Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2018 r., II GSK 2520/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2018 r., II GSK 2520/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1514/15 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1514/15 po rozpoznaniu skargi małoletniego D. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej : "Prezes NFZ") z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie niewyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju uchylił to rozstrzygnięcie.

3 Orzeczenie powyższe poprzedziły następujące okoliczności faktyczne.

4 W dniu (...) stycznia 2015 r. D. K., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego Ł. K., złożył do Prezesa NFZ wniosek o przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje się w kraju tj. przeprowadzenia chemioterapii dotętniczej z użyciem melphalanu wraz z badaniem diagnostycznym przed podaniem leku - w rozpoznaniu siatkówczak - w ośrodku zagranicznym tzn. U. E. Z. A., (..), Republika Federalna Niemiec oraz o pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Z treści wniosku wynikało, że u małoletniego D. K.rozpoznano nowotwór złośliwy oka - siatkówczak, postać obuoczną (C69.2) oraz wznowę procesu nowotworowego w oku lewym. U wymienionego dwa miesiące od zakończenia chemioterapii systemowej nastąpiła wznowa wieloogniskowa w oku lewym. Zastosowano dalsze kuracje, ale guzy w oku lewym pozostały nadal aktywne. Powyższe spowodowało, że chłopiec został zakwalifikowany do enukleacji gałki ocznej lewej. Zaznaczono, że w chwili obecnej nie ma możliwości terapii melphalanem w Polsce.

5 Ze stanowiska konsultanta krajowego w dziedzinie onkologii i hematologii dziecięcej - prof. dr. hab. med. Jerzego R. Kowalczyka wynikało, że aktualnie nie jest on w stanie wskazać pozycji koszyka świadczeń gwarantowanych obejmującego wnioskowane świadczenie. Ponadto ww. specjalista zwrócił uwagę na zasadność podjęcia próby uratowania oka lewego w przypadku obustronnego siatkowczaka informując, że dotętnicze podanie melphalanu powoduje zatrzymanie, bądź cofanie się procesu nowotworowego.

6 Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. Prezes NFZ nie wyraził zgody na przeprowadzenie chemioterapii dotętniczej z użyciem melphalanu wraz z badaniem diagnostycznym przed podaniem leku w rozpoznaniu siatkówczak u małoletniego D. K. poza granicami kraju. Organ odwołał się do brzmienia art. 42j ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", zgodnie z którym Prezes Funduszu może na wniosek wskazanego kręgu osób, w drodze decyzji administracyjnej, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

7 Następnie organ wskazał, że zgodnie z załącznikiem C.39 do obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych na dzień 1 marca 2015 r. (Dz. Urz. MZ z 2015 r. poz. 9) - obowiązującym w dacie podjęcia decyzji, a które zostały wydane na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 345) rozpoznanie C.69.2 Nowotwór złośliwy (siatkówka) nie znajduje się na listach określających zakres wskazań do refundacji - objętych gwarantowanym finansowaniem ze środków publicznych w leczeniu substancją czynną melphalanum. W obwieszczeniu nie wykazano substancji czynnej melphalanum w postaci do iniekcji. Substancja czynna melphalanum jest zamieszczona w Wykazie substancji czynnych zawartych w lekach sprowadzanych z zagranicy na warunkach i w trybie określonych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U.

8 z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) z rozpoznaniami według ICD-10 stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1520 z późn. zm.), do stosowania, ale w rozpoznaniach innych, niż rozpoznanie C.69.2 Nowotwór złośliwy (siatkówka). Substancja czynna melphalanum jest dostępna dla pacjenta w Polsce w postaci tabletek, pod nazwą handlową Alkeran, ale nie ma zastosowania i nie jest wskazana do leczenia siatkówczaka.

9 Wobec powyższego Prezes NFZ stwierdził, że wnioskowany zakres leczenia - dotętnicze podanie melphalanu do oka w rozpoznaniu siatkówczaka, nie jest świadczeniem gwarantowanym, więc nie może być sfinansowane ze środków publicznych, co oznacza brak możliwości finansowania ze środków publicznych substancji czynnej melphalanum

10 w ramach umów zawartych między Narodowym Funduszem Zdrowia a świadczeniodawcą przy leczeniu siatkówczaka oka.

