Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2021 r., II GSK 1927/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2021 r., II GSK 1927/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 476/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 24 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 476/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. z [...] marca 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3 Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor [...] OW NFZ, na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 z zm.), ogłosił postępowanie konkursowe w rodzaju: ratownictwo medyczne w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze działania rejonu na okres od [...] stycznia 2018 r. do [...] czerwca 2018 r.

4 W postępowaniu złożone zostały 3 oferty: B. Sp. zo.o. w P., A. Sp. z o.o. w W. i C. w Ł. (dalej: C.).

5 Na podstawie art. 151 ust. 1 ustawy o świadczeniach, [...] listopada 2017 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania i do zawarcia umowy wybrana została oferta złożona przez C. w Ł., która uzyskała łącznie 165 punktów. Oferta skarżącej zajęła 2 miejsce uzyskując 161 punktów.

6 Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Dyrektor [...] OW NFZ oddalił odwołanie od powyższej decyzji i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

7 Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018 r. Dyrektor [...] OW NFZ utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2017 r.

8 Odnosząc się do zarzutu naruszania art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, w wyniku braku odrzucenia oferty wybranej jako najkorzystniejszej w związku z podaniem przez oferenta nieprawdy co do spełniania warunku w postaci "Współpracy z Agencją - realizacji umowy, o której mowa w art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania" organ uznał, że są bezzasadne. Na pytanie ankietowe nr 1.5.1.1 w brzmieniu: RTM_współpraca z agencją - realizacja umowy, o której mowa wart. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania _ zgodnie z szablonem postępowania, można było udzielić jednej spośród dwóch możliwych do wyboru odpowiedzi: "Tak" lub "Nie". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372 ze zm.) spełnienie tego warunku zapewniało uzyskanie 3 punktów w ocenie ofert w zakresie kryterium jakości. Na powyższe pytanie ankietowe, oferent A. sp. z o.o. udzieliła odpowiedzi – "Nie", natomiast C. zaznaczyła odpowiedź "Tak". Wobec braku w ofercie dokumentów potwierdzających uprawnienie tego oferenta do udzielenia takiej odpowiedzi, komisja konkursowa w wezwaniu do uzupełnienia braków z 2 listopada 2017 r. zobowiązała C. do dostarczenia dokumentów potwierdzających współpracę z Agencją. 6 listopada 2017 r., oferent wyjaśnił, że "C. w Ł. zobowiązana jest do przekazywania danych Agencji Oceny Technologii Medycznych i taryfikacji na mocy umów w rodzaju ratownictwo medyczne zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia" wywodząc z tego, że "Obowiązujące aktualnie brzmienie art. 31lc ust. 4 nie wskazuje innych umów zawartych z AOTMiT". Jak uznał organ, wyjaśnienie to wskazuje na przekonanie oferenta, że ustawowe zobowiązanie przekazywania danych do Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji na mocy umów w rodzaju ratownictwo medyczne uprawnia do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie o współpracę z Agencją, wobec czego na tej podstawie udzielił odpowiedzi "Tak", zyskując za to dodatkowe punkty w ocenie oferty.

9 Biorąc pod uwagę powyższe komisja konkursowa dokonała zmiany odpowiedzi ankietowej oferenta z "Tak" na "Nie" w obydwu zakresach świadczeń, informując o tym fakcie oferenta i zwracając uwagę na to, że "Oferent nie udokumentował żadnych okoliczności wskazujących na faktyczną współpracę z Agencją, a jedynie na potencjalną możliwość takiej współpracy. Wobec powyższego oferent nie sprostał obowiązkowi wykazania współpracy w zakresach świadczeń objętych przedmiotem postępowania, czy to na podstawie umowy, czy na podstawie wezwania Agencji do przekazania danych".

10 Ponadto komisja analizując treść pytania ankietowego zwróciła uwagę, iż jego zapis nie przystaje do zapisu art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach, albowiem w ustawie z 25 maja 2017 r. o zmianie ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1200) przepis ten otrzymał nowe brzmienie, tj.: "ust. 4. Świadczeniodawca, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, udostępnia Agencji nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 2, w terminie wskazanym przez Prezesa Agencji, nie krótszym jednak niż 14 dni, licząc od dnia doręczenia świadczeniodawcy wniosku o udostępnienie danych, zapewniając najwyższą jakość i kompletność udostępnionych danych". Mając powyższe na uwadze, komisja konkursowa nie dopatrzyła się w działaniu C. celowego podania nieprawdziwych danych, które mogłyby świadczeń o tzw. kłamstwie ofertowym i stanowić podstawę do odrzucenia oferty. Zdaniem organu, nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty. W analizowanym stanie, wyjaśnienia oferenta i wątpliwości interpretacyjne były wystarczające do uznania, że odpowiedź udzielona przez oferenta była omyłką, która nie powinna skutkować odrzuceniem oferty. Sposób oceny spełniania warunku w postaci "Współpracy z Agencją - realizacji umowy, o której mowa w art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania" został zatem dokonany przez komisję na tych samych zasadach; żaden z oferentów nie otrzymał za ten warunek punktów. Skoro oferent C.nie dopuścił się tzw. kłamstwa ofertowego, to nie było także podstaw do uznania że zachodzą przesłanki do odrzucenia tej oferty.

