub Skarżąca) zwróciła się o zmianę zezwolenia Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki (dalej jako Prezes PAA, organ) z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w związku ze zmianami nazwy i adresu jednostki organizacyjnej oraz osoby kierownika jednostki. Spółka wniosła o zmianę powyższego zezwolenia w zakresie pełnej nazwy i adresu jednostki organizacyjnej - [A] S.A. Oddział [...] - oraz kierownika jednostki organizacyjnej.

4 II.

5 Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] organ odmówił zmiany zezwolenia wskazując, że oddział spółki akcyjnej nie jest odrębną od samej spółki jednostką organizacyjną.

III.

6 Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezes PAA decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

7 W uzasadnieniu podniósł, że wniosek o zmianę zezwolenia oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazują, iż żądaniem Spółki było wprowadzenie zmian personalno-administracyjnych w posiadanych zezwoleniach na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące przez wydanie decyzji zmieniającej wydane uprzednio zezwolenie. Zdaniem Prezesa PAA, zmiana decyzji w trybie określonym w art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej jako k.p.a.) jest możliwa jedynie w zakresie jej przedmiotu, a nie strony podmiotowej (tak też wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2545/95).

8 Organ wyjaśnił, że stosując wykładnię systemową, nie można uznać oddziału spółki za jednostkę organizacyjną wyłącznie z powołaniem się na fakt wykonywania działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące przy jednoczesnym pominięciu kontekstu jednostki organizacyjnej jako podmiotu praw i obowiązków oraz konieczności wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wydania, odmowy wydania, cofnięcia zezwolenia bądź przyjęcia zgłoszenia. Zdaniem Prezesa PAA art. 107 § 1 k.p.a. nakazując oznaczenie strony w decyzji jako podmiotu praw i obowiązków wyklucza z kręgu adresatów decyzji oddziały spółek, gdyż nie posiadają one odrębnej od spółki osobowości prawnej. Organ wskazał, że z obowiązujących przepisów wynika, iż jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1512, aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 576 ze zm.) tj. adresatem zezwolenia, może być spółka akcyjna, a nie jej oddział.

9 IV.

10 Po rozpoznaniu skargi Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2078/15 oddalił ten środek prawny.

11 Odnosząc się do zarzutów skargi WSA w Warszawie zauważył, iż przepis art. 3 pkt 8 prawa atomowego nie jest normą prawa materialnego statuującą oddział spółki, jako stronę postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące (art. 5 ust. 7a w zw. z art. 4 pkt 5 tej ustawy). Przepis art. 3 pkt 8 prawa atomowego stwierdza, że podmiot wykonujący, na mocy zezwolenia, o którym stanowi art. 5 ust. 7a, działalność związana z narażeniem, ma status jednostki organizacyjnej. W związku z tym stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia jest wyłącznie Spółka, będąca samodzielnym podmiotem gospodarczym wpisanym do KRS z nadaniem jej numeru, jako przedsiębiorcy, wykonującego działalność gospodarczą w imieniu własnym. Wydane decyzje mogły zostać zatem skierowane wyłącznie do Spółki, a nie jej oddziału.

12 Również Regulamin Organizacyjny Spółki potwierdza stanowisko co do braku zasadności żądania wydania zezwolenia dla Oddziału.

13 V.

14 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości.

15 Wyrokowi WSA w Warszawie zarzuciła naruszenie:

16 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie przez WSA w Warszawie skargi Spółki, a tym samym zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu w sytuacji wydania jej z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na błędnym uznaniu, iż jednostką organizacyjną w rozumieniu ustawy Prawo atomowe, a jednocześnie stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust 1 pkt 5 tej ustawy może być jedynie [A] S.A., a nie jej Oddział [...], w sytuacji, gdy z dowodów postępowania administracyjnego w postaci statutu [A] S.A., Regulaminu Organizacyjnego [A] S.A. oraz Regulaminu Organizacyjnego [A] S.A. Oddział [...] wynika samodzielność organizacyjnoprawna tego Oddziału oraz fakt, że to Oddział Spółki wykonuje działalność związaną z narażeniem, w rozumieniu prawa atomowego;

17 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 prawa atomowego podniesionego w skardze, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem WSA przyjął stan faktyczny ustalony przez organ bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego prawidłowej oceny;

18 3. naruszenia prawa materialnego, tj.:

19 a. art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię, która prowadzi do wniosku, że Oddział pomimo, że jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze Spółki, nie jest jednostką wykonującą samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę,

20 b. art. 3 pkt 8 prawa atomowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Oddział Spółki nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu prawa atomowego, a tym samym stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia jest wyłącznie Spółka i nie może nią być jej Oddział, podczas gdy, zgodnie z definicją ustawową zawartą w skarżonym przepisie, jednostką organizacyjną jest każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem, wobec czego, w przedmiotowej sprawie podmiotem wykonującym taką działalność jest Oddział [...].