11 WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Zdrowia z dnia (...) kwietnia 2015 r. W ocenie Sądu, organ wydał tę decyzję z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), co miało także wpływ na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie istotnym dla wyniku sprawy. Skupiając się bowiem wyłącznie na regulacjach zawartych w powołanych przez siebie przepisach, nie odniósł się do innych możliwości refundacji leku

12 w bezpośrednim kontekście osoby skarżącego, jego stanu zdrowia i wskazań klinicznych, będących przedmiotem ustaleń w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, skoncentrowanie się przez organ administracji na przesłankach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyłącznie na przepisach mających uzasadniać te przesłanki, nie może być rozumiane jako dopełnienie obowiązku stania na straży praworządności przez podjęcie wszelkich niezbędnych czynności służących załatwieniu sprawy, rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcia rozstrzygnięcia na jego całokształcie. W materiale zgromadzonym przez Prezesa NFZ jest wiele informacji o stanie zdrowia skarżącego i dotychczasowym przebiegu leczenia ze wskazaniami lekarzy i placówek medycznych gdzie był on leczony, które dawały podstawę do rozważenia wniosku skarżącego w świetle art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach. W zaskarżonej decyzji zabrakło analizy tych dowodów w zakresie możliwości zastosowania wymienionego przepisu, jak i zabrakło przeprowadzenia ustaleń wymaganych przez § 6 ust. 8 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie wydawania zgody na uzyskanie świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów (Dz. U.

13 z 2014 r. poz. 1551). W ocenie Sądu, organ naruszył również art. 9 K.p.a. W skardze powołano bowiem wyrok, z którego uzasadnienia wynika, że były już innym pacjentom wydawane zgody na przeprowadzenie chemioterapii dotętniczej z użyciem melphalanu wraz z badaniem diagnostycznym przed podaniem leku w rozpoznaniu siatkówczaka. Sąd podkreślił, że każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem indywidualnym i organ administracji rozstrzygający indywidualną sprawę nie jest związany innymi rozstrzygnięciami podjętymi w podobnych sprawach, albowiem w każdej nowej sprawie może nastąpić odmienna interpretacja stanu faktycznego. Niemniej jednak, zgodnie z przepisami art. 8

14 i art. 9 K.p.a., organ powinien w decyzji wyjaśnić stronie motywy swojego rozstrzygnięcia w sposób przekonywujący zgodnie z treścią art. 11 K.p.a. Organ nie wyjaśnił stronie, dlaczego małoletni skarżący został na podstawie tych samym przepisów, składając wniosek

15 o ten sam lek, potraktowany odmiennie niż pacjent w sprawie, której kopię decyzji załączono do skargi. Sąd zaznaczył, że zasada zaufania wyrażona w art. 8 K.p.a. ma kontekst konstytucyjny i unijny. Organy administracji publicznej są obowiązane, w ramach wykładni zgodnej z Konstytucją RP, uwzględniać, że po pierwsze, zasada ta, również w aspekcie procesowym, jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa

16 i jako taka ma swoje umocowanie i źródło w art. 2 Konstytucji RP, po drugie, w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazano wiele szczegółowych elementów zasady zaufania, które mogą mieć znaczenie w odniesieniu do niej w sensie proceduralnym, w tym między innymi ochrona praw słusznie nabytych i niedziałanie prawa wstecz. Sąd zwrócił też uwagę, że jeżeli stwierdzone zostanie spełnienie przesłanek materialnoprawnych skierowania na leczenie za granicą i finansowania tego leczenia ze środków publicznych, to fakt, że leczenie już przeprowadzono nie stoi na przeszkodzie podjęciu decyzji o jego sfinansowaniu ze środków publicznych.