11 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w wyniku dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nieprawidłowo, organ podniósł, że są one bezzasadne.

12 Skargę na powyższą decyzję wniosła A. sp. z o.o.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził m.in., że nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie do konieczności odrzucenia wybranej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, w związku z podaniem przez oferenta wybranego nieprawdy co do spełniania warunku w postaci "Współpracy z Agencją realizacji umowy o której mowa w art. 31 lc ust. 1 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania".

14 Mając na uwadze postępowanie i ustalenia w sprawie, Sąd stwierdził, że Komisja trafnie nie dopatrzyła się w działaniu C. celowego podania nieprawdziwych danych, które mogłyby świadczyć o tzw. kłamstwie ofertowym i stanowić podstawę do odrzucenia oferty. W ocenie Sądu przy ocenie zasadności tego zarzutu należało uwzględnić zmianę brzmienia art. 31lc ust. 4 obowiązującą od 23 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1200). Sąd ocenił, że zmiana treści przepisu mogła wpłynąć na treść odpowiedzi udzielonej na pytanie ankietowe 1.5.1.1. przez C., choć niewątpliwie jako profesjonalny podmiot udzielający świadczeń medycznych powinna wiedzieć, że nie ma zawartej z Agencją umowy, o jakiej stanowił art. 31 lc ust. 4 w brzmieniu przed zmianą. Wynikające z wyjaśnienia C. przekonanie, że ustawowe zobowiązanie do przekazywania danych do Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji na mocy umów w rodzaju ratownictwo medyczne uprawnia do udzielenia odpowiedzi twierdzącej, nie pozwala zdaniem Sądu przyjąć, że chodziło o celowe, rozmyślne wprowadzenie w błąd Komisji Konkursowej w celu uzyskania dodatkowych punktów. Dlatego, w ocenie WSA, zasadnie uznano, że opisana powyżej omyłka nie mogła skutkować odrzuceniem oferty. Sposób oceny spełniania omawianego warunku został dokonany przez komisję na tych samych zasadach, komisja miała możliwość zweryfikowania odpowiedzi przez wezwanie do przedłożenia dokumentów obrazującego jego spełnienie i z tej możliwości skorzystała.

15 W ocenie Sądu, postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami.

16 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuciła naruszenie:

17 Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - przepisów prawa materialnego, tj.:

18 1. art. 134 ust. 1 w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez błędną wykładnię i uznanie, wbrew treści powołanej normy prawnej, że odrzuceniu nie podlega każda oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, a jedynie taka oferta w przypadku której nieprawdziwe informacje mają faktyczny wpływ na wynik prowadzonego postępowania konkursowego, podczas gdy w postępowaniu dokonano wyboru oferty złożonej przez C. jako oferty najkorzystniejszej, mimo że oferta ta podlegała odrzuceniu z mocy prawa, bowiem zawierała nieprawdziwe informacje w przedmiocie spełnienia warunku "Współpracy z Agencją - realizacja umowy, o której mowa w art. 31k ust. 4 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania", tym samym dokonano wyboru oferty najkorzystniejszej z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji.

19 Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

20 1. Art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w sposób sprzeczny z zasadami określonymi w przepisach k.p.a., poprzez przyjęcie, iż doszło do omyłki w zakresie oświadczenia przez oferenta w ofercie spełniania warunku w postaci "Współpracy z Agencją - realizacja umowy o której mowa w art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania" oraz poprzez przyjęcie wyjaśnień złożonych przez oferenta co do powodu złożenia przez niego oświadczenia w ofercie, że spełnia on powyższy warunek, jako dających podstawę do dokonania przez organ korekty złożonej oferty co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem skutkowało oddaleniem skargi;

21 2. Art. 134 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zbadanie, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji przez organy I i II instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej, podczas gdy sąd administracyjny, będąc powołanym do sądowej kontroli ostatecznych decyzji organów administracyjnych w celu zagwarantowania podmiotom prawa praworządnego działania organów administracyjnych, zaskarżonym wyrokiem, dopuszczając się błędnej wykładni przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, zapewnił skarżącej tylko pozory sprawiedliwości, nie dopuszczając do rzetelnego i systemowego rozwiązania sporu administracyjnego, de facto przerzucając faktyczny ciężar wymiaru sprawiedliwości po raz kolejny na NSA.