21 Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

22 Zdaniem Spółki, decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność, że to właśnie Oddział [...] stanowi odrębny od Spółki podmiot, wykonujący oznaczony zakres działalności gospodarczej, przy którym wykorzystuje materiały promieniujące, pomimo tego, że nie posiada odrębnej od Spółki osobowości prawnej.

23 VI.

24 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes PAA wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

25 Organ podtrzymał zaprezentowane w decyzjach stanowisko.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

VII.

27 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

28 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje przedstawioną mu sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymieniono w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzega jednakże okoliczności mogących stanowić o nieważności postępowania sądowego przeprowadzonego przez WSA w Warszawie.

VIII.

29 Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż strona zarzuca wyrokowi WSA zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te zmierzają jednakowoż do podważenia stanowiska przyjętego przez organ i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że Oddział Spółki nie może występować w charakterze strony postępowania administracyjnego dotyczącego zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące oraz być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 5 ust. 7a prawa atomowego, a w związku z art. 155 k.p.a. - adresatem decyzji zmieniającej to zezwolenie.

30 Odnosząc się zatem do istoty sformułowanych uchybień w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w myśl art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Według poglądu utrwalonego w doktrynie i w orzecznictwie, poza przypadkami określonymi w art. 29 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego może być także podmiot, którego legitymacja procesowa wynika z przepisów prawa materialnego. Jeżeli bowiem ustawodawca wyposaża danego rodzaju jednostki organizacyjne w zdolność prawną w określonej dziedzinie materialnego prawa administracyjnego, to przepisy prawa procesowego nie mogą ograniczać zdolności jednostki organizacyjnej do bycia podmiotem praw i obowiązków w tej sferze prawa administracyjnego. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela.

31 W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że Oddział nie jest osobą fizyczną, państwową ani samorządową jednostką organizacyjną, nie jest też organizacją społeczną i nie posiada osobowości prawnej. Spółka upatruje podstawy do występowania Oddziału w charakterze strony postępowania i adresata decyzji w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 prawa atomowego, w art. 3 pkt 8 tej ustawy w związku z jej art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak jednak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wykładnia powołanych przepisów, uwzględniać powinna nie tylko ich brzmienie, ale i usytuowanie w systemie prawa, ponadto pozostawać powinna w zgodzie z celem regulacji zamierzonym przez ustawodawcę.

32 Treść art. 5 ust. 7a prawa atomowego wskazuje, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące określonej w art. 4 ust. 1 pkt 5 prawa atomowego tj. polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie, wymaga zezwolenia udzielanego w formie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy o zezwolenie, a w konsekwencji także o zmianę zezwolenia w trybie art. 155 k.p.a., może ubiegać się "jednostka organizacyjna". Zgodnie natomiast z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 8 prawa atomowego, pod tym pojęciem rozumieć należy każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem na promieniowanie jonizujące.

33 Podstawowym celem reglamentacji wykonywania działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 prawa atomowego jest zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska. Przepisy prawa atomowego zapewnić mają wypełnienie zobowiązań międzynarodowych, w szczególności w ramach Unii Europejskiej, dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych (zob. art. 1 ust. 1 pkt 5 i art. 2 prawa atomowego). W tym kontekście, użyte na gruncie omawianej regulacji pojęcie "jednostki organizacyjnej" należy rozumieć tak, by środki bezpieczeństwa przewidziane w ustawie znalazły zastosowanie do każdego podmiotu, który wykonuje działalność związaną z narażeniem na promieniowanie.

34 Nie sprzeciwia się temu treść art. 5 ust. 1 pkt 2 prawa atomowego, który w stanie prawnym rozpatrywanej sprawy obligował, by przedsiębiorca występujący z wnioskiem o wydanie zezwolenia posługiwał się numerem w rejestrze przedsiębiorców. Co więcej, przepis ten został zmieniony przez art. 13 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1893) i na skutek nowelizacji wprost dopuszcza możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące przez przedsiębiorcę, który nie posiada numeru w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym i numeru identyfikacji podatkowej.

35 Z punktu widzenia wspomnianego ratio legis powołanych przepisów za nieuprawnione należy uznać przyjęcie, że podmiotem wykonującym działalność związaną z narażeniem, który może ubiegać się o zezwolenie jest sam Oddział będący jednostką organizacyjną wyodrębnioną w ramach wewnętrznej struktury Spółki, a nie Spółka, która jest przedsiębiorcą, posiada podmiotowość prawną i wykonuje, niejako za pośrednictwem Oddziału, swoją działalność, wykorzystując przy tym materiały promieniujące.