17 Minister Zdrowia złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, kwestionując go w całości i zarzucając:

18 I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst ogłoszony w Dz. U.

19 z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), określanej następnie jako "P.p.s.a.", polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

20 o ustroju sądów administracyjnych (w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst ogłoszony

21 w Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) i uchyleniu zaskarżonej decyzji w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym sformułowane ustalenia wyroku w zakresie naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dowolnej ocenie dowodów, w szczególności niewyjaśnienia w decyzji dlaczego ten sam przepis może być podstawą do wydania dwóch odmiennych decyzji w tym samym stanie prawnym,

22 II. naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz § 6 ust. 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie wydania zgody na uzyskanie świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów, polegające na tym, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie oparł się na obowiązującym przepisie zgodnie z jej treścią, nie dokonał analizy dowodów w zakresie możliwości zastosowania art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz nie przeprowadził stosownych ustaleń wymaganych przez

23 § 6 ust. 8 wskazanego rozporządzenia.

24 W oparciu o powyższe Minister Zdrowia wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

25 W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. K. wniósł z kolei o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

28 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

29 w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

30 Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

31 W takiej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny kontrolę zaskarżonego wyroku musi rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero postępowanie przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem i dokonane na jego podstawie ustalenia pozwalają na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Kontrolując jednak przedmiotowy wyrok w zakresie zarzutów procesowych koniecznym jest odwołanie się do treści przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia organu, bowiem te przepisy determinują zakres przeprowadzanego postępowania dowodowego i pozwalają na ocenę zarzutów naruszenia - przez organy - przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

32 W analizowanym przypadku podstawę żądania wnioskodawcy stanowił przepis art. 42j ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.). Przepis ten daje Prezesowi NFZ, na wniosek określonego w nim kręgu podmiotów, uprawnienie do skierowania wnioskodawcy do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Z treści przywołanego przepisu wynika, że Prezes NFZ kierując wnioskodawcę do leczenia poza granicami kraju musi wcześniej ustalić czy w analizowanym przez niego przypadku, łącznie występują następujące przesłanki :

33 1. czy leczenie, którego dotyczy wniosek należy do grupy świadczeń gwarantowanych,

34 2. czy świadczenie to nie jest wykonywane w kraju oraz

35 3. czy udzielenie świadczenia jest niezbędne w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

36 Niespełnienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku o skierowanie wnioskodawcy do przeprowadzenia leczenia poza granicami kraju.

37 Dokonane w postępowaniu ustalenia w sposób jednoznaczny wykazały, że rozpoznany u wnioskodawcy nowotwór złośliwy (siatkówka) nie znajduje się na listach określających zakres wskazań do refundacji, objętych gwarantowanym finansowaniem ze środków publicznych w leczeniu substancją czynną melphalanum. W obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych na dzień 1 marca 2015 r. (Dz. Urz. MZ z 2015 r. poz. 9) - obowiązującym w dacie podjęcia decyzji nie wykazano substancji czynnej melphalanum w postaci do iniekcji. Substancja czynna melphalanum jest zamieszczona w Wykazie substancji czynnych zawartych w lekach sprowadzanych z zagranicy na warunkach i w trybie określonych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) z rozpoznaniami według ICD-10 stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1520 z późn. zm.), do stosowania, ale w rozpoznaniach innych, niż rozpoznanie C.69.2 nowotwór złośliwy (siatkówka).

38 Ustalenie, że przedmiotowe świadczenie nie znajduje się w grupie świadczeń gwarantowanych determinuje sposób rozstrzygnięcia wniosku, dlatego nawet lakoniczne uzasadnienie organu w kwestii niewykonywania tego rodzaju leczenia w kraju i niezbędności świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy nie miały wpływu na trafność decyzji. W takiej sytuacji uznać należy, wbrew stanowisku Sądu I instancji, że organ nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

39 w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

40 Dokonane ustalenia pozwalają uznać, że organ zebrał w sprawie wystarczający materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny. Uzasadnienie wydanej decyzji spełnia wymogi określone w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., a w szczególności wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne wskazuje podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

41 Nie można uznać, by objęta kontrolą decyzja wydana była z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP i przepisu art. 6 K.p.a. Wskazane przepisy stanowią, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydawania przepisy prawa, a w szczególności powoływany w uzasadnieniu aktu przepis art. 42j ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dlatego nie można uznać, że organ nie działał w oparciu o przepisy prawa. Wyrażone w tej materii przez Sąd I instancji stanowisko nie zostało bliżej sprecyzowane, dlatego też trudno jest z nim polemizować.