22 Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi na rozprawie.

23 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

24 Zarządzeniem z 9 grudnia 2020 r., Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. poz. 1842).

25 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

26 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Zdaniem składu orzekającego z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, z przyczyn określonych ww. art. 183 § 2 p.p.s.a. Zakres kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji sprowadzał się zatem do oceny zasadności sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutów i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Uwagi wymaga też, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na błędnym zrozumieniu treści określonej normy prawnej konieczne jest przedstawienie w uzasadnieniu zarzutu wywodu, dlaczego dokonana przez Sąd I instancji interpretacja przepisu jest wadliwa oraz jak przepis ten - w ocenie strony skarżącej kasacyjnie - należy wykładać (por. np. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r. II GSK 840/09).

27 Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna - oparta na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. - jest niezasadna.

28 Rozważając zasadność zarzutu błędnej wykładni art. 134 ust. 1 w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej należy mieć na względzie, że strona skarżąca kasacyjnie upatruje wadliwe zrozumienie przez Sąd I instancji drugiego z powołanych przepisów (art. 149 ust. 1 pkt 2) w uznaniu "wbrew treści powołanej normy prawnej, że odrzuceniu nie podlega każda oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, a jedynie taka oferta w przypadku której nieprawdziwe informacje mają faktyczny wpływ na wynik prowadzonego postępowania konkursowego".

29 Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku pozwala tymczasem, jednoznacznie stwierdzić, że Sąd I instancji nie postawił takiej tezy. Z treści art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej nie wyprowadził takich wniosków, jak wskazuje autor skargi kasacyjnej w omawianej podstawie kasacyjnej.

30 Omawiany zarzut błędnej wykładni - w sposób sformułowany w petitum skargi kasacyjnej - nie mógł być zatem uznany za skuteczny.

31 Zdaniem składu orzekającego należało jednak wziąć pod uwagę, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co do zarzutu błędnej wykładni art. 149 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy dodatkowo wskazano - odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych - że w ocenie strony skarżącej kasacyjnie literalne brzmienie przepisu przemawia za przyjęciem, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje powinna zostać odrzucona, jedyną sankcją nie może być zmniejszenie punktacji, a pojęcie "nieprawdziwe informacje" oznacza takie celowe działanie świadczeniodawcy, który w ofercie deklaruje spełnienie określonych warunków - mając świadomość niemożliwości ich niespełnienia.

32 Według Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia kontrolowanego orzeczenia nie wynika jednak, aby Sąd I instancji odmiennie odczytał znaczenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Sąd ten stwierdził przecież, że w sprawie nie było podstaw do dopatrzenia się w działaniu C. celowego podania nieprawdziwych danych, które mogłyby świadczyć o tzw. kłamstwie ofertowym - gdyż nie chodziło o celowe, rozmyślne wprowadzenie w błąd Komisji Konkursowej w celu uzyskania dodatkowych punktów.

33 Odnosząc się jednak do wywodów skargi kasacyjnej odnośnie do prawidłowego rozumienia wskazanego przepisu wskazać trzeba, że istotnie, pojęcie "nieprawdziwe informacje" w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej było przedmiotem rozważań przez sądy administracyjne. Orzecznictwo w tej kwestii jest nie do końca spójne.

34 W judykaturze prezentowany jest pogląd, że nieprawdziwe informacje - w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - to informacje przedstawiające stan rzeczy w sposób obiektywnie niezgodny ze stanem rzeczywistym (ze stanem faktycznym). Z przepisu nie wynika, aby znaczenie miało to, czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie jest intencjonalność działań oferenta czy też nie. Stwierdzenie, że oferta zawiera nieprawdziwe informacje, nie może prowadzić do pomniejszenia punktacji, bo tego rodzaju kompetencji art. 149 wskazanej wyżej ustawy komisji konkursowej nie przyznaje, a w sformalizowanym postępowaniu w przedmiocie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przepisy regulujące to postępowanie muszą podlegać ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2020 r. II GSK 557/18).

35 W orzecznictwie wskazuje się też, że gdyby jedyną sankcją w razie wykrycia w ofercie "nieprawdziwych informacji" był brak dodatkowych punktów, to mogłoby to stanowić zachętę do podejmowania przez oferentów działań godzących w zasady uczciwej konkurencji, a polegających na celowym składaniu ofert nierzetelnych, z nadzieją na uzyskanie dodatkowych punktów na podstawie nieprawdziwych informacji (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2017 r., III SA/Po 667/17).

