Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2007 r., II GSK 192/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2007 r., II GSK 192/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grabowski Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz Czesława Socha (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 60/07 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od A. K. na rzecz Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 60/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odrzucił skargę A. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej środków z budżetu Unii Europejskiej.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zaskarżone postanowienie organu administracji zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 lipca 2006 r., natomiast skarga na to postanowienie została wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

4 W skardze kasacyjnej A. K. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na uchybienie przepisom postępowania, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, zarzucił naruszenie art. 53 § 1 w związku z art. 1 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

5 W uzasadnieniu podał, że rozstrzygnięcie organu administracji zostało doręczone matce skarżącego - M. K. w dniu 26 lipca 2006 r. Warunkiem skutecznego doręczenia zastępczego za pośrednictwem domownika jest podjęcie się przez niego doręczenia przesyłki adresatowi. W aktach administracyjnych nie ma jednak dowodu, że matka skarżącego zobowiązała się przekazać przesyłkę synowi. Z uwagi na to, doręczenie zastępcze było bezskuteczne. Zdaniem skarżącego, należy przyjąć, że przedmiotowe rozstrzygnięcie organu administracji zostało mu doręczone w dniu 27 listopada 2006 r., a więc skarga na to rozstrzygnięcie została wniesiona w ustawowym terminie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Stosownie do treści art. 43 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie pisma w opisany wyżej sposób stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, jeśli adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych.

8 W kontekście powyższego, bezzasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że podjęcie się przez domownika doręczenia przesyłki adresatowi musi być potwierdzone na piśmie. Obowiązek taki nie wynika z żadnych uregulowań prawnych. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu administracji z dnia 25 lipca 2006 r., adresowane do A. K., odebrała w dniu 26 lipca 2006 r. matka skarżącego - M. K., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Już z samego przyjęcia przesyłki przez matkę skarżącego wynika, że podjęła się ona doręczenia tejże przesyłki adresatowi. O braku takiego zobowiązania można byłoby mówić jedynie w przypadku, gdyby matka skarżącego odmówiła przyjęcia przesyłki od listonosza. Jednak skoro przesyłkę przyjęła, to istnieje domniemanie, że powyższe pismo zostało skarżącemu doręczone. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że odebrana przez jego matkę przesyłka zawierająca postanowienie organu administracji nie została mu przekazana. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że doręczenie zastępcze w dniu 26 lipca 2007 r. postanowienia organu administracji było skuteczne.

9 Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 85 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 powyższej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. A. K., nadając w urzędzie pocztowym skargę na powyższe postanowienie organu administracji w dniu 27 grudnia 2006 r., uchybił ustawowemu terminowi do jej wniesienia, który upłynął 25 sierpnia 2006 r. Z uwagi na to, Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną po terminie skargę jako niedopuszczalną.

10 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

11 Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 204 pkt 1, 205 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

12 PG