42 Nie można uznać za trafne stwierdzenia WSA, że Prezes NFZ skupiając się wyłącznie na regulacjach zawartych w powołanych przez organ przepisach nie odniósł się do innych możliwości refundacji leczenia w bezpośrednim kontekście osoby skarżącego, jego stanu zdrowia i wskazań klinicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie precyzuje jakie inne możliwości refundacji leczenia skarżącego ma na myśli. Regulujący analizowaną kwestię przepis art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych został przez organ poddany analizie pod kątem możliwości zastosowania go wobec skarżącego, a stanowisko o braku możliwości refundacji leczenia za granicą, w ocenie NSA, zasługuje na aprobatę.

43 Bezpodstawne jest również stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jakoby w zaskarżonej decyzji brak było analizy dowodów w zakresie możliwości zastosowania przepisu art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach wobec skarżącego, podobnie jak brak jest ustaleń wymaganych przez § 6 ust. 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie wydania zgody na uzyskanie świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów. Nie budzi żadnych wątpliwości, że Prezes NFZ analizował możliwość zastosowania wobec skarżącego przepisu art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach. Ponieważ warunki refundacji leczenia zagranicznego, określone we wskazanym przepisie muszą zachodzić łącznie, sam fakt stwierdzenia że wnioskowane świadczenie nie zalicza się do świadczeń gwarantowanych uniemożliwiał uwzględnienie wniosku. Brak szerszego opisu pozostałych przesłanek jest niewątpliwie wadą uzasadnienia ale nie ma ona istotnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast powołany przepis § 6 ust. 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wydania zgody na uzyskanie świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów określa termin wydania przez Prezesa NFZ decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosków o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju. Sąd wskazując na naruszenie tego przepisu nie sprecyzował na czym konkretnie jego naruszenie miałoby polegać, stąd trudno jest odnieść się do tego stwierdzenia. Skarżący wprawdzie w skardze wskazuje na przekroczenie przez organ terminu określonego w § 6 ust. 8 rozporządzenia, jednak okoliczność ta nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości zaskarżonej decyzji.

44 Sąd I instancji zarzucił również organowi, że w oparciu o ten sam przepis prawa materialnego, to jest przepis art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach innym wnioskodawcom w identycznym przypadku chorobowym, w odniesieniu do tego samego leku, w krótkim odstępie czasowym wydawał zgodę na uzyskanie świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju, o czym ma świadczyć powołany w skardze wyrok. WSA nie wskazał jednak sygnatury ani daty tego orzeczenia, podając jedynie że zostało określone w skardze. Domyśleć się można, że Sąd I instancji miał na myśli wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn.

45 II GSK 713/10. W takiej sytuacji na aprobatę zasługuje wyjaśnienie organu, że powoływana przez WSA decyzja została wydana w innym stanie prawnym to jest przed wejściem

46 w życie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696 ze zm.) oraz przed wejściem w życie przepisu art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach, który wszedł w życie z dniem 15 listopada 2014 r., a więc nie mógł stanowić podstawy rozstrzygania w tamtej sprawie.

47 W takiej sytuacji uznać należy, że w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 8, art. 9, art. 11 K.p.a.

48 Wobec powyższego zasługuje na aprobatę stanowisko Prezesa NFZ, że wnioskowany zakres leczenia - dotętnicze podanie melphalanu do oka w rozpoznaniu siatkówczaka, nie jest świadczeniem gwarantowanym, więc nie może być sfinansowane ze środków publicznych, ze względu na brzmienie przepisu art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych.

49 Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę wniesioną do Sądu I instancji i oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 206 w zw. z art. 207 P.p.s.a.