36 Prezentowany jednak jest też pogląd, że nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę odrzucenia oferty. "Nieprawdziwość", o której mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania (wyrok NSA z 25 października 2018 r., II GSK 1174/18). Tylko bowiem w takim przypadku interes prawny innych oferentów może doznać uszczerbku, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (por. wyrok w sprawie III SA/Po 667/17 - jak wyżej).

37 Stanowisko, że nie w każdym przypadku podanie w ofercie nieprawdziwej informacji musi skutkować najbardziej restrykcyjną sankcją, jest też uzasadniane konstytucyjną zasadą proporcjonalności (por. wyrok z 21 stycznia 2103 r., VI SA/Wa 1815/12). Zasada prawa o charakterze normatywnym, w tym zasada proporcjonalności, może być bowiem materialną podstawą prawną rozstrzygnięcia, a podejmowanie działań, które skutkują nałożeniem na określone podmioty obowiązków lub ograniczeniem ich praw winno uwzględniać adekwatność i niezbędność dla realizacji określonych celów.

38 Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - przy ocenie istnienia przesłanek odrzucenia/nieodrzucenia oferty - rzecz jednak nie w tym, co było przyczyną podania przez konkurenta strony skarżącej kasacyjne "nieprawdziwych informacji" i czy prawidłowe rozumienie tego ustawowego zwrotu uzasadniało stwierdzenie braku podstaw do odrzucenia oferty.

39 Poza sporem bowiem pytanie ankietowe nr 1.5.1.1 - dotyczące współpracy z Agencją - jednoznacznie odnosiło się do "umowy, o której mowa w art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach". Przepis ten w dacie składania oferty stanowił mianowicie: Świadczeniodawca, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, udostępnia Agencji nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 2, w terminie wskazanym przez Prezesa Agencji, nie krótszym jednak niż 14 dni, licząc od dnia doręczenia świadczeniodawcy wniosku o udostępnienie danych, zapewniając najwyższą jakość i kompletność udostępnionych danych.

40 Jeżeli zaś pytanie ankietowe miało dotyczyć współpracy z Agencją w oparciu o umowę z Agencją - o czym stanowił art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach w brzmieniu obowiązującym do 22 lipca 2017 r. - to nie ulega wątpliwości, że przedmiotowego pytania konkursowego nie dostosowano do zmiany stanu prawnego.

41 W tej sytuacji, nie można się zgodzić z zaaprobowaną przez Sąd I instancji oceną, że odpowiedź na wskazane wyżej pytanie ankietowe zawierała "nieprawdziwe informacje" - ale brak podstaw do odrzucenie oferty wynika jedynie z tego, że (konkurentowi) nie chodziło o celowe, rozmyślne wprowadzenie w błąd Komisji Konkursowej w celu uzyskania dodatkowych punktów.

42 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można bowiem mówić o zawarciu w ofercie "nieprawdziwej informacji" - w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych - wskutek odpowiedzi na pytanie niejasne, wadliwie postawione. Odpowiedź na nieprawidłowo skonstruowane pytanie nie może być "nieprawdziwa" i z tych właśnie względów nie może skutkować odrzuceniem oferty na podstawie powołanego przepisu.

43 Stan faktyczny sprawy - co do treści pytań ankietowych, treści oferty i brzmienia przepisu art. 31lc ust. 4 ustawy o świadczeniach o świadczeniach zdrowotnych był niesporny. Ocena zaś, czy zawarta w ankiecie odpowiedź na pytanie konkursowe ma charakter "nieprawdziwej informacji’ w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, nie należy do materii ustaleń faktycznych, lecz jest kwestią zasadności zastosowania/niezastosowania powołanego przepisu. Z tego też względu za skuteczny nie mógł być uznany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. - w sposób sformułowany w petitum skargi kasacyjnej.

44 Wobec oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 134 (bez podania jednostki redakcyjnej przepisu) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. trzeba wskazać, że art. 134 p.p.s.a. reguluje granice orzekania sądu. Fakt zaś, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną co do prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa procesowego czy materialnego nie oznacza, że doszło do naruszenia tego przepisu.

45 Z kolei art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca.

46 Art. 3 § 1 p.p.s.a. jest zaś jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Analogicznie do tego, co wyżej zostało już powiedziane, ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z powyższej regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną.

47 Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

48 Wyjaśnić przy tym trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie.

49 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów - na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

50 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

51 -----------------------

52 2