36 Jak trafnie dostrzegł organ, a następnie WSA, wewnętrzna organizacja Spółki, która powstała w wyniku konsolidacji innych podmiotów, charakteryzuje się tym, że część kompetencji i zadań z zakresu prowadzonej przez nią działalności należy do Zarządu i Centrali, część natomiast przeniesiona jest na szczebel Oddziałów, którym przyznano szereg atrybutów samodzielności - wydzielony majątek, własne kierownictwo, umocowanie do zatrudniania pracowników. Zadania poszczególnych jednostek organizacyjnych w ramach struktury Spółki określają regulacje wewnętrzne - jej statut, regulamin organizacyjny i regulaminy Oddziałów. Jednak w relacjach zewnętrznych, zarówno w sferze prawa publicznego, jak i prywatnego, to Spółka - ze względu na przypisaną jej osobowość prawną - ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków oraz dokonywania we własnym imieniu czynności prawnych w ramach prowadzonej działalności. Oddział Spółki, pomimo, że jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie pod wieloma względami, pozostaje w strukturze Spółki i jest częścią wykonywanej przez Spółkę działalności. Oddział nie prowadzi działalności w imieniu własnym i na własny rachunek, a kierownik oddziału jest umocowany do działania w imieniu Spółki na mocy udzielonych mu pełnomocnictw i na zasadach określonych przez Zarząd Spółki, na co wprost wskazuje § 6 pkt 3 regulaminu organizacyjnego Spółki.

37 Z omówionych względów Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem organu i Sądu pierwszej instancji, że jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawa atomowego, a w konsekwencji stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące i adresatem decyzji kończącej to postępowanie, jest Spółka, a nie jej Oddział, gdyż - pomimo organizacyjnego wyodrębnienia, o którym mowa w art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - nie stanowi on innego od Spółki podmiotu prawa, który mógłby samodzielnie występować jako strona w tym postępowaniu administracyjnym.

38 Nie kwestionując, że w szeroko rozumianym obrocie prawnym Oddział - ze względu na wskazane odrębności - może dysponować własnym interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego przyznających mu prawa i obowiązki w określonej dziedzinie prawa i być w związku z tym podmiotem legitymowanym do samodzielnego występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego w granicach danej dziedziny prawa, NSA stwierdza, że z sytuacją taką nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

39 Przyjęcie, na gruncie omawianej regulacji, że to Oddział może być stroną postępowania i adresatem zezwolenia prowadziłoby do ograniczenia możliwości nałożenia praw i obowiązków z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej wyłącznie do Oddziału. Tym samym skutkowałoby to nieuprawnionym wyłączeniem odpowiedzialności Spółki za prowadzenie na terenie Oddziału działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące z naruszeniem zasad określonych w zezwoleniu. W przypadku natomiast naruszenia warunków zezwolenia wynikającego bezpośrednio z decyzji i działań podejmowanych na szczeblu Zarządu Spółki lub Centrali przyjęcie tego stanowiska powodowałoby brak możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności jakiegokolwiek podmiotu. Prowadziłoby to zatem do dalece dysfunkcjonalnych rezultatów - uniemożliwienia stosowania obowiązujących przepisów i podważenia sensu istnienia regulacji.

40 Podkreślenia wymaga, że zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prowadząca do przyjęcia, że to Spółka wykonująca swoją działalność poprzez Oddziały jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 prawa atomowego i adresatem tego zezwolenia, nie wyklucza pociągnięcia do odpowiedzialności za określone naruszenie zasad wynikających z zezwolenia Oddziału Spółki, bądź osoby kierującej tym Oddziałem. Konstrukcja zastosowana przez ustawodawcę w art. 123 ust. 1-3 Prawa atomowego nakazuje w procesie wykładni zbliżyć odpowiedzialność do konkretnych zdefiniowanych w tym przepisie naruszeń w sferze bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Odpowiedzialność ta może być więc w niektórych przypadkach przesunięta na kierującego oddziałem - ze względu na charakter stwierdzonego naruszenia, nadal jednak pozostaje w ramach struktur Spółki. Nie dochodzi więc do delegowania odpowiedzialności za naruszenie poza struktury adresata zezwolenia, co odpowiada założeniom przyjętym w art. 6 Dyrektywy Rady 2009/71/EUROATOM z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiającej wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U.UE.L.2009.172.18) w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektywy Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych - Dz.U.UE.L.2014.219.42 (zob. wyrok z 31 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1966/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

41 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, na tej podstawie dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i załatwił sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wszechstronnie zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji przedstawił przyjęty stan faktyczny i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia.

42 Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd zawarł w nim opis przebiegu postępowania administracyjnego oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi - w jego ocenie - nie zasługiwały na uwzględnienie, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a w szczególności merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się osobno do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa atomowego - z omówionych względów - nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy i tym samym nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

43 Końcowo należy także zwrócić uwagę, iż z uwagi na przytoczone na wstępie ograniczenie zakresu badania sprawy w postępowaniu kasacyjnym (związanie zarzutami środka odwoławczego), stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 155 k.p.a. - ze względu na zmianę prawa, a także niedopuszczalność przeniesienia praw i obowiązków wynikających z zezwolenia na inny podmiot - zaprezentowane w wydanych w sprawie decyzjach administracyjnych, nie podlegało ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach przeprowadzonej kontroli instancyjnej.

44 IX.

45 W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

46 